Ο Πανίκος Νεοκλέους (συγγραφέας-ερευνητής) γράφει για τα γεγονότα του 1974.
Αν και πέρασαν από τότε 43 ολόκληρα χρόνια, σχεδόν καθημερινά ζω εκείνες τις εφιαλτικές μέρες του μαύρου καλοκαιριού του 1974, που δεν ήταν λίγες. Μερικές από αυτές με βασανίζουν 43 ολόκληρα χρόνια.
Ήταν 22 Ιουλίου 1974 όταν μας έβαλαν άοπλους μέσα σε λεωφορεία και μας οδήγησαν χωρίς καμία προφύλαξη μέσα στην Κερύνεια. Λίγα μέτρα πριν το στρατόπεδο δυτικά της Κερύνειας, δεχτήκαμε εξ επαφής τα πυρά των πολυβόλων των τουρκικών αρμάτων. Ευτυχώς για μένα, καθόμουνα αμέσως μετά την πόρτα του λεωφορείου και έτσι πρόλαβα και βγήκα. Μετά από εμένα πρόλαβαν και βγήκαν ακόμα μερικοί «στρατιώτες» οι οποίοι άρχισαν να τρέχουν. Κάποιους από αυτούς τους είδα να πέφτουν. Εγώ, ίσως πιο ψύχραιμος, στάθηκα πίσω από ένα κυπαρίσσι πολύ κοντά στην έξοδο του λεωφορείου. Από το σημείο εκείνο, με το ένα μου μάτι παρακολουθούσα τι γινότανε μέσα στο λεωφορείο. Ένας από τους στρατιώτες μας ο οποίος διέθετε τυφέκιο, το είχε αναρτημένο χιαστί στην πλάτη του. Τη στιγμή που προσπάθησε να βγει από το λεωφορείο, το όπλο του «πιάστηκε» στην πόρτα, παγιδεύοντας τους υπόλοιπους. Παρά τον δαιμονιώδη θόρυβο από τις μηχανές των αρμάτων και τις ριπές των πολυβόλων τους, άκουγα τις κραυγές των στρατιωτών μας οι οποίοι έπεφταν μέσα στο λεωφορείο, νεκροί ή τραυματίες. Τραγικές σκηνές. Όμως η τραγικότερη στιγμή που έζησα εκείνα τα δυο-τρία λεπτά ήτανε όταν κάποιος άλλος, στη μέση του λεωφορείου, αντιλήφτηκε το τι γινόταν και τον είδα να προσπαθεί να σπάσει το γυαλί του παραθύρου για να βγει έξω. Εκείνη τη στιγμή φαίνεται να δέχτηκε σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το τι ακολούθησε είναι εκείνο που με συνοδεύει και θα με συνοδεύει και στην υπόλοιπή μου τη ζωή. Εκείνη τη στιγμή που δέχτηκε τη σφαίρα, είδα τα μάτια να γίνονται διπλάσια, το στόμα του να ανοίγει διάπλατα, το κεφάλι του να ακουμπά στο γυαλί, μια γραμμή από αίμα στο γυαλί από το στόμα του και στη συνέχεια να χάνεται μέσα στο λεωφορείο.
Όλες εκείνες τις 25 μέρες, είδα και έζησα αρκετά άλλα τραγικά περιστατικά, όπως ανθρώπους ακρωτηριασμένους ή να καίγονται σαν λαμπάδες από τις ναπάλμ. Για τη συλλογή του υλικού για τα βιβλία μου «ΑΓΝΟΗΘΕΝΤΕΣ 1974» και ΜΝΗΜΕΣ, άκουσα δεκάδες φορές τις 200 τόσες μαρτυρίες που μάζεψα για την τελική επιλογή του υλικού για τα βιβλία, όμως δεν ξέρω γιατί, αυτή η «εικόνα» είναι που με βασανίζει περισσότερο όλα αυτά τα 43 χρόνια.
Δεν ξέρω πόσες φορές τις νύκτες ξύπνησα έντρομος. Ειδικότερα την περίοδο που μάζευα το μαρτυρικό υλικό για τα βιβλία.
Ευτυχώς, μέσα στην ατυχία μου να ζήσω όσα έζησα, δεν τρελάθηκα ακόμα. Ή αν θέλετε, δεν τρελάθηκα εντελώς ακόμα… Και σχεδόν όλοι οι ένοχοι πήραν προαγωγές, κάποιοι πήραν ακόμα και υπουργικές θεσούλες, σε αντίθεση με αυτούς που έζησαν την τραγικότητα της δικής τους προδοσίας.
