Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Μιλάνο–Κορτίνα, οι πιο φορτισμένες και συνάμα πιο ιδιωτικές στιγμές των αθλητών του καλλιτεχνικού πατινάζ αποκτούν φέτος μια νέα τηλεοπτική διάσταση, κυριολεκτικά πίσω από τις κάμερες. Λίγα δευτερόλεπτα μετά την ολοκλήρωση του προγράμματός τους, πριν ακόμη κατευθυνθούν προς τους προπονητές τους στο λεγόμενο «kiss and cry», ένας εικονολήπτης κινείται δίπλα τους πάνω στον πάγο, καταγράφοντας την ανάσα ανακούφισης, το βλέμμα προς τις εξέδρες, τη συγκίνηση ή την απογοήτευση.
Ο Τζόρνταν Κόουαν είναι ο πρώτος cameraman στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κινηματογραφεί καλλιτεχνικό πατινάζ, κινούμενος πάνω στον πάγο δίπλα στους αθλητές. Πρόκειται για μια καινοτομία στην ολυμπιακή τηλεοπτική κάλυψη, που φέρνει το κοινό πιο κοντά σε στιγμές οι οποίες μέχρι σήμερα εκτυλίσσονταν μακριά από τον φακό. Πρώην διεθνής χορευτής στον πάγο με την Team USA, βρίσκεται στο Μιλάνο με μια ειδικά σχεδιασμένη κινηματογραφική κάμερα, την οποία έχει εξελίξει ο ίδιος τα τελευταία χρόνια.
«Ονομάζομαι Jordan Cowan και είμαι ο πρώτος cameraman καλλιτεχνικού πατινάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βρίσκομαι εδώ στο Μιλάνο, πάνω στον πάγο, κινηματογραφώντας τους αθλητές από το τέλος του προγράμματός τους μέχρι το kiss and cry», λέει στην κάμερα του Reuters.
Ο Cowan ξεκίνησε το πατινάζ σε μικρή ηλικία και αγωνίστηκε σε διεθνές επίπεδο πριν αποσυρθεί από τον πρωταθλητισμό. Μετά το τέλος της αγωνιστικής του πορείας, βρέθηκε μπροστά σε ένα επαγγελματικό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο διαχρονικά ενδιαφέροντα: τον κινηματογράφο και την επιστήμη. Η ιδέα να τα συνδυάσει γεννήθηκε όταν διαπίστωσε ότι η κίνηση της κάμερας πάνω στον πάγο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο αφήγησης, φωτίζοντας πτυχές του αθλήματος που παρέμεναν «αόρατες».
Έκτοτε, ο εξοπλισμός του εξελίχθηκε από ελαφριές φορητές κάμερες σε πλήρη κινηματογραφικά συστήματα με χειροκίνητη εστίαση και ζουμ. «Χρησιμοποιώ πλέον κινηματογραφικό φακό με χειροκίνητη εστίαση και ζουμ, επιστρέφοντας σε πιο παραδοσιακές τεχνικές αφήγησης. Θέλω η εικόνα να έχει διαχρονικότητα και όχι απλώς να εντυπωσιάζει πρόσκαιρα», εξηγεί.
Η παρουσία του στον πάγο, όπως λέει, επηρεάζει και τη συναισθηματική εμπειρία των αθλητών. «Μου έχουν πει ότι όταν είμαι εκεί μαζί τους, δεν νιώθουν σαν να βρίσκονται σε μια αρένα, αλλά σαν να έχουν έναν γνώριμο άνθρωπο δίπλα τους», αναφέρει. Αντί για έναν μακρινό τηλεφακό που απομονώνει τον αθλητή από το περιβάλλον του, ο Cowan επιδιώκει να εντάσσει στο κάδρο και το κοινό: τις όρθιες επευφημίες, το χειροκρότημα ακόμη και μετά από λάθη, τη στήριξη που περιβάλλει κάθε προσπάθεια.
Περιγράφει μάλιστα μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή: «Ένας αθλητής ξέσπασε σε κλάματα μετά την τελευταία του Ολυμπιακή εμφάνιση. Τον κινηματογραφούσα και άρχισα κι εγώ να δακρύζω. Έπρεπε να ανοιγοκλείσω τα μάτια για να καθαρίσει ο φακός. Αλλά αν η εικόνα έμενε για λίγο εκτός εστίασης, δεν πειράζει. Πιθανότατα και όσοι παρακολουθούσαν από το σπίτι ένιωσαν την ίδια συγκίνηση».
Για τον Cowan , που δεν αγωνίστηκε ποτέ ο ίδιος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, η εμπειρία αυτή συνιστά μια διαφορετική αλλά εξίσου ουσιαστική παρουσία στο ολυμπιακό παγοδρόμιο. Πίσω από τις κάμερες, εκεί όπου συνήθως μένουν μόνο οι τεχνικοί και οι αθλητές, επιχειρεί να δημιουργήσει ένα διαχρονικό οπτικό αρχείο του αθλήματος. Όπως λέει, φιλοδοξεί το υλικό που καταγράφει σήμερα να αποτελεί σε δεκαετίες από τώρα μέρος της συλλογικής μνήμης των Ολυμπιακών Αγώνων.
