Μας είπε ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Άντονι Μπλίνκεν πως «όταν βλέπω ένα Παλαιστίνιο παιδί, ένα αγόρι, ένα κορίτσι, να ανασύρεται από τα ερείπια ενός κτηρίου που κατέρρευσε, αυτό είναι μια γροθιά στο στομάχι για μένα… Είναι κάτι στο οποίο έχουμε υποχρέωση να ανταποκριθούμε και θα το κάνουμε».
Αυτό που δεν μας είπε ο κ. Μπλίνκεν είναι από τι είναι φτιαγμένο το στομάχι του και εξακολουθεί να δουλεύει. Με τόσες γροθιές θα έπρεπε να είναι ήδη ολοκληρωτικά κατεστραμμένο. Διότι, δεν είναι ένα και δυο τα αγόρια και τα κορίτσια της Γάζας που ανασύρονται νεκρά ή τραυματισμένα από τα ερείπια που προκαλεί το «αμυνόμενο Ισραήλ» που υπεραμύνεται τον πολιτισμό, είναι χιλιάδες.
Χώρια αυτά που δεν θα ανασυρθούν ποτέ από τα χαλάσματα. Αλλά τι να πεις στον κ. Μπλίνκεν, όταν η Βουλή μας δεν τόλμησε ακόμα να πει κιχ εναντίον της Κυβέρνησης του Ισραήλ, μέσω ενός (νέου) ψηφίσματος.
ΧΡΥΜΑ
