Το κορίτσι που μεγάλωσε με ένα μπαμπά που εγκατέλειψε την υποκριτική, αλλά που της μετέδωσε την αγάπη του γι’ αυτή, που παθιάζεται μέσα από τις αμέτρητες σελίδες βιβλίων που την συντροφεύουν από μικρή έχει κλείσει τα 35 και δεν χρειάζεται να δικαιολογείται σε κανένα πια για τον υπέρμετρο ρομαντισμό της.
«Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί δουλεύω πολύ» λέει, καταγράφοντας όλα όσα έχει στην ατζέντα της τις μέρες που συναντηθήκαμε. Είναι οι πρόβες στον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» του Μποστ, η καθημερινή ραδιοφωνική της εκπομπή, τα σενάρια για την τηλεόραση και μια νέα συνεργασία με τον ΑΝΤ1. «Δεν τα κάνω για να υπάρχει το όνομά μου παντού, αλλά γιατί αυτό αγαπώ. Όλα εμπεριέχουν το κομμάτι της υποκριτικής κι εγώ θέλω να συνεχίσω να υπάρχω μέσα απ’ αυτό». Αποφάσισε βέβαια να κάνει ένα διάλειμμα από την τηλεόραση, για να αφοσιωθεί στη συγγραφή και το θέατρο. Αυτό το τελευταίο, λέει είναι η προτεραιότητα της. Ανεβαίνοντας λοιπόν αυτό το καλοκαίρι στη σκηνή ως Ιουλιέτα του Μποστ θα κάνει το ίδιο όπως σε κάθε εμφάνισή της. Θα σκεφτεί πως αυτή ίσως να είναι η τελευταία της παράσταση. «Γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο και γιατί αυτός ο ρόλος είναι ένα δώρο. Όπως όλοι».
Τώρα τελευταία γράφεις πολύ… Ναι, είναι αλήθεια. Αλλά δεν με κουράζει. Είναι ο τρόπος να κρατώ μια επαφή με κάτι που αγαπώ. Ξεκίνησα ως αναγνώστρια, είμαι θερμή θαυμάστρια της μυθοπλασίας της λογοτεχνίας. Πάντα ήθελα να γράψω αλλά ένιωθα πως δεν μπορώ να ακουμπήσω τα σπουδαία λογοτεχνικά έργα τα οποία διάβαζα. Με το τηλεοπτικό σενάριο ξεκίνησα όταν με προσέγγισε ο Νίκος Θεοφάνους και μου έβαλε την ιδέα. Πρώτη φορά το έκανα πέρσι στον τρίτο κύκλο των «Καμωμάτων». Στο θέατρο ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια, αρχικά μόνη μου, μετά με τον Βαλεντίνο Κόκκινο.
Τα βιβλία ήταν αυτά που σε οδήγησαν στο θέατρο; Όχι, η αγάπη μου για το θέατρο ήταν αυτή που με οδήγησε στον κόσμο των βιβλίων. Μεγάλωσα με πατέρα ηθοποιό, o oποίος αναγκάστηκε για οικονομικούς λόγους κάποια στιγμή να αφήσει το επάγγελμα, αλλά μαζί είδαμε πολλές παραστάσεις και κάναμε πολλές κουβέντες για το θέατρο. Ήξερα από μικρή πως αυτός θα ήταν ο δρόμος μου…
Με τι βιβλία μεγάλωσες; Ανάλογα με την ηλικία άνοιγε ένα παράθυρο μπροστά μου. Ξεκίνησα πρώτα με την εφηβική λογοτεχνία και τον Ιούλιο Βερν. Στα 16 μου διάβαζα Μουρσελά και Βαμβουνάκη. Όταν πήγα για σπουδές στην Ελλάδα «δηλητηριάστηκα» με την Ιζαμπέλ Αλιέντε, έπαθα εμμονή και γνώρισα τον μαγικό ρεαλισμό του Μαρκές που για μένα είναι η κορυφή. Είμαι βασικά σε μια συνεχή αναζήτηση, αλλά για μένα η βάση είναι η κλασική λογοτεχνία. Αυτά τα πράγματα ξέρεις διαμορφώνουν και τον χαρακτήρα σου. Οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν πως μιλώ σαν την γριά. Στη σχολή οι καθηγητές μου λέγανε πως μιλώ σαν τον σοφό τον γέροντα. Είναι βαρύγδουπος ο τρόπος που εκφράζομαι.
Υπάρχει χρόνος για διάβασμα; Πάντα υπάρχει χρόνος. Στην αναμονή στην τράπεζα για παράδειγμα ή περιμένοντας στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Μοιάζω με εξωγήινο βέβαια, αλλά δεν με ενοχλεί πια που με κοιτούν παράξενα. Παλιά κρυβόμουν. Έλεγα μήπως πουν «δες αυτήν που ήρθε να κάνει επίδειξη με το βιβλίο της». Αλλά άμα δεν νιώθει άβολα αυτός που ρυπαίνει το χώρο παίζοντας στο κινητό με τα ντιν ντιν του, γιατί να νιώθω εγώ με το βιβλίο μου στην ησυχία μου; Για μένα δεν υπάρχει χαμένος χρόνος. Κάνω πολλά πράγματα, κουράζομαι, αλλά δεν θα με ακούσεις να γκρινιάζω.
Από πού πηγάζει η ενέργειά σου; Από την ανάγκη μου να μαθαίνω καινούρια πράγματα. Δεν μπορώ να κάνω συνεχώς τα ίδια.
Κι είναι εύκολο να ικανοποιήσεις την ανάγκη σου αυτή στην Κύπρο; Ναι είναι, χωρίς όμως όλα όσα βρίσκεις να σ’ αρέσουν. Συμβαίνει όμως και το εξής στην Κύπρο. Υπάρχει μια μαύρη τρύπα. Είτε κάνεις κάτι σπουδαίο είτε κάτι πάρα πολύ κακό, είναι όλα μέσα σ’ αυτήν. Και στο λέω γιατί με βάση το δικό μου κριτήριο έχω κάνει και πολύ καλά πράγματα και πολύ κακά. Και είτε το καλό έκανα είτε το κακό ήμουν πάντα στην ίδια κατάσταση. Και δεν ενοχλείτο κανένας. Τα πάντα είναι εφήμερα. Κινείται μόνο ό,τι βρίσκεται στη μόδα. Είτε αυτό είναι ένα καφέ, ένας ηθοποιός, ένας σκηνοθέτης, μια κόμμωση. Κι εγώ νόμιζα πως μόνο η τέχνη του ηθοποιού είναι εφήμερη…
Όταν αυτό που κάνεις είναι κακό, το ξέρεις απ’ την αρχή; Ναι το ξέρεις. Ακόμα κι όταν έρχεται ο συνάδελφος στο καμαρίνι και σου λέει συγχαρητήρια, θέλεις να του πεις, «πέρασε έξω. Πώς τολμάς να μου λες συγχαρητήρια γι’ αυτό το πράγμα που έκανα. Που είχα το θράσος να βγω και να σου πουλήσω ένα ψέμα».
Πώς διαχειρίζεσαι μια δουλειά σου που θεωρείς ως αποτυχία σου; Προσπαθώ ακόμα και σε αυτό που θεωρώ πως δεν είμαι επαρκής να βρω μια αλήθεια. Για να σέβομαι τον θεατή, τον αναγνώστη, τον ακροατή μου. Ακόμα και την ώρα που θα πω το πιο κρύο αστείο που άκουσε στη ζωή του. Μ’ αυτό τον τρόπο θέλω να καταλάβει πως τον σέβομαι. Και κάπως έτσι σώζομαι. Ξέρεις τελικά κατάλαβα πως αυτό που θεωρώ εγώ πάτο, για άλλους είναι αριστούργημα. Γι’ αυτό κρίνω τις δουλειές μου με βάση τα δικά μου κριτήρια και όταν πρέπει θα πω, οκ τώρα πάτωσα. Ο Νίτσε είπε εξάλλου πως άμα θες να είσαι δημιουργός πρέπει πρώτα να μάθεις να είσαι καταστροφέας. Δεν θα μπορούσα όμως να μην κάνω τίποτα για να εξυπηρετήσω μόνο τις δικές μου απαιτήσεις. Δεν έχω αυτή την πολυτέλεια. Πρέπει να ζήσω, να συνυπάρξω με τον κόσμο και όχι να κλείνομαι σπίτι μου. Τα πράγματα για μένα είναι πολύ απλά πια. Θα ήθελα να έχω ένα φαγητό στο τραπέζι μου. Να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι, να έχω βενζίνη στο αυτοκίνητό μου.
Υπάρχουν όμως κι οι άλλες στιγμές. Αυτές που γνωρίζεις πως πας να κάνεις κάτι καλό… Α ναι και τότε είμαι τρισευτυχισμένη. Φαίνεται αυτή η περίοδος της ζωής μου γιατί λάμπω. Το νιώθω. Πώς ερωτεύεσαι και είσαι στα πάνω σου; Έτσι ακριβώς.
Και με το «Ρωμαίος και η Ιουλιέτα» του Μποστ; Έτσι νιώθεις; Ο Μποστ είναι ιδιαίτερος. Έχει μια αγριότητα στο χιούμορ του, που μπορεί να χαρακτηριστεί αλλοπρόσαλλη. Αλλά έτσι είναι ο Μποστ. Το κοινό δεν θα έρθει για να δει Σαίξπηρ. Κι αν δεν γνωρίζει τον Μποστ, που δεν οφείλει κιόλας, είμαι σίγουρη πως θα περάσει πολύ καλά, γιατί η ομάδα διαθέτει μια ενέργεια πολύ δυνατή και λαμπερή. Κι είναι κάτι που δεν μπορεί να μην δεις. Και φυσικά έχω πίστη. Γιατί έχουμε όρεξη κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν έρχεται κανένας ηθοποιός και να βαριέται στις πρόβες, κάτι που θεωρώ αδιανόητο όταν το βλέπω να συμβαίνει. Το θέατρο είναι η ψυχή και το οξυγόνο μου. Είναι σπουδαίο πράγμα η υποκριτική. Πρέπει να το αντιμετωπίζεις με όρεξη. Η δυσκοιλιότητα σπίτι σου, έλεγε ένας σκηνοθέτης μου.
Και η Ιουλιέτα σου; Μίλησέ μου γι’ αυτήν… Η Μπόστια Ιουλιέτα είναι παγιδευμένη μέσα σε μια κλασικότητα και σε κάτι πολύ μοντέρνο. Το ένα πόδι είναι από την μία και το άλλο από την άλλη. Αλλά ο έρωτας είναι πάνω από κάθε εποχή. Και ευτυχώς η ερωτική ιστορία υπάρχει στο έργο του Μποστ και στην ανάγνωση του Κώστα Σιλβέστρου.
Κι ο θάνατος; Αυτός υπάρχει; Μα πώς μπορεί να μην υπάρχει; Ο Βέρθερος του Γκαίτε ήταν ο πρώτος που πέθανε από έρωτα, σηματοδοτώντας την αρχή του ρομαντισμού. Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις να ακούσεις πως κάποιος πέθανε από έρωτα; Εγώ θυμάμαι ένα παιδί 16 χρόνων που ήμουν γυμνάσιο και είχα σοκαριστεί γιατί αυτοκτόνησε επειδή αγάπησε. Εκείνος ήταν ένας Ρωμαίος. Αλήθεια, έχει Ρωμαίους σήμερα;
Κάποιοι ίσως απαντήσουν πως ναι, υπάρχουν… Σήμερα όμως δεν μας κρατά στη ζωή η χαρά της. Είναι οι δράσεις και τα αντικείμενα που μας κρατάνε και το πόσο υγιείς είμαστε απέναντι στη σήψη της κοινωνίας. Πάρε παράδειγμα εμένα. Αυτή η μανία που έχω με τη δουλειά, η εργασιομανία μου, το ότι έχω ανάγκη να δραστηριοποιούμαι συνέχεια, το ότι δεν μπορώ να κάτσω και να χαλαρώσω, είναι μια μορφή κοινωνικής σήψης. Είμαι θύμα της. Αλλά ο έρωτας υπάρχει και όταν υπάρξει είναι πάνω απ’ όλα. Μόνο αν επέμβει ένας εξωτερικός παράγοντας θα τον χαλάσει. Και στο Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, έγινε ακριβώς αυτό.
Και τα χρόνια του δικού σου εφηβικού έρωτα πώς τα βίωσες; Εμείς το χάσαμε αυτό, γιατί ντρεπόμαστε. Βλέπω και τα σημερινά παιδιά που ενώ θέλουν να στείλουν 100 μηνύματα για να εκφράσουν την αγάπη τους, στέλνουν μισό και περιμένουν. Θέλω να τα σπρώξω να το κάνουν! Θα ‘πρεπε να τα στείλουν και να πάνε κάτω απ’ το μπαλκόνι. Αλλά όχι, σήμερα φοβάσαι μην παρεξηγηθείς και γίνεις φορτικός.
Είναι κι ο φόβος μην σε αποκαλέσει κανείς ρομαντικό… Θα σου μιλήσω για μένα. Είμαι ρομαντική φύση. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να ανεβάσω μια λαμπερή φωτογραφία μου με το φίλτρο λόγω της δουλειάς μου, υπάρχουν όμως στιγμές που θέλω να ανεβάσω ποίηση, ένα γνωμικό, κάτι πέρα από αυτά που ζούμε. Καταλαβαίνεις αμέσως πως ο άλλος που το βλέπει σε θεωρεί γραφική. Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια είχα ανεβάσει ένα βίντεο για μια παράσταση που θα έκανα και μου τηλεφωνούσαν συνάδελφοι να ρωτήσουν αν είμαι καλά. Κι εγώ ήμουν τρισευτυχισμένη, με συγκινούσε ο εαυτός μου, γιατί έβλεπα μια επαφή με μένα. Το ίδιο ένιωσα κι όταν πήγα να κάνω καντάδα για κάποιον που ήταν ερωτευμένος με μια φίλη μου. Τα τολμηρά πολλές φορές μοιάζουν γραφικά. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχεις εκτεθεί. Ευτυχώς στα 35 μου έχω απενοχοποιηθεί. Κι έχω συνειδητοποιήσει πως ο φόβος να μην είσαι ρομαντικός, είναι και ο λόγος που δεν υπάρχουν πια ήρωες.
Χρειάζονται σήμερα ήρωες; Ναι, αλλά μαζικά δεν τους επιτρέπουμε να υπάρχουν. Όταν έγραφα τη «Σερβιτόρα» με τη Μυρτώ Κουγιάλη, τοποθέτησα δίπλα της ένα σούπερμαν. Γιατί πάντα περιμένουμε κάποιον να μας σώσει. Δεν θα μας σώσει όμως κανένας. Δεν γίνεται. Γιατί τους ήρωες τους σκοτώσαμε εμείς. Δεν επιτρέπουμε σε κανένα αυτή τη δόξα.
Για πιο λόγο το κάνουμε; Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχει ελευθερία. Οι περισσότεροι είμαστε φυλακισμένοι. Για να ανασάνουμε θα πρέπει πρώτα να βρούμε την ελευθερία μας.
Κάτι που να υποθέσω ισχύει και στην προσωπική σου ζωή, τη σχέση σου… Αυτός είναι ένας από τους λόγους που συνεχίζουμε να είμαστε μαζί εδώ και εννιά χρόνια, αν και είμαι δύσκολος και δύστροπος χαρακτήρας και εξαφανισμένη από το σπίτι. Υπάρχουμε γιατί ο σύντροφός μου δεν μου δημιουργεί περιορισμούς. Το ίδιο ισχύει και για εκείνον. Είναι ελεύθερος να είναι η προσωπικότητά του. Δεν προσπάθησα ποτέ να του επιβάλω να γίνει βαριά κουλτούρα για να μπορώ να τον παρουσιάζω (γιατί έχω δει να συμβαίνουν αυτά και μου γυρίζει το μάτι). Είναι σημαντικό να πηγαίνεις σπίτι σου και να είσαι ελεύθερος.
Υπάρχει κάποιο στοιχείο του που παραπέμπει στον ρομαντισμό όπως τον αντιλαμβάνεσαι εσύ; Διαθέτει μια ευγένεια σπάνια. Και είναι αυτό που με τράβηξε κοντά του. Ο ίδιος είναι πολύ ιδεαλιστής και ίσως το χρειάζομαι αυτό για να μη φτεροπετώ. Αλλά δεν είναι άξεστος, ούτε ωμός. Είναι ένας άνθρωπος που και ανάποδα να τον γυρίσεις δεν πρόκειται να συμπεριφερθεί με αγένεια. Κι αυτό είναι υπέρτατο αγαθό στις μέρες μας. Δεν θα παρουσιάσει ποτέ δείγματα ρατσισμού, δεν έχω έγνοια πως αυτός ο άνθρωπος θα γίνει μια μέρα κάποιος άλλος. Δεν θα το άντεχα με τίποτα.
Μπορεί αλήθεια να επιβιώσει μια ρομαντική φύση σήμερα; Δύσκολο πολύ, αλλά όχι ακατόρθωτο. Ο ρομαντισμός είναι ένα πράγμα πολύ λεπτό για να το εντοπίσεις. Ρομαντικός όμως με ρομαντικό αναγνωρίζονται. Βλέπει ο ένας την απελπισία του άλλου στα μάτια.
* Ο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Μποστ ανεβαίνει από την ΕΘΑΛ, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου. Παραστάσεις 11 Ιουλίου Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ’, και 7 Αυγούστου, Αρχαίο Ωδείο Πάφου. Ώρα έναρξης 20:30. Ακολουθεί περιοδεία σε όλη την Κύπρο. Πληροφορίες / κρατήσεις: 25877827
Eπιμέλεια – Styling: Shona Muir * Βοηθός στυλίστα: Χριστιάνα Πασχάλη * Μακιγιάζ: Θεοδώρα Μακρή * Μαλλιά: Τζον Παφίτης (Kevin Murphy Cyprus)
Τοπ, Debenhams. Φόρεμα Marks and Spencer. Παπούτσια, σκουλαρίκια και γυαλιά ηλίου Stradivarius.
Ζακέτα, παντελόνι και παπούτσια Marks and Spencer. T shirt και σκουλαρίκια Stradivarius.
Τοπ Debenhams. Παντελόνι Marks and Spencer. Παπούτσια και σκουλαρίκια Stradivarius.
