Χρύσα Σπυροπούλου: Με επέλεξε η αστυνομική λογοτεχνία, δεν την επέλεξα

«Με επέλεξε το είδος, δεν το επέλεξα. Διαβάζω πολύ, κλασική και αστυνομική λογοτεχνία, και όταν ξεκίνησα να γράφω, τη δεκαετία του ’80, ό,τι σκάρωνα είχε φόνο και αναζήτηση κινήτρων. Το παιχνίδι του ποντικού και της γάτας».

Τι σας σπρώχνει να αρχίσετε κάθε φορά το γράψιμο; Η ιστορία που στριφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου.

Και αυτή τη φορά με το «Ταραγμένα νερά»; Ποια ήταν η αφορμή; Σκέφτηκα να συνεχίσω την υπόθεση της πρώτης νουβέλας που είχα γράψει, με τίτλο «Ομίχλη στη λίμνη», το τέλος της οποίας δεν ήταν ξεκάθαρο. Σαν να αποζητούσε μια λύση η ίδια.

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας; Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, η ιστορία του οποίου διαδραματίζεται στη λίμνη Δοϊράνη του νομού Κιλκίς, αλλά και σε άλλες περιοχές όμορων νομών στην Κωνσταντινούπολη και τη Σόφια. Μια γυναίκα εξαφανίζεται στα νερά της λίμνης και καλείται ο αστυνόμος Ηλιού μαζί με την υπαστυνόμο Γεωργίου να λύσουν το μυστήριο, καθώς δεν είναι σίγουρο αν πρόκειται για εξαφάνιση ή δολοφονία. Ακολουθούν δύο φόνοι, ενώ οι ύποπτοι, που είναι πολλοί, προέρχονται από το οικογενειακό, φιλικό και επαγγελματικό περιβάλλον των θυμάτων.

Τι πρέπει να έχει απαραιτήτως ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Ανατροπές, αγωνία, γρίφους, ατμόσφαιρα, έναν αστυνομικό ή ερευνητή, πειστικές περιγραφές και καθετί που παρουσιάζεται να αποβλέπει στην ενίσχυση του μυστηρίου και να είναι μέρος του όπως και μέρος της λύσης.

Αλήθεια, πώς μπήκε η αστυνομική λογοτεχνία στη ζωή σας; Πρέπει να είστε μια από τις πρώτες Ελληνίδες συγγραφείς αστυνομικών… Με επέλεξε το είδος, δεν το επέλεξα. Διαβάζω πολύ, κλασική και αστυνομική λογοτεχνία, και όταν ξεκίνησα να γράφω, τη δεκαετία του ’80, ό,τι σκάρωνα είχε φόνο και αναζήτηση κινήτρων. Το παιχνίδι του ποντικού και της γάτας.

Παρακολουθείτε τα αστυνομικά μυθιστορήματα που βγαίνουν στην Ευρώπη; Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτά; Ναι, και λόγω της ενασχόλησής μου με τη βιβλιοκριτική. Υπάρχει, τα τελευταία χρόνια, πληθώρα εκδόσεων μυθιστορημάτων του είδους. Η ποσότητα, όμως, δεν συμβαδίζει με την ποιότητα. Άλλωστε, η αγορά -η πραγματικότητα- είναι αδυσώπητη. Κάποιοι εξαφανίζονται αμέσως. Ξεχωρίζω ορισμένους συγγραφείς από τις σκανδιναβικές χώρες, τη Μ. Βρετανία και την Τουρκία.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κατά τη διάρκεια της συγγραφής; Η εναρμόνιση των στοιχείων. Να μην κάνεις λάθη όταν ρίχνεις στο χαρτί τα «ίχνη», τα τεκμήρια. Να υπάρχει συνέπεια σε όσα καταγράφεις ή περιγράφεις. Να δημιουργείς ολοκληρωμένους χαρακτήρες και όχι σκιώδεις.

Ποιο βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα και σας ενθουσίασε; Αυτήν την περίοδο διαβάζω τα διηγήματα της Αγκάθα Κρίστι. Δεν είναι τυχαίο που έχουν τόσο μεγάλη, ακόμα και σήμερα, επιτυχία τα βιβλία της. Είναι σπουδαία! Κάθε διήγημά της είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Διαθέτουν χαρακτήρες και πρωτοτυπία στη σύλληψη της ιδέας, την ανάπτυξη της ιστορίας στην έκβασή της. Δεν επαναλαμβάνεται. Αν και στη χώρα μας είναι παρεξηγημένη, όπως παρεξηγημένα είναι και πολλά άλλα.