Έκθεση έργων από πολυμερικό πηλό του Φίλιπ Βίγκαρντ στη Λεμεσό

Mια εγκατάσταση ταπετσαρίας και σειρά επιτοίχιων έργων από πολυμερικό πηλό περιλαμβάνει η έκθεση του Γερμανού καλλιτέχνη Φίλιπ Βίγκαρντ με τίτλο «The Long Tail» που παρουσιάζει από τις 18 Δεκεμβρίου το The Island Club στη Λεμεσό.

Μέρος των εκθεμάτων έχουν δημιουργηθεί σε συνεργασία με μέλη του Συνδέσμου Πολυμερικού Πηλού Κύπρου, στο πλαίσιο εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2021 στη Λευκωσία.

Όπως σημειώνει η Κάλα Χένκελ στο κείμενό της «Oddly Satisfying» (2021) από το βιβλίο «Illiberal Arts», μια έκδοση του Σπιτιού των Πολιτισμών του Κόσμου του Βερολίνου «την πρώτη φορά που είδα τα έργα του Φίλιπ Βίγκαρντ, δεν είχα καταλάβει πως είναι φτιαγμένα από πολυμερικό πηλό. Νόμισα πως ήταν απλώς ελαιογραφίες φτιαγμένες με πολλή μπλε χαρτοταινία και σχολαστική ακρίβεια. Μετά έπεσα πάνω στον λογαριασμό του στο Instagram και κατάλαβα τι πραγματικά ήταν· όχι ζωγραφιστά ούτε τυπωμένα, αλλά ψημένα στον φούρνο, πλασμένα από εκείνον τον πηλό που είναι ευρέως διαθέσιμος στο εμπόριο, τον ίδιο που ζουλούσαμε στο δημοτικό για να φτιάξουμε φανταχτερές χάντρες για τη μαμά και κολιέ με φουσκωτές καρδιές που έγραφαν πάνω «’BFF’».

»Όμως ο Βίγκαρντ δουλεύει με υπέρτατη ακρίβεια, αντλώντας από την παράδοση του μωσαϊκού, ή της ιντάρσια, και συναρμολογεί τις εικόνες του από φέτες τρισδιάστατων «ράβδων»–κορμών πολυμερικού πηλού, με σχέδιο που διαπερνά ολόκληρο το εσωτερικό τους μήκος … Στο Instagram, η παρουσία του Βίγκαρντ είναι αφοσιωμένη στην παραγωγή αυτών των έργων από πηλό· [ο ίδιος ο καλλιτέχνης] απευθύνεται στον φακό με απρόσμενη σοβαρότητα, περιγράφοντας τα στάδια της διαδικασίας, προσφέροντας συμβουλές και καθοδήγηση στο κοινό του, με τον φακό να στρέφεται στα χέρια του, που χτίζουν συμπιεσμένα κομμάτια γραφικών ράβδων, σχηματίζοντας σιγά σιγά τα μωσαϊκά του … Λόγω της προθυμίας του να μοιραστεί τη μέθοδό του χωρίς συνδρομή, κάτι που δεν είναι σύνηθες, ο Βίγκαρντ φαίνεται πως έχει καθιερωθεί στην κοινότητα που ασχολείται με τον πολυμερικό πηλό, αναπτύσσοντας ένα πιστό κοινό και μια σταθερή βάση θαυμαστών, με τα βίντεό του να λαμβάνουν χιλιάδες προβολές.

Η Κάλα Χένκελ εξηγεί ακόμη ότι αν κοιτάξει κανείς τα σχόλια σε οποιοδήποτε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή μελετήσει την ιστορία του πολυμερικού πηλού, είναι ξεκάθαρο πως αποτελεί μια σχεδόν αποκλειστικά γυναικεία ενασχόληση. Ο πολυμερικός πηλός εφευρέθηκε τη δεκαετία του 1930 και χρησιμοποιήθηκε πρώτα από την Κέτε Κρούζε, τη διάσημη Γερμανίδα κουκλοποιό, η οποία πειραματίστηκε με ένα καινούριο απόβλητο υποπροϊόν λαδιού, το λεγόμενο «iglett». Η Κέτε το λάτρευε σαν υλικό, όμως δε συγκρατούσε την μπογιά, έτσι παράτησε όσο της είχε απομείνει σε ένα βαρέλι στην αποθήκη. Μια δεκαετία αργότερα, η κόρη της Κέτε, η Ζόφι («Fifi»), ανακάλυψε το iglett που είχε περισσέψει, αναγνώρισε αμέσως την προοπτική αξιοποίησής του, κι έτσι γεννήθηκε ο πηλός FIMO, την ίδια ακριβώς περίοδο που άρχισε να απογειώνεται o όρος «D.I.Y.» [«Κάν’ το μόνος σου»].

Σύμφωνα με την ίδια, η πολυμερική πρακτική του Βίγκαρντ είναι μια συγχώνευση πολλών κόσμων – της τέχνης και του κιτς, του τελικού προϊόντος και της παραγωγικής διαδικασίας, της μαζικής εμπορικότητας και της χειροτεχνικής κατασκευής … Τα μωσαϊκά [του] κινούνται στο ρευστό έδαφος της ψηφιακής περφόρμανς, της διαδικτυακής ταυτότητας και της οικονομίας της προσοχής, αν και παραπέμπουν στην εκστατική τους καταγωγή με ένα στωικό νεύμα. Μπορεί να είναι φτιαγμένα από παραλογιστικής έμπνευσης υλικά, ανοιχτόχρωμα, που προορίζονται για παιδιά, όμως τα μωσαϊκά παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά – όπως άλλωστε και ο Βίγκαρντ στα βίντεό του.

Ο Φίλιπ Βίγκαρντ (γεν. 1977, Σβέντζινγκεν, Γερμανία) ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Το έργο του διερευνά μορφές δημιουργικής έκφρασης και συλλογικής δουλειάς σε σχέση με τις περιρρέουσες συνθήκες παραγωγής και εργασίας. Σπούδασε τέχνη στο University of the Arts του Βερολίνου (1998–2003) και στο Hunter College της Νέας Υόρκης (2001–2002). Έλαβε υποτροφία από το Senate of Culture του Βερολίνου (2019 και 2020), τοStudienstiftung des deutschen Volkes (2001–2003) και την Cité Internationale des Arts στο Παρίσι (2007), και συμμετείχε στο πρόγραμμα φιλοξενίας Spring Workshop του Χονγκ Κονγκ (2014).

Στις ατομικές και ομαδικές του εκθέσεις συμπεριλαμβάνονται οι εξής: Illiberal Arts, Haus der Kulturen der Welt(Βερολίνο, 2021)· These Are the Only Times You Have Known, Neuer Berliner Kunstverein (Βερολίνο, 2020)· In the Name of Talent, Between Bridges (Βερολίνο, 2018)· Beehave, Fundació Joan Miró (Βαρκελώνη, 2018)· Show Me the Money!, Museet for Samtidskunst (Ροσκίλντε, 2017)· Nine to Five (με τον Χριστόδουλο Παναγιώτου), Kunstverein Nürnberg (Νυρεμβέργη, 2016)· When Fashion Shows The Danger Then Fashion Is The Danger (με τον Bernhard Willhelm), Museum of Contemporary Art–Pacific Design Center (Λος Άντζελες, 2015)· Funeral Charade of Poses, HAU Hebbel am Ufer (Βερολίνο, 2011)· TopHane, Depo (Κωνσταντινούπολη, 2010)· Rooms without Walls(με το basso Berlin), Hayward Gallery (Λονδίνο, 2009).

Λεμεσός, The Island Club (25252010). Εγκαίνια 18 Δεκεμβρίου, 6-9μ.μ. Διάρκεια: Μέχρι 26 Φεβρουαρίου, Πέμπτη με Σάββατο, 12:00–18:00. Μέρες αργίας λόγω γιορτών: 24, 25 και 31 Δεκεμβρίου· 1 και 6 Ιανουαρίου.