Ο δρ Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή, επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας, από το Μονάγρι Λεμεσού, αναφέρεται στο Κυπριακό.

Η τελευταία διεθνής διάσκεψη για το Κυπριακό (διεθνής μόνο κατ’ όνομα) που έλαβε χώρα στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας, σε συνέχεια των δύο που προηγήθηκαν στο Μοντ Πελεράν, κατέδειξε για πολλοστή φορά ξεκάθαρα ότι το πιο σημαντικό στοιχείο της τουρκικής πολιτικής, ήταν, είναι και θα είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αντικατάστασή της από ένα κράτος με προεξάρχοντα στοιχεία συνομοσπονδιακού χαρακτήρα με όρους και συμβάσεις εκτός διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, απολύτως υποτελούς στις διαθέσεις της δικής της επεκτατικής πολιτικής. Η Τουρκία τελικά σ’ ένα μόνο στοχεύει: Να ελέγχει μέσω της Κύπρου γεωστρατηγικά ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου!
Αυτό επιβεβαιώθηκε καταλυτικά και στην Ελβετία, όπου οι Τούρκοι, αποβάλλοντας ουσιαστικά και το τελευταίο φύλλο συκής, ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν λύση του Κυπριακού που δεν θα προβλέπει διατήρηση των εγγυήσεων και των παρεμβατικών τους δικαιωμάτων. Κατά δήλωση Νίκου Κοτζιά, ο Τσαβούσογλου είπε/ομολόγησε στον ίδιο ότι η εμμονή της Άγκυρας σε εξασφάλιση παρεμβατικών δικαιωμάτων αποσκοπεί αποκλειστικά στη διασφάλιση στο διηνεκές δικαιώματος να επεμβαίνουν όποτε θέλουν στην Κύπρο! Ανεξάρτητα από αυτά που δηλώνει ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, είναι προφανές πως δεν υπάρχει έστω και ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος στην Κύπρο και την Ελλάδα που να αποδέχεται αυτούς τους ωμούς τουρκικούς εκβιασμούς. Να σημειωθεί ότι για την κατάργηση των παρεμβατικών δικαιωμάτων της Άγκυρας γνωμάτευσε θετικά και ο ίδιος ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. 
Οι τελευταίες εξελίξεις δικαιώνουν δυστυχώς όλους εκείνους που διαφωνούσαν με την ακολουθούμενη διαδικασία στις συνομιλίες και την πολιτική των γενναιόδωρων υποχωρήσεων/προσφορών, χωρίς ποτέ να υπάρχει οιαδήποτε ένδειξη για ανάλογη ανταπόκριση της άλλης πλευράς. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν να οδηγηθούμε σε μια πενταμερή διάσκεψη (έστω κι αν αρχικά αρνούμαστε κατηγορηματικά συμμετοχή σε μια τέτοια διάσκεψη), που βαφτίστηκε διεθνής, η οποία ήταν φανερό εκ των προτέρων ότι θα οδηγείτο, ένεκα της τουρκικής αδιαλλαξίας, εκεί ακριβώς που τελικά οδηγήθηκε. 
Η λογική έλεγε: πρώτα διάλογος Αθήνας-Άγκυρας και μετά διάσκεψη. Αυτή η σοφή παράμετρος δεν λήφθηκε δυστυχώς υπόψη και έτσι σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον νέων τουρκικών ακραίων προκλήσεων… Το μόνο θετικό (που πιστώνεται αποκλειστικά στον Νίκο Κοτζιά) από αυτή τη διαδικασία είναι πως επιτέλους η Τουρκία σύρθηκε για πρώτη φορά σε διάλογο και αναγκάστηκε να συζητήσει τα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, άσχετα αν η διεθνής κοινότητα φάνηκε αδύναμη και εν πολλοίς αδιάφορη κρατώντας ουσιαστικά ουδέτερη στάση! Αυτό διαφάνηκε και μέσα από τα όσα ακολούθησαν της πενταμερούς διάσκεψης, όπου Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με τις τοποθετήσεις τους, δείχνουν να κρατούν ίσες αποστάσεις, αποφεύγοντας να καταλογίσουν ευθύνες για το αδιέξοδο, ακόμα και μετά τα τουρκικά τελεσίγραφα που επέφεραν τη διακοπή των συνομιλιών. Η τακτική των ίσων αποστάσεων του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε. είναι, χωρίς καμιά δόση υπερβολής, προβληματική, απαράδεκτη και επιλήψιμη!