Όταν ο Σωκράτης Καραντινός μιλούσε για τον Βλαδίμηρο Καυκαρίδη

 
“Στη μικρή ιστορία μου στη θεατρική ζωή της Κύπρου πολλά έχω να θυμηθώ και να καμαρώσω από τη συνάντησή μου και τη γνωριμία μου με τον Βλαδίμηρο Καυκαρίδη.
Τον είχα γνωρίσει παλιότερα. Όταν καλεσμένος από το Υπουργείο Παιδείας, με ειδική εντολή βρέθηκα για λίγο καιρό στην Κύπρο. Ήταν ένα ωραίο βράδυ σ’ ένα ζεστό περιβάλλον με τον Καυκαρίδη συντροφευμένο από τους νέους που μελετούσανε μαζί του θέατρο! Ύστερα στον ΘΟΚ κατά τη διδασκαλία της “Τρισεύγενης” του Παλαμά. Τότε είχα μελετήσει με έναν – ένα, με όλους τους ηθοποιούς τόσο εγκάρδια και δημιουργικά΄ ο Βλαδίμηρος πρώτος και καλύτερος: ο θαυμαστός Μπουρνόβας της διανομής μου.
Την παράσταση εκείνη τη βάζω ανάμεσα στις πιο ωραίες εμπειρίες της θεατρικής μου ζωής. Αυτό το χρωστάω σ’ όλους όσους έλαβαν μέρος σ’ αυτή, στο Νίκο Σιαφκάλη που προσφέρθηκε να σταθεί βοηθός μου, και βέβαια στον αγαπημένο μου Βλαδίμηρο. Σε λίγο στρατεύτηκα στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου και ο αγώνας μας ήταν μεγάλος και δύσκολος. Δεν έχω την ιδέα πως δεν τα καταφέραμε καλά. Άς είναι…
Τι διαβολάνθρωπος!
Με τον Βλαδίμηρο ζήσαμε κοντά – κοντά αυτά τα δύο χρόνια΄ και τον γνώρισα κι’ απ’ την καλή κι’ απ’ την ανάποδη! Τι διαβολάνθρωπος! Αυτό που λέμε “Θεατράνθρωπος”, αυτός ήταν ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης. Θεατράνθρωπος με τα όλα του. Την ώρα του, τη μέρα και τη νύχτα του είναι τσιτωμένος, παλλόμενος και ο παλμός του: Θέατρο. Το σανίδι, τα φώτα, οι “κουίντες”, τα τελάρα, οι λινάτσες, η αρχοντιά, η γυφτιά, το σανδάλι, ο κεφαλόδεσμος, η περούκα…Και από κοντά, ο άλλος, ο ένας, οι πολλοί που ζουν τη μαγεία της σκηνής και την κάνουν παράσταση. Μα δε σταματάει ούτε εκεί. Παράλληλα έγνοια του, η πλατεία, τα καθίσματα, το ταμείο, η διαφήμιση, το κοινό…Αυτά όλα τα ζει, τον τρώνε, ζυμώνονται και πλάθουν αυτό που είναι ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης.
Να πω και για τις τζαναμπετιές του;… Δεν πάει σε τούτη τη γιορταστική στιγμή. Χαλάλι του.
Και ο Σκηνοθέτης; Σωστός και τετραπέρατος. Βρίσκει σωστά το ύφος του έργου και το στήνει θεατρικότατα στη σκηνή΄ δε χασομεράει για να βρει τρόπους να ξεπεράσει τις λογιών-λογιών δυσκολίες που παρουσιάζονται είτε από τις αδυναμίες των ηθοποιών, είτε από την κατάρα των οικονομικών, είτε από τις δυσκολίες του χώρου, όλα αυτά που βασανίζουν το θέατρο. μας.
Αυτός είναι ο Βλαδίμηρος, έτσι που τον γνώρισα.
Και μ’ αυτό χαιρετίζω τα τριάντα χρόνια στο θέατρο που του γιορτάζουν οι φίλοι του. Του εύχομαι να χιλιοχρονίσει και να κάνει ως το τέλος της ζωής του Θέατρο.”
 
*Σωκράτης Καραντινός (1906 -1979). Σκηνοθέτης, Πρώτος Διευθυντής του ΚΘΒΕ, καθηγητής Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου, Καλλιτεχνικός Σύμβουλος ΘΟΚ 1972-1974
 
 Ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης έφυγε στις 3 Νοεμβρίου 1983, στα 52 του.  
 
** Στις  φωτογραφίες ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης με τον Σωκράτη Καραντινό σε στιγμές συνεργασίας τους στον τους