Η Δέσπω Χατζηλοΐζου σχολιάζει την προκλητική απαίτηση βουλευτών για αύξηση στους μισθούς τους.
Η κυπριακή Βουλή, για ακόμη μια φορά, επαληθεύει την εντύπωση που μας δημιούργησε τα τελευταία χρόνια όσον αφορά στη σοβαρότητα και στη στάση της έναντι του γενικού καλού αυτού του τόπου. Πόσο θράσος χρειάστηκε ο κ. Συλλούρης, ο Πρόεδρος της Βουλής, να μας υπενθυμίσει πόσο κακοπληρωμένοι είναι οι καημένοι βουλευτές για τη δουλειά που πρέπει να διεκπεραιώσουν. Εκτός από τους χαμηλούς μισθούς είναι και οι ώρες τους πολλές και παρακουράζονται, παρά το γεγονός ότι όλοι διαθέτουν κοινοβουλευτικούς συνεργάτες για να τους βοηθούν.
Εάν οποιοσδήποτε κοινός θνητός εργοδοτηθεί σε μια εργασία, ας πούμε στον ιδιωτικό τομέα, και εκ των υστέρων αντιληφθεί ότι οι ώρες είναι πολλές και ο μισθός χαμηλός και ζητήσει αλλαγή του συμβολαίου του, τι θα γίνει άραγε; Το μαντέψατε. Θα του πουν «Πήγαινε στο καλό, άνθρωπέ μου, ο νους σου πού ήταν όταν αναλάμβανες τα καθήκοντά σου. Δεν ήξερες, ας ρωτούσες» (λέμε τώρα).
Είναι πράγματι πολύ προκλητική η θέση του κ. Συλλούρη. Ας του θυμίσουμε λίγο τι λένε οι υποψήφιοι βουλευτές όταν ζητούν την ψήφο μας. «Άοκνα και με αίσθημα υπευθυνότητας, θα υπηρετήσουμε την πατρίδα». Κούφια και εύηχα λόγια που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες αυξήσεις στους μισθούς των βουλευτών ψηφίζονται από τους ίδιους τους βουλευτές, στα μουλωχτά, μήνα Ιούλιο, πριν κλείσουν οι εργασίες της Βουλής για δύο μήνες. Και ας τρώμε πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση για νομοσχέδια που έπρεπε να ψηφιστούν πριν μήνες, καμία βιασύνη για αυτά.
