Ξένια Καλογεροπούλου: Το γράψιμο ήταν ψυχοθεραπευτικό

 

Τα προηγούμενα χρόνια συνειδητά απείχατε από συνεντεύξεις. Παρόλα αυτά ξαφνικά βγάζετε ένα βιβλίο όπου παρουσιάζετε αδυναμίες, λάθη, ανασφάλειες. Δεν ήταν μεγάλο το ξεγύμνωμα; Αυτό το βιβλίο, το «Γράμμα στον Κωστή» το έγραψα από ανάγκη. Τώρα αν είναι ξεγύμνωμα ή όχι δεν ξέρω… Παρουσιάστηκα στους άλλους όπως είμαι. Νομίζω ήταν μια ανάγκη δική μου. 

 

Ήταν σαν κάθαρση το γράψιμο; Σίγουρα. Το γράψιμο ήταν ψυχοθεραπευτικό. Αρχικά ήταν πολύ οδυνηρό, έγραφα και έκλαιγα. Μετά ήταν ανακούφιση και στο τέλος ήταν χαρά. Τελικά, παίρνοντάς το στα χέρια μου, το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Είναι μια προσεγμένη έκδοση, έχει ωραίο εξώφυλλο, διαλέξαμε ωραίες φωτογραφίες με προσοχή. 

 

Κάνοντας τον απολογισμό σας υπάρχει κάποια περίοδος της ζωής σας που θα θέλατε να ξαναζήσετε; Δεν το έχω σκεφτεί… Ξέρω ότι δεν μπορείς να ξαναζήσεις τα παλιά επομένως δεν μπήκα σε αυτή τη λογική ποτέ. Βλέπω μπροστά, αν και δεν μου μένει πολύς χρόνος για το μπροστά. Έχω διάφορα σχέδια που καμιά φορά αναρωτιέμαι αν θα προλάβω να τα κάνω. Είναι μια ιδέα για ένα θεατρικό που θέλω να φτιάξουμε αλλά αυτό θέλει χρόνο. 

 

Γιατί αγαπάτε τόσο πολύ το παιδικό θέατρο; Γιατί είναι κάτι πολύ ζωντανό και φρέσκο, που προσφέρει πολλές αφορμές για να φαντάζεσαι πράγματα, περισσότερο ίσως από το θέατρο για ενήλικες. Με ξεσηκώνει λοιπόν. Όταν το κάνεις και καλά έχει νόημα. Όταν το ξεκινούσα δεν το σκέφτηκα, τα λέω άλλωστε και στο βιβλίο. Έκανα μια παράσταση, έτσι, να δω πώς θα είναι. Βέβαια ήταν μια τυχερή παράσταση γιατί είχε και εκπληκτικό θίασο. Είχαμε την Πρωτοψάλτη, τον Φασουλή, τον Χρυσομάλλη, τον Χατζησάββα. Μετά κόλλησα. 

 

Εσείς με τι ιστορίες μεγαλώσατε; Το σπίτι μου είχε πολλά βιβλία. Έμαθα να διαβάζω πρώτα γαλλικά βιβλία γιατί είχα νονό τον Κάουφμαν, που είχε το γαλλικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας. Είχα λοιπόν στη διάθεσή μου ό,τι βιβλία ήθελα. Επομένως, πριν πάω στο σχολείο είχα διαβάσει πολλά βιβλία και παραμύθια. Γενικά όμως δεν μου έλεγαν παραμύθια. 

 

Θα τελειώσω με την ερώτηση που υπάρχει στην πρώτη γραμμή του βιβλίου σας. Φοβάστε το θάνατο; Φοβάμαι πολύ τη διαδικασία. Για να φτάσεις στο θάνατο μπορεί να περάσεις πολύ άσχημα. Δεν θέλω να είμαι σε ένα νοσοκομείο με σωληνάκια και να υποφέρω, να αναγκάζονται οι φίλοι μου ή τα παιδιά να έρχονται να με δουν. Αυτό δεν το θέλω. Αν μπορούσα μόνο να πεθάνω έτσι ήρεμα, γλυκά. Όπως πεθαίνουν στις κινηματογραφικές ταινίες. Ήρεμα, έχεις γύρω σου κάποιους αγαπημένους σου, τους χαμογελάς, κλείνεις τα μάτια, πέφτει και μια ωραία μουσική και γράφει τέλος.

* Η κ. Καλογεροπούλου θα παρουσιάσει το βιβλίο της στο Σολώνειον Κέντρον Βιβλίου στις 13/12 στις 18:30. Την κ. Καλογεροπούλου θα παρουσιάσει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΟΚ, Σάββας Κυριακίδης.