Ο Ανδρέας Μ. Βασιλείου, πρώην συνδικαλιστής, γράφει για το μέλλον της Κύπρου.
Θα επαναλάβω εμφαντικά εκείνο που για δεκαετίες υποστήριζα και πριν και μετά την τουρκική εισβολή ότι η ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα αποτελούσε τη μόνη ρεαλιστική, δίκαιη, βιώσιμη και οριστική λύση του Κυπριακού. Εξασφάλιζε τη φυσική και εθνική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού, ύστερα από αιώνες δουλείας υπό το ζυγό βαρβάρων κατακτητών, από την Ανατολή και τη Δύση και καθιστούσε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο σε όλους τους τομείς. Όποιος κατέχει την Κύπρο ελέγχει πλήρως και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ταυτόχρονα εξασφαλίζει τη μόνιμη και σταθερή ειρήνη, την πρόοδο και ευημερία όλων ανεξαίρετα των κατοίκων της Μεγαλονήσου και την ενεργό συμμετοχή τους στη διακυβέρνηση της Ελλάδας.
Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη μας τις εκατοντάδες Κυπρίων, που διέπρεψαν στον Ελλαδικό και Πανελλήνιο χώρο από την επανάσταση του 1821 και που συνεχίζουν να διαπρέπουν ακόμα και στις μέρες μας. Μακράν της Ελλάδας και αποκομμένοι από τον Εθνικό κόσμο θα συνεχίσουμε να ζούμε σε συνθήκες αβεβαιότητας, ανασφάλειας και Εθνικής μοναξιάς.
Νοοτροπίες από τη μία ως «Η Κύπρος είμαι εγώ» και από την άλλη «ΝΑΤΟ ΟΧΙ – ΕΝΩΣΗ ΝΑΙ» και άλλες παρόμοιες κατέστρεψαν την Κύπρο, ενταφίασαν την Ένωση και μας οδήγησαν στο σημερινό κατάντημα, να είμαστε δηλαδή στο έλεος της Τουρκίας.
Με τις επάρατες Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που επανέφεραν την Τουρκία στο μόνο μέρος που διετέλεσε για 307 χρόνια υπό Οθωμανική κυριαρχία, της παραχώρησαν «επεμβατικά δικαιώματα», έδωσαν υπερπρονόμια στην Τ/Κ μειονότητα όσα δεν απολαμβάνει καμιά άλλη μειονότητα σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και «κυρίαρχες βάσεις» στην Αγγλία.
Δεν δημιουργήθηκε ούτε «κράτος του Θεού» παρά την ιαχή «Νενικήκαμεν» αλλά κράτος της «ορκής του Θεού» κατά τον αείμνηστο Θεμιστοκλή Δέρβη ή ένα «κράτος Μπανανία» κατά τον μακαρίτη Γλαύκο Κληρίδη.
Η περιβόητη «χρυσή γέφυρα» δεν ήταν παρά ναρκοθετημένη, την οποία οι Τούρκοι ανατίναξαν με την πρώτη ευκαιρία κατά την ανταρσία του Δεκεμβρίου 1963 αφού, όταν ακόμα δεν στέγνωσε η μελάνη με την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, έστειλαν το πλοιάριο Ντενίζ τον Οκτώβριο του 1959 έμφορτο πολεμικού υλικού εφόσον ουδέποτε απέκρυψαν τα σχέδιά τους για έλεγχο και επανάκτηση της Κύπρου.
Παρά ταύτα με την κάθοδο στην Κύπρο μιας Ελληνικής Μεραρχίας και με ενισχυμένη δύναμη πυρός, την αμυντική θωράκιση της Κύπρου με τη δημιουργία της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου (Α.Σ.Δ.Α.Κ.) η Μεγαλόνησος κατέστη απόρθητο φρούριο (1964-1967).
Με αυτά τα δεδομένα ο Γεώργιος Παπανδρέου διακήρυττε παραμονές της ιστορικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη «Η Ένωσις ήλθε, η Ένωσις έρχεται». Ο Γ. Παπανδρέου έστειλε (20/08/1964) τον τότε Υπουργό Εθνικής Άμυνας αείμνηστο Πέτρο Γαρουφαλιά, που κόμισε το σχέδιο ανακήρυξης της Ένωσης. Λεπτομέρειες για την αποστολή του στην Κύπρο αναφέρει στο βιβλίο του «Ελλάς και Κύπρος : 19/2/1964-15/7/1965 (Τραγικά σφάλματα και ευκαιρίες)» πώς και με ποια προσχήματα οι εν Λευκωσία τορπίλισαν το όλο σχέδιο με αποτέλεσμα ο Γ. Παπανδρέου, απογοητευθείς, τον ανακάλεσε στην Αθήνα.
Πάντα ταύτα ανέφερα με λεπτομέρειες σε προηγούμενα άρθρα μου. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρει ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Φάνος Ν. Κωνσταντινίδης στο βιβλίο του «Ένας βετεράνος αποκαλύπτει» για τα όσα του εμπιστεύτηκε ο Μακάριος για τα δύο πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στη ματαίωση του όλου σχεδίου και τα οποία δεσμεύτηκε να μη δημοσιοποιήσει.
Όμως ο Κυπριακός Ελληνισμός θα πρέπει να γνωρίζει ποιοι ενταφίασαν την ΕΝΩΣΗ και την τελευταία ευκαιρία για οριστική, δίκαιη, βιώσιμη και μόνιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος και εξασφάλιση της εθνικής και φυσικής επιβίωσης του Κυπριακού Ελληνισμού. Ύστερα από την αποχώρηση και της Ελληνικής Μεραρχίας η Κύπρος έμεινε πλέον στο έλεος της Τουρκίας, γι’ αυτό και ουδέποτε θα ησυχάσει.
