Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονά, λέει ο ποιητής. Πόσο μάλλον ένα βιβλίο γεμάτο οδυνηρές μνήμες. Μνήμες νωπές από πληγές που αιμορραγούν ακόμη. «Στάζει δ’ ανθ’ ύπνου προ καρδίας μνησιπήμων πόνος», λέει ο Αισχύλος. Μνησιπήμων είναι ο πόνος που διεγείρει την μνήμη, είναι οι ήχοι και οι εικόνες που «ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν», όπως γράφει ο Σεφέρης στον «Τελευταίο Σταθμό». Και πόσο σπουδαίο είναι να μπορέσει κάποιος άνθρωπος να ελευθερωθεί από το μαρτύριο της μνήμης, όχι διαγράφοντας την αλλά κατανοώντας το ρόλο και την πορεία του μέσα στη συλλογική μνήμη, κατανοώντας την αξία της μεταγνώσης που ακολουθεί και που ωφελεί τους συνετούς, αυτούς δηλαδή που καταφέρνουν μέσα από τις δυσκολίες να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Ο Δημήτρης Κοτσιεκκάς προσεγγίζει με σεβασμό και αφοπλιστική απλότητα το μεγάλο κεφάλαιο της μνήμης. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι αγαπά αυτά για τα οποία γράφει: Τον τόπο, τους ανθρώπους και την πορεία τους μέσα στο ποτάμι του χρόνου. Έχει καταγράψει τις πολύτιμες δομές του αισθάνεσθαι των τριών διαφορετικών γενιών των εγκλωβισμένων της Καρπασίας, χωρίς να τους εκθέτει, χωρίς να καταφεύγει σε εντυπωσιασμούς για να πείσει, χωρίς να υποκύπτει σε ωραιοποίηση ή ηρωοποίηση της πραγματικότητας. Έχει διαφυλάξει κάτι τόσο σημαντικό και το κάνει με περηφάνεια και αξιοπρέπεια. Επειδή γνωρίζει καλά τον πόνο, τις αγωνίες και την ψυχή του εγκλωβισμένου ανθρώπου, καθώς είναι ένας από αυτούς.
Το βιβλίο «Από πού είσαι;» χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μιλάει ο νομικός Δημήτρης Κοτσιεκκάς μέσα από το φακό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο δεύτερο ο ερευνητής, ο οποίος καταγράφει πολύτιμες μαρτυρίες ανθρώπων που τόλμησαν να μοιραστούν προσωπικές ιστορίες και στο τρίτο μέρος που αποτελείται από διηγήματα, ο λογοτέχνης. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας στα διηγήματα του, είναι η ελευθερία, η έννοια της πατρίδας, τα εθνικά σύμβολα, η φιλοπατρία, η μοναξιά, η κοινωνική υποκρισία και αναλγησία, η αξία της μόρφωσης, η αξία της οικογενειακής ζωής, ο έρωτας, οι κοινωνικές συμβάσεις, η κοινωνική δικαιοσύνη.
Οι ήρωες των διηγημάτων του Κοτσιεκκά δεν είναι βγαλμένοι μέσα από τη φαντασία, είναι πραγματικοί, ξεκάθαρα διαγραφόμενοι, και προσιτοί. Ο λόγος τους είναι υπαινικτικός, αυτά που λένε είναι πολύ λιγότερα από αυτά που αποφεύγουν να εκφράσουν. Ο συγγραφέας καταφέρνει να μας κάνει κοινωνούς μιας ζωής που θυμίζει παλαιότερες δεκαετίες στην Κύπρο, σκηνές που έχουν οριστικά εκλείψει. Σκιαγραφεί με επιτυχία την αέναη πάλη του «εγκλωβισμένου» ανθρώπου με τον αδυσώπητο χρόνο, τον αγώνα του να ορίσει τον χώρο, να επιβιώσει στο αφιλόξενο περιβάλλον, την αγωνία του να ενταχθεί σε μια κοινωνία προσώπων, να αναγνωριστεί η αξία του, τη λαχτάρα του να αγαπηθεί, το δικαίωμα του να ανήκει, να γνωρίσει ποιος είναι, από πού έρχεται και πού πηγαίνει, να βρει την ταυτότητα του.
Το τελευταίο διήγημα με τίτλο «Ο ξένος», συνδυάζει με ένα όμορφο τρόπο όλες τις αρετές της λογοτεχνικής γραφής του Δημήτρη Κοτσιεκκά. που είναι το λεπτό, γλυκόπικρο χιούμορ, η αμεσότητα του λόγου, η φιλοσοφική σκέψη, η αισιοδοξία, οι ζωντανές εικόνες, οι αυθεντικοί διάλογοι και η απλή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Αξίζει να σημειωθεί επίσης μια ηθελημένη αποσπασματικότητα στις αφηγήσεις με αναδρομές στο παρελθόν και χρήση του ιστορικού ενεστώτα που δίνουν στον αναγνώστη την αίσθηση ενός παλίμψηστου έργου.
