Η Νίκη Κονομή Φωκά, Χειρουργός Οδοντίατρος, αναφέρεται στο θέμα που ταλανίζει τον τόπο μας.
Είναι Τρίτη βραδάκι και θυμάμαι χίλια δυό– δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει στη ζωή. Νιώθω τα δικά μας κέρδη να τα πήραν από μας– πως μας άρπαξαν την τύχη, τη χαρά και τη ζωή. Νιώθω τόσο αδικημένη, τόσα χρόνια υπομονή και ρωτώ την οικουμένη τι συμβαίνει στη ζωή. Άλλοι κάθονται – κοιμούνται και μαζεύουν τα λεφτά. Άλλοι εργάζονται πολύ και με δυσκολία ζούνε. Πώς ο χρόνος μας γελάει και απομακρύνεται ξανά, τρέχει, φεύγει μακριά μας και ούτε πίσω δεν γυρνά.
Τέλειωσε και τώρα πάλι η προσπάθεια αυτή και η Βιέννη μας κοιτάζει με τα μάτια τα δικά της και με θλίψη πια για μας. Πότε άραγε θα φέξει αυτή η νύχτα η σκοτεινή; Πότε άραγε θα δούμε αυτό το φως της χαραυγής; Σκέφτομαι και υποφέρω τι να φταίει στη ζωή αφού για μας μόνο ουρανός μας μένει και τ’ αθώα τα πουλάκια που τον περιτριγυρνούν. Πότε άραγε θα δούμε το φεγγάρι φωτεινό και τ’ άλλα άστρα να μας γνέφουν και να μας χαμογελούν; Έτσι είναι η ζωή μας και όσο ζω θα καρτερώ τη δικαιοσύνη νάρθει και στην Κύπρο που θρηνεί. Εύχομαι και περιμένω νάρθει κάτι ξαφνικά και όλη αυτή η απογοήτευση όλων μας να γίνει χαρά– δύσκολο μεν αλλά όχι ακατόρθωτο. Όλα γίνονται με τη θέληση του Θεού. Αν σκεφτούμε για μια στιγμή τι έκανε ο Θεός, όλα αυτά που αποτελούν το Σύμπαν, τότε θα παρηγορηθούμε και θα ζωντανέψουν οι ελπίδες μας πως κάτι ξαφνικό θα γίνει από τον Θεό και για τη μικρή, βασανισμένη, μοιρασμένη, πανέμορφη Κύπρο.
Για την ώρα να θυμάμαι πως θα κάνουμε υπομονή αφού ξέρουμε πως ο δικός μας Θεός κάτι θα μας σχεδιάζει για να αλλάξει η ζωή.
