Ο Μιχάλης Αθηαινίδης, οικονομολόγος – πολιτικός αναλυτής, σχολιάζει τις διεργασίες ενόψει προεδρικών εκλογών.
Διαχρονικά πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση για την Προεδρία της Δημοκρατίας τα κόμματα που συναποτελούν τον λεγόμενο ενδιάμεσο και κατ’ άλλους πατριωτικό χώρο, συσκέπτονται, διαβουλεύονται και προσπαθούν να βρουν κοινό υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές.Τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου έχουν κοινές προσεγγίσεις τόσο στο κυπριακό πρόβλημα, όσο και στα πλείστα θέματα της εσωτερικής διακυβέρνησης.
Παρόλες όμως τις κοινές τους προσεγγίσεις, ουδέποτε κατάφεραν να συμφωνήσουν να κατέλθουν με κοινό υποψήφιο, κάτι το οποίο φαίνεται ότι θα συμβεί και στη νέα εκλογική αναμέτρηση, γιατί ήδη ο κ. Γιώργος Λιλλήκας αποφάσισε να εξαγγείλει τη δική του υποψηφιότητα. Σε λίγες μέρες το ίδιο αναμένεται να πράξει και ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος. Ερωτηματικό παραμένει ποια θέση θα κρατήσει η κ. Ελένη Θεοχάρους. Δεν αποκλείεται να κατέλθει τελικά και αυτή ως υποψήφια πρόεδρος.
Το ερώτημα λοιπόν που ανακύπτει είναι: Γιατί τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου αποτυγχάνουν πάντα να συμμαχήσουν και να συμφωνήσουν σε κοινό υποψήφιο, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να διεκδικήσουν με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας την προεδρία και να εφαρμόσουν τις κοινές, κατά τ’ άλλα, πολιτικές τους;
Την απάντηση στο ερώτημα που προβάλλει την έδωσε ο πάλαι ποτέ Σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν (1870-1924), ο οποίος είπε το ευφυές ότι σε κάθε συμμαχία ένας είναι ο καβαλάρης, ενώ οι άλλοι έχουν τον ρόλο του αλόγου. Και εκείνο που συμβαίνει στην περίπτωση των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου είναι ότι όλοι ή σχεδόν όλοι θέλουν να έχουν τον ρόλο του καβαλάρη, ενώ κανένας ή σχεδόν κανένας τον ρόλο του αλόγου.
Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλά από τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου ιδρύθηκαν ακριβώς γιατί οι ηγέτες τους θεώρησαν ότι αυτό ήταν ο πιο εύκολος δρόμος, προκειμένου να γίνουν αρχηγοί κόμματος, παρά να περιμένουν την αβέβαιη και χρονοβόρα προοπτική να αναδειχθούν αρχηγοί σε ένα από τα υφιστάμενα μεγάλα κόμματα.
