Υπήρξε ένας οραματιστής, στον οποίο οφείλεται η ύπαρξη ενός από τους σημαντικότερους, αν όχι ο σημαντικότερος πολιτιστικός θεσμός στην Κύπρο, το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος.

Τραγικά, ο Νίκος Σιαφκάλης πέθανε λίγες μέρες πριν την έναρξη του φετινού φεστιβάλ, το οποίο θα είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, όπως ανακοίνωσε χθες με την είδηση του θανάτου του το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, ως «ελάχιστο φόρο τιμής στον εμπνευστή, ιδρυτή και πρωτεργάτη του, ο οποίος με πίστη, όραμα και πείσμα κατάφερε να το εδραιώσει».

Το ΚΚΔΙΘ εκφράζει παράλληλα τη θλίψη του για το θάνατο του Νίκου Σιαφκάλη, «ενός ξεχωριστού ανθρώπου, φίλου, συνεργάτη, ηθοποιού και σκηνοθέτη, ο οποίος υπηρέτησε άοκνα το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου από την ίδρυσή του, ως ιδρυτικό στέλεχος, ως πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου από το 1977 έως το 1983, ως μέλος του Δ.Σ. και ως διευθυντής του από το 1988 μέχρι το 2004».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

Το φεστιβάλ αρχαίου δράματος
Όταν το 1997 το Δ.Σ. του ΚΚΔΙΘ, με εισήγηση του τότε Εκτελεστικού Διευθυντή του, Νίκου Σιαφκάλη, αποφάσισε δειλά-δειλά να ξεκινήσει το «Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος», είχε μια φιλοδοξία: να δώσει στο αρχαίο ελληνικό δράμα μια ευρύτερη παρουσία στο θεατρικό γίγνεσθαι του τόπου και με αυτόν τον τρόπο να συμβάλει στη θεατρική ευαισθητοποίηση του κοινού, προσφέροντάς του ψυχαγωγία υψηλού αισθητικού επιπέδου. Γιατί πίστευε πως το αρχαίο ελληνικό δράμα, που αποτελεί τη βάση του σύγχρονου ευρωπαϊκού δράματος αλλά και στοιχείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, έχει άμεση σχέση με τον σημερινό κόσμο.

Το πείσμα και τη θέληση του Νίκου Σιαφκάλη να εδραιώσει το Φεστιβάλ το είχα ζήσει από κοντά από τα πρώτα χρόνια μεταφέροντας πολύ συχνά στις πολιτιστικές στήλες του Φιλελεύθερου, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε –κυρίως οικονομικές– όταν κάποιοι ήθελαν να το οδηγήσουν σε μαρασμό.

Ο Νίκος Σιαφκάλης στην προβολή του ντοκιμαντέρ «Πολυαγαπημένη» στην Πάφο.  

Δρούσια, η αγάπη του
Ο Νίκος Σιαφκάλης άφησε την τελευταία του πνοή στη θάλασσα της Πάφου, στη γενέτειρά του το χωριό Δρούσια, την οποία δεν αποχωριζόταν τα τελευταία χρόνια. Όπως δήλωσε χθες στον «Φ» ο στενός του φίλος ηθοποιός Νεόφυτος Νεοφύτου, στις 30 Μαΐου ήρθε στη Λευκωσία για την παρουσίαση του βιβλίου του «Η πορεία μου στο θέατρο».

Με τη λήξη της εκδήλωσης αργά το βράδυ, οι φίλοι του επέμεναν να τον φιλοξενήσουν για να μην οδηγήσει, όμως αυτός ήθελε να φύγει γιατί δεν μπορούσε να μείνει ούτε μια μέρα μακριά από την αγαπημένη του Δρούσια.

Η σχέση με τον Παναγούλη και το βιβλίο στα σκαριά
Ο Νίκος Σιαφκάλης υπήρξε ένα από τα άτομα που έκρυβε στο σπίτι του, στη Λευκωσία, τον πολιτικό και ποιητή Αλέξανδρο Παναγούλη (1939–1976), όταν δραπέτευσε από τα χέρια της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974) και έφθασε στην Κύπρο.

Tο μέρος αυτό της ζωής του καθώς η δραστηριότητά του από την ίδρυση του περιοδικού Κυπριακά Χρονικά και την Επιτροπή Αποκαταστάσεως της Δημοκρατίας στην Ελλάδα είχε σκοπό να αναπτύξει σε ένα επόμενο βιβλίο. Δεν πρόλαβε όμως.

Το αυτοβιογραφικό του «Η θεατρική πορεία μου», που κυκλοφόρησε πέρσι, καταγράφει την πορεία του στο χώρο του θεάτρου, αρχίζοντας από τα χρόνια των σπουδών του στο Λονδίνο (1952-1957), τη συμμετοχή του στο θέατρο της παροικίας και στο αγγλικό θέατρο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και στη συνέχεια καλύπτει την αδιάλειπτη εμπλοκή του στα θεατρικά πράγματα της Κύπρου από τη δεκαετία του ’60 μέχρι τις μέρες μας.