Η Ιωάννα, μια 14χρονη μαθήτρια, μοιράζεται μαζί μας τα προβλήματα που διαπιστώνει στο εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου.
Είμαι μια 14χρονη μαθήτρια της Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου. Αντιλαμβάνομαι ότι τα μαθήματα της Μέσης Εκπαίδευσης είναι πολύ σημαντικά για μας τα παιδιά, αφού καθημερινά μελετάμε και πιστεύουμε πως κάποτε θα γίνουμε άξιοι πολίτες για να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε την τόσο περίπλοκη κοινωνία μας.
Το κάθε παιδί θέτει τους δικούς του στόχους, κάνει τα δικά του όνειρα και πιστεύει πως κάποτε θα έρθει η στιγμή να γίνει ανεξάρτητο κοινωνικά και οικονομικά. Όμως πρέπει να δουλέψουμε σκληρά πάνω από τα βιβλία μας, να στερηθούμε και καθημερινά να θέτουμε όλο και πιο υψηλούς στόχους. Άλλωστε με βάση τον Κόλιν Πάουελ «Κανένα όνειρο δεν γίνεται πραγματικότητα με μαγικό τρόπο. Χρειάζεται ιδρώτας, θέληση και σκληρή δουλειά». Σίγουρα δεν αντιλέγω, αλλά πιστεύω πως εμείς οι μαθητές δεν πρέπει να καταπιεζόμαστε τόσο πολύ. Είμαστε σε νεαρή ηλικία και δυστυχώς ο καταιγισμός των διαγωνισμάτων, οι εξαντλητικοί ρυθμοί της ζωής, το πιεστικό πρόγραμμα και η ατομική δουλειά στο σπίτι έχουν ως αποτέλεσμα να μας αποξενώνουν και να μας κάνουν αντικοινωνικούς.
Δυστυχώς, όμως, οι καθηγητές μας έχουν άλλη άποψη. Κατά τη γνώμη τους, τα διαγωνίσματα και η δουλειά που μας βάζουν για το σπίτι θα μας βοηθήσουν να αποκτήσουμε γνώσεις. Θεωρώ πως η άποψη αυτή είναι εντελώς λανθασμένη, αν και δεν είμαι σε θέση να κρίνω αμερόληπτα. Αλλά εμείς τα παιδιά όταν διαβάζουμε, λειτουργούμε με έναν πολύ μηχανικό τρόπο και μέρα με τη μέρα όλα αυτά που μαθαίνουμε χάνονται από το μυαλό μας. Αντίθετα με το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου, σε άλλες χώρες στο εξωτερικό οι καθηγητές δεν πιέζουν τα παιδιά με διαγωνίσματα αφού γνωρίζουν ότι οι μαθητές διαβάζουν πολύ μηχανικά και θεωρούν πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνεται η γραπτή εξέταση. Επιπρόσθετα, οι μαθητές δεν χρησιμοποιούν βιβλία, αλλά διαθέτουν ηλεκτρονικό εξοπλισμό και έτσι το μάθημα γίνεται πιο διαδραστικό, ευχάριστο και θεωρείται ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να αφομοιώνονται γνώσεις. Καταλαβαίνω πως η οικονομία της Κύπρου βρίσκεται σε μια άθλια και ανησυχητική κατάσταση, αλλά η μερική αντικατάσταση των βιβλίων από ηλεκτρονικό εξοπλισμό μπορεί να είναι ένα από τα μελλοντικά σχέδια στην Εκπαίδευση.
Το σχολείο γίνεται για εμάς τους μαθητές καθημερνό άγχος, χάνεται πλέον η ψυχική ηρεμία και γαλήνη και αντικαθίστανται με φόβο για απρόοπτα διαγωνίσματα και κυρίως για τους βαθμούς. Επιπλέον, πιστεύω ότι οι βαθμοί ανά τετράμηνο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, αφού ωθούν τους καθηγητές να μας πιέζουν με διαγωνίσματα για να αποκτούν εικόνα του επιπέδου του μαθητή, αντί να καλλιεργήσουν τη σκέψη μας. Δεν μπορεί ο καθηγητής να κρίνει τον μαθητή με ένα βαθμό, τη στιγμή που ο μαθητής είναι τόσο πιεσμένος και αγχωμένος. Τις περισσότερες φορές ο βαθμός ενός διαγωνίσματος δεν είναι αντικειμενικός και δεν αντιπροσωπεύει τον κάθε μαθητή, διότι οι μαθητές μαθαίνουν το μάθημα παπαγαλία και όχι ουσιαστικά. Έτσι δεν ελέγχονται οι γνώσεις μας, αλλά η μνήμη μας!
Ακόμη, ένα άλλο πρόβλημα για εμάς τα παιδιά είναι που αναγκαζόμαστε να κάνουμε απογευματινά μαθήματα για να καλύψουμε την ύλη των μαθημάτων και να πάρουμε βοήθεια από άλλους καθηγητές για τις εξετάσεις. Ενώ αν το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου ήταν διαφορετικό και έμοιαζε με συστήματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, τότε όλα τα μαθήματα θα γίνονταν στο σχολείο, και οι μαθητές που χρειάζονταν βοήθεια θα την έπαιρναν από τους καθηγητές τους.
Συμπερασματικά, το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου δεν είναι το ιδανικό για τους μαθητές και πιστεύω πως σύντομα πρέπει να γίνουν μεγάλες αλλαγές ώστε στο μέλλον να έχουμε ουσιαστικά μορφωμένους πολίτες!
