Ο δημοσιογράφος Κωστής Κωνσταντίνου, από την πρώτη γραμμή των γεγονότων, παρακολουθεί, καταγράφει και αναλύει όλες τις εξελίξεις για το philenews
Πέρυσι τέτοια εποχή ο κόσμος στο Ισραήλ συνήθιζε να λέει ότι η 7η Οκτωβρίου ήταν το μεγαλύτερο συλλογικό τραύμα των Εβραίων, όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο μετά το Ολοκαύτωμα. Χωρίς αυτό να έχει αλλάξει, ένα χρόνο μετά, για τον κόσμο εντός του Ισραήλ πολύ περισσότερο υπάρχει ένα ίσως εξίσου μεγάλο τραύμα: το ζήτημα των ομήρων.
Πόσοι από αυτούς ζουν; Και κυρίως, πόσοι θα επιζήσουν μέχρι να απελευθερωθούν, εάν απελευθερωθούν;
Διακόσια πενήντα ένα άτομα απήχθησαν από τους τρομοκράτες της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Σήμερα παραμένει άγνωστη η τύχη 96 ανθρώπων, ανάμεσά τους και δύο παιδιών, δυό αδελφών για την ακρίβεια, του εννέα μηνών τότε Κφιρ και του 4χρονου τότε Αριέλ.
Είναι δύσκολο να υπολογιστεί έστω και κατά προσέγγιση πόσοι ζουν και σε τι κατάσταση είναι, μετά από ένα χρόνο και δύο μήνες που βρίσκονται στα χέρια όντων τα οποία είναι πολύ δύσκολο έως και αδύνατο πια να χαρακτηριστούν άνθρωποι.
Ωστόσο, η αγωνία για την τύχη τους είναι κάτι που βιώνει κανείς σε κάθε γωνιά της χώρας. Και οι προσπάθειες απελευθέρωσής τους μέχρι σήμερα υπήρξαν μάλλον αντιπαραγωγικές σε αυτό το σημείο, ειδικά για τους συγγενείς τους οι οποίοι έβλεπαν τις ελπίδες τους να αναπτερώνονται και μετά, να σβήνουν ξανά.
Τώρα, για πρώτη φορά το ζήτημα των ομήρων ίσως να φτάνει τόσο κοντά στην επίλυσή του. Το «ίσως» μπορεί εξίσου να είναι και «ίσως όχι» αλλά το γεγονός ότι τόσο η κυβέρνηση του Ισραήλ διά του υπουργού Άμυνας Ιζραέλ Κατζ όσο και η ίδια η Χαμάς εκφράζουν αισιοδοξία ότι η συμφωνία είναι κοντά, είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά.
Το ζήτημα φαίνεται να κολλά κατ’ αρχάς σε τρία ονόματα, αυτά των πλέον διαβόητων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές: του άλλοτε γενικού γραμματέα της Φάταχ Μαρουάν Μπαργούτι ο οποίος εκτίει ποινή φυλάκισης 40 ετών για πέντε δολοφονίες, του Άχμετ Σαντάτ γενικού γραμματέα του Μαρξιστικού – Λενινιστικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) ο οποίος εκτίει ποινή 30 ετών για τη δολοφονία του ισραηλινού υπουργού Ρεχαβάμ Τζεεβί και του Αμπντουλάχ Μπαργούτι ο οποίος βρίσκεται πίσω από πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις και ο οποίος είναι ο πρώτος άνθρωπος στην Ιστορία του Ισραήλ ο οποίος καταδικάστηκε σε 67 ισόβιες καθείρξεις.
Η απόλυση του Μπαργούτι, του Μαρουάν όχι του Αμπντουλάχ, είναι το μεγάλο ζήτημα καθώς πολλοί θεωρούν ότι είναι μόνος που μπορεί να αντικαταστήσει τον Μαχμούτ Αμπάς πριν η Παλαιστινιακή Αρχή να πέσει στα χέρια της Χαμάς. Για το Ισραήλ το ζήτημα δεν είναι απλό, καθώς ο Μπαργούτι ένας ομολογουμένως χαρισματικός πολιτικός είναι φανατικός και κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει τα πράγματα. Η εμπειρία της απόλυσης του μετέπειτα ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε ο οποίος αφού σώθηκε από ισραηλινούς γιατρούς στη φυλακή οι οποίοι του αφαίρεσαν όγκο στο κεφάλι, έγινε πολύ πιο στυγνός τρομοκράτης από όσο ήταν, προβληματίζει το Ισραήλ.
Ένα άλλο σημείο τριβής είναι η απαίτηση του Ισραήλ, αυτή τη φορά να δοθεί προτεραιότητα σε όσους στρατιώτες έχουν απαχθεί, ανάμεσά τους και γυναίκες, καθώς η Ιερουσαλήμ φοβάται πως εάν η Χαμάς τινάξει όπως την προηγούμενη φορά τη συμφωνία στον αέρα θα τους (και τις) δολοφονήσει.
Το Ισραήλ απαιτεί ακόμα πλήρη κατάλογο των ζώντων και των νεκρών ομήρων με τη Χαμάς να ισχυρίζεται ότι χρειάζεται τουλάχιστον μια βδομάδα για να επιβεβαιώσει ποιοι ζουν και ποιοι όχι, ζητώντας εκεχειρία για να το κάνει κάτι που το Ισραήλ δεν πιστεύει και θεωρεί ελιγμό.
Παραταύτα, αμφότερες οι πλευρές, όπως και οι διαπραγματευτές, δηλώνουν αισιόδοξοι ότι αυτή τη φορά μια συμφωνία απελευθέρωσης με αντάλλαγμα την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και ίσως την απόλυση κάποιου και από τους καταδικασθέντες Παλαιστίνιους είναι πιο κοντά από ποτέ.
Το «πιο κοντά από ποτέ» παραμένει ωστόσο πολύ μακριά μέχρι να έρθει η στιγμή της συμφωνίας και ακόμη περισσότερο μέχρι η Χαμάς να την εφαρμόσει μέχρι τέλους.
