Ο Α. Χατζηαντώνης διερωτάται για το τι μέλλει γενέσθαι μετά τη διάσκεψη της Γενεύης.
Και οι τελευταίοι αιθεροβάμωνες, ρομαντικοί που διατηρούσαν ελπίδες, ήρθε η ώρα να προσγειωθούν. Επανέρχεται το γνωστό, χιλιοειπωμένο: Το Κυπριακό, λύθηκε το 1974. Όχι πως το αποδέχομαι βέβαια.
Αλλά, αν είμαστε ρεαλιστές, θα το αντιληφθούμε. Για να μην τρελαθούμε τελείως δηλαδή. Γιατί κράτησε πάρα πολύ αυτή η ιστορία. Εγώ τουλάχιστον, έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Από το 1999, πρέπει να έχω γράψει πάνω από 2.000 κείμενα, δεν τα αποκαλώ καν άρθρα. Ταπεινά σημειώματα, στον χώρο των επιστολών του «Φ», και αλλού.
Υπήρξα υποστηρικτής του Σχ. Ανάν. Όσοι διάβαζαν «Π», από 2001 ίσαμε το 2004, το γνωρίζουν. Παρασυρόμενος από το πάθος όλων μας, για λύση. Πέρασα και εγώ από το στάδιο: «Λύση νάναι, και ασφαλώς θάναι καλύτερη από το status quo…». Λάθος! Διότι εδώ είναι που ταιριάζει γάντι, η ρήση: «Το μη χείρον, βέλτιστον…!».
Όταν μετά, έκατσα και μελέτησα καλύτερα λεπτομέρειες του Σχεδίου, άλλαξα πορεία σκέψης. Αναθεώρησα. Και από τότε, οι την όποιαν λύσην διακαώς υποστηρίζοντες, άρχισαν να με αποκαλούν… εθνικιστή, λυσοφοβικό… Κάποιος, έφτασε στο σημείο, πριν 3-4 μήνες να γράψει στο facebook: «Αλώπως, εκαταπάτησες τίποτε Τ/κ χωραφούθκια στον Νότο… Γι’ αυτό δεν θέλεις λύση…!», κάνοντάς με, έξω φρενών!
Τώρα, το βλέπουν ξεκάθαρα. Ο Τούρκος δεν πήγε στη Γενεύη (και τις 2 φορές) για να δώσει. Πήγε για να κατοχυρώσει αυτά που ήδη κατέχει, αυτά που «κέρδισε με πόλεμο», όπως λέει.
Ποιόν πόλεμο; Την προδοσία σε βάρος μας, από ντόπιους και την Χούντα των Αθηνών; Μα, ποιο πόλεμο; Τον περίπατο που έκαναν, την αποβίβαση –όχι απόβαση– στο 5 μίλι; Και με τα αμυντικά πολυβολεία, άδεια, γεμάτα αγριόχορτα; Με σχεδόν μηδαμινή αντίσταση; Εγώ, σαν Κερυνειώτης, τα έζησα από πρώτο χέρι.
Και τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια από τότε; Προσπαθούμε 43 χρόνια, να κρύψουμε τις ενοχές μας, τιμώντας οστά ηρώων; Ή αποδίδοντας τιμές –που ορθώς αποδίδονται– στον Τάσο Μάρκου, στους Ελλαδίτες του Noratlas, στον Κουρούπη, στον Καλμπουρτζή και άλλους ηρωομάρτυρες, που θυσιάστηκαν για να σώσουν την αξιοπρέπεια ή την τιμή του Έλληνα Στρατιώτη; Και τσακωνόμαστε, αν οι άντρες της ΕΛΔΥΚ, υπήρξαν ήρωες, ή πολέμησαν τον Μακάριο στο πραξικόπημα; Δεν είναι καιρός πια, να κάνουμε την αυτοκριτική μας;
Και τώρα; Θα υπάρξει blame game; Σε ποιούς θα επιρρίψουν ευθύνες για το ναυάγιο τα Ην. Έθνη;
Αυτό κι αν είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί… Γιατί, αν κάποιοι τη σταθερή επιμονή του Αναστασιάδη σε θέσεις αρχών, τις εκλάβουν ως αδιαλλαξία της δικής μας πλευράς, ε, τότε θα είμαστε και σε αυτό το παιχνίδι, χαμένοι.
Τώρα τι δέον γενέσθαι; Ολοταχώς προς τις Εκλογές του 2018. Ας αρχίσει το ζέσταμα των κομματικών μηχανισμών. Ό,τι πιο αισχρό και εμετικό. Η κατάκτηση της Εξουσίας. Ποιός θα κερδίσει τα «λάφυρα»… Για να βολευτούν οι ημέτεροι.Τα έζησα και στην Ελλάδα και εδώ, στην Κύπρο. Και δεν αμφιβάλλουμε ποσώς, ότι ορισμένοι τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους με την αποτυχία στο Krans Montana…
Αλλά και κάποιοι, όπως είδα σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διατηρούν ελπίδες για συνέχιση της διαδικασίας των Διασκέψεων. Καλά κάνουν. Αλλά, τους λυπάμαι. Ειδικά τους φίλους Βαρωσιώτες. Που ετοιμάζουν βαλίτσες επιστροφής για 43 συναπτά χρόνια. Είμαστε λοιπόν, άξιοι της τύχης μας; Κρίμα…!
