Ο Α. Χατζηαντώνης γράφει για το Κυπριακό.
Μπορεί κάποιος να μας πει ένα λόγο, μόνο ένα, για τον οποίο η Τουρκία να επιθυμεί σήμερα, λύση του Κυπριακού; Από το 1571, που νίκησαν τους Ενετούς και κατέλαβαν την νήσο, ίσαμε το 1878 που την «παρεχώρησαν» στην Αγγλία, μετά τη λήξη του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, την κράτησαν και εισέπρατταν φόρους, άρα είχαν κάποιο κέρδος.
Δεν θα αναλύσω όλα τα στάδια της Ιστορίας από τότε μέχρι το ‘74, που με την αγαστή συνεργασία της Αμερικανικής και Βρετανικής πολιτικής, ξαναμπήκαν στο παιχνίδι, με την ανοχή και προδοτική στάση της Αθηναϊκής Χούντας.
Αλλά, σήμερα, εν έτει 2017, γιατί να θέλουν να συγκατανεύσουν σε λύση; Διότι η Ψυχολογία μας διδάσκει ότι, για όλες τις πράξεις μας, υπάρχουν τα ανάλογα κίνητρα.Αλλά, ας προσπαθήσουμε, με την βοήθεια και του όρου empathy, ενσυναίσθηση, ή αλλιώς to be in somebody else’s shoes, να μπούμε στην θέση της γείτονος.
Βάσει σχεδιασμών, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50, το 1956, με επιτελικές εργασίες-μελέτες του ιδεολόγου Νιχάτ Ερίμ, μπήκε στα σκαριά η τελική φάση επανάκτησης της Κύπρου. Αλλά, και στο σχετικά πρόσφατο έργο του καθηγητή, πολιτικού Αχμέτ Νταβούτογλου, «Περί Στρατηγικού Βάθους», βλέπουμε ότι η χώρα αυτή ήρθε εδώ για να μείνει.
Για να μη χρησιμοποιήσουμε τα γνωστά επιχειρήματα τους, ότι χύθηκε Τουρκικό αίμα το ‘74 στην εισβολή, και δεν πρέπει να πάει χαμένο… Ή το γεγονός ότι δίνουν ονόματα «ηρώων» τους, σε τοπωνύμια, όπως του πιλότου Ercan στο αεροδρόμιο Τύμπου, ή Karaoglanoglou στο χωριό Άγ. Γεώργιος, δυτικά της Κερύνειας…
Αλλά, ας επανέλθουμε στο ερώτημα, τι κίνητρα έχουν για λύση; Νομίζω, κανένα. Επείγει να κρατήσουν το βόρειο μέρος της πατρίδας μας, για να έχουν εξασφαλισμένο το λεγόμενο «μαλακό τους υπογάστριο». Και με αυτό τον τρόπο να ελέγχουν τις οδούς του πετρελαίου και των υδρογονανθράκων προς την περιοχή της Μοσούλης και της Μέσης Ανατολής γενικότερα. Συνεκμεταλλεύονται με τους Άγγλους, το νησί, που σαν «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», αναβαθμίζει τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας σε μια τόσο κομβική περιοχή, όπως η ΝΑ Μεσόγειος. Με τους Άγγλους σε ρόλο ρυθμιστή…
Εμείς, επιθυμούμε λύση χθες, προχθές, προ μηνών, ετών κ.λπ. Χωρίς να ακολουθούμε μια σταθερή, διαχρονική τακτική. Είπε ο Κοτζιάς, ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να έχουν τις πάγιες θέσεις που είχαν τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες. Εμείς, πότε είχαμε μια σταθερή, αξιόπιστη, αμετακίνητη πολιτική ομογνωμία;
Που χωριζόμαστε, ήδη από τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, σε αντίπαλες παρατάξεις; Σε αντίθετες σχολές σκέψης; Κάποτε είμασταν Ενωτικοί-Ανθενωτικοί. Λίγο μετά, Γριβικοί-Μακαριακοί.
Τώρα πάλι, Ομοσπονδιακοί έναντι Αντι-ομοσπονδιακών. Δεν μπορέσαμε να βρούμε μια κοινή συνισταμένη. Σαραντατρία ολόκληρα χρόνια…
Ο δε, κ. Αναστασιάδης, ενώ προ 2ετίας ήταν πολύ ευέλικτος με τον Ακιντζί και αρχίσαμε να τρέφουμε… ψευδαισθήσεις για επίτευξη λύσης, όσο πλησίαζαν οι Εκλογές του 2018, γίνεται όλο και πιο σκληρός. Δεν λέω να τους τα δώσουμε όλα. Να δεχθούμε αναχρονιστικές Εγγυήσεις, παραμονή στρατευμάτων, εκ περιτροπής προεδρία κ.λπ. Άλλο είναι που λέω.
Αν ήταν δυνατόν, ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, Ενδιάμεσος χώρος, ακροδεξιά,σοσιαλιστές, οικολόγοι, ακροαριστερά (που δεν υπάρχει…), να πηγαίναμε με σταθερή, με κοινή προσήλωση σε 5-10 βασικές αρχές. Όχι, κατακερματισμένοι. Όχι, οι μισοί να τρίβουν τα χέρια από χαρά όταν θα καταρρεύσει –που ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ 100%– η προσπάθεια, ενώ κάποιοι άλλοι να πέσουν σε θλίψη, διότι ήλπιζαν… Αλλά, δυστυχώς, είναι αδύνατον να συνέβαινε αυτό.
Γιατί ο καθένας από εμάς, αντί να κοιτάξει μακροπρόθεσμα, το γενικό εθνικό συμφέρον που αποσκοπεί στη διατήρηση του Ελληνισμού στην Κύπρο, κοιτάζει τα δικά του ιδιοτελή, στενά συμφέροντα…
