Από τον αφθώδη πυρετό μέχρι τον αυθάδη Φειδία και από τη Σάντη μέχρι τον πόλεμο στον Κόλπο δεν προλαβαίνουμε να ανασάνουμε. Και ευτυχώς που υπάρχουν και γεγονότα τα οποία μας κάνουν να αισθανόμαστε εθνική ανάταση και, όπως αντελήφθη ο αναγνώστης, αναφέρομαι στο μεγάλο κοσμικό, πολιτικό, πολιτιστικό (κοκ) γεγονός της χρονιάς που δεν είναι άλλο από τον γάμο του προέδρου της ούτω καλούμενης «Άμεσης Δημοκρατίας». Μόνο και μόνο το γεγονός ότι, πέραν πάσης προσδοκίας, δεν παντρεύτηκε τον Έλον Μάσκ, αποκτά διεθνές ενδιαφέρον.
Οι ιθαγενείς γέμισαν τις εκκλησίες (και τα πούκικα) προσευχόμενοι να συγκαταλέγονται ανάμεσα στους 50 τυχερούς οι οποίοι θα κέρδιζαν το εισιτήριο παρακολούθησης της γαμήλιας τελετής.
Βεβαίως, όπως πάμε «θα μας παντρέψουν με άδρωπον», (όπως έλεγαν και οι παλιότεροι) αλλά αν αναλογιστεί κανείς πως κάποιοι/κάποιες βρίσκουν με κλήρωση τον, το, την, σύντροφό τους (ελπίζω να τους κάλυψα όλους), το να προσκαλέσεις τον άλλο στο γάμο σου με κλήρωση δεν είναι και κάτι ακραίο.
Από την άλλη, είναι και (κάπως) αρχοντοχωριατισμός να κάνεις κλήρωση για το ποιους θα καλέσεις. Τα…ευλοημένα. Στον γάμο σου προσκαλείς ανθρώπους τους οποίους δεν θα βλέπεις και θα σου κόβεται ή όρεξη. Πες ότι κέρδισε ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Χρύσανθος Σαββίδης και ο υποψήφιος βουλευτής του ΔΗΣΥ με τον οποίον έσχισαν τα δεφτέρια τους «στον αέρα» (κατά τη διάρκεια δύο μονολόγων που παρηκολούθησαν εμβρόντητοι οι τηλεθεατές), τι κάνεις; Ή, λέμε τώρα, έπεσε ο κλήρος στον Μακάριο Δρουσιώτη και τον Νίκο Αναστασιάδη, πως το αντιμετωπίζεις; Θα μου πεις, σε τέτοια περίπτωση θα γραφτεί για σένα τουλάχιστον ένα βιβλίο, που κάτι είναι κι αυτό. Ευτυχώς που δεν ήρθε στον γάμο ο Έλον Μάσκ (την ώρα που γραφόταν το κείμενο δεν είχε ανακοινωθεί κάτι τέτοιο), διότι ο Φειδίας δεν θα ήξερε αν έπρεπε να αγκαλιάσει αυτόν ή την γυναίκα του.
Μαζεύτηκαν και οι χαμηλοσυνταξιούχοι της γειτονιάς μας και σου λένε, «αφού με τη σύνταξη μας δεν πάμε πουθενά, ας υποβάλουμε αίτηση να παρευρεθούμε στο γάμο του Φειδία με την ελπίδα πως δεν θα μας χρεώσει και το παστίτσιη.
Οι συνταξιούχοι, και όλοι όσοι παρευρέθηκαν στο γάμο, είχαν (ελπίζω) την μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουν τον Φειδία να χορεύει ζεϊμπέκικο. Προσωπικά ευτύχησα να παρακολουθήσω φιγούρες του κατά τη διάρκεια πρόβας που προηγήθηκε. Ένα σας λέω: Δεν έχετε δει ούτε θα δείτε εις τους αιώνας των αιώνων τέτοιο χορό. Ήταν κάτι μεταξύ χασάπικου, τσιφτετελιού, χορού της κοιλιάς και χασαποσέβρικου. Λες και παρακαθόταν σε εξετάσεις κρατώντας ένα «σκονάκι» αντιγραφής. Τέτοιο άτσαλο βηματισμό, ούτε ο Νικόλας Παπαδόπουλος έκανε.
Το βίντεο τράβηξε η σύντροφός του (γειά σου συντρόφισσα) και το ανήρτησε σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και κοινωνικής εκτόνωσης), προσφέροντας «άρτον και θεάματα» στους σύγχρονους βρακάδες.
Και να φανταστείτε, γι’ αυτό το άτσαλο πράγμα που παρακολουθήσαμε είχε και τη βοήθεια δασκάλας χορού και κάπως έτσι προέκυψε η ρήση «μα εν δασκάλα που του έκαμνεν μάθημα»;
Πάντως, φαίνεται πως ο Φειδίας άρχισε να γίνεται αποδεκτός ακόμη και από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος πρόσφατα είχε εκφράσει ανησυχία ότι (ο Φειδίας) λειτουργεί ως «όργανο στα χέρια της Τουρκίας και της προπαγάνδας της», υποδεικνύοντας πως «οι δηλώσεις του ευρωβουλευτή ξεπερνούν κάποτε και τα όρια της λογικής».
Φαντάζομαι να έχετε προσέξει τη διαφοροποίηση. Διότι, τι άλλο θες να πεις, όταν αναφέρεις πως «κάποτε» ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Δηλαδή Μακαριότατε, υπάρχουν αι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δηλώσεις του Φειδία έχουν λάδι ή ξύδι; Όμως, επειδή η στήλη δεν έχει οποιοδήποτε κόλλημα με τον Φειδία θα του ευχηθεί βίον ανθόσπαρτον και, αν κάνει παιδιά, εύχομαι να μοιάσουν (ως προς τον εγκέφαλο) του παππού τους παρά του πατέρα τους.
Και επειδή πολλοί ετοιμάζονται να βάλουν σπιουνιές, με σκοπό να χωρίσουν το θείο ζεύγος, να τους υποδείξουμε, πως «Ούς ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω» (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 19:6).
Όσο για μένα, ούτε έχω προσκληθεί ούτε και παρευρέθηκα. Κάθισα στον καναπέ μου την ώρα που άλλοι καλούσαν τον κόσμο να σηκωθεί πάνω. «Σήκου Πάνω» ο ένας, «κάτσε κάτω ο άλλος», μπλέξαμε τα μπούτια μας. Και ευκαιρίας δοθείσης να αναφέρουμε πως για να πληρωθεί η ρήση «σόιν πάει το βασίλειο» εξήγγειλαν την υποψηφιότητά τους ο κ. Χριστόφορος Τορναρίτης και η σύζυγός του.
Να με θυμηθείτε, πως σε κάποιο στάδιο, σε πέντε σε δέκα, σε ένα εκατομμύριο χρόνια, όσα μεστά είπε εξαγγέλλοντας την υποψηφιότητά του, θα διδάσκονται στα πανεπιστήμια του μέλλοντος.
Μας είπε πως, «θα αλλάξουμε μια κοινωνία που αλλάζει από μέσα προς τα έξω» αλλά με το χέρι έδειχνε από κάτω προς τα πάνω, προς το ταβάνι, προς τον ουρανό.
Σε κάποια στιγμή, είτε επειδή προβλεπόταν στη σκηνοθεσία είτε επειδή παραπάτησε, έκανε ένα βήμα μπροστά θυμίζοντας την ταινία «το μετέωρο βήμα του πελαργού», λέγοντας ταυτόχρονα: «Κατεβαίνω υποψήφιος με το «Σήκου πάνω». Παράλληλα προέταξε τη (δεξιά) γροθιά του, όπως κάνουν και οι πυγμάχοι προτού πέσουν στο καναβάτσο από τον αντίπαλο.
Ανάμεσα σε άλλα, ο μέγιστος των πολιτικών, ελάλησε και τα ακόλουθα: «Έχω δει μια κοινωνία να προχωρά αλλά μέσα της να διαλύεται και τότε κατάλαβα πως δεν αλλάζει ο άνθρωπος μόνο με νόμους. Αλλάζει όταν αλλάζει ο άνθρωπος». Βεβαίως, αυτά είναι ψιλά γράμματα και δυσνόητα και κοινούς θνητούς επιβεβαιώνοντας πως δεν προσπάθησε άδικα επί 40 χρόνια να πάρει πτυχίο νομικής.
