Πώς ήταν το βράδυ στην Πέτρα του Ρωμιού; «Ήταν η πιο όμορφη στιγμή στην πορεία μας» θα μου πει για τη συναυλία που έδωσε με το Amalgamation Project και Amalgamation Choir, μια ομάδα μουσικών που μοιράζονται την ίδια αγάπη για την παράδοση, αλλά και μια ομάδα από γυναικείες φωνές που ερμηνεύουν τραγούδια υπό την καθοδήγηση και τη διεύθυνσή της, κάτω από τα αστέρια του αυγουστιάτικου ουρανού, ανοίγοντας τη συναυλία του Γκόραν Μπρέγκοβιτς.
Μιλάμε για το άλμπουμ της που μόλις κυκλοφόρησε, τα επόμενα σχέδιά της, τους στόχους της, τη συμμετοχή της στην παράσταση του Πάρη Ερωτοκρίτου «Άμλετ», αλλά και για τα νανουρίσματα που έβαλε στόχο να κάνει. Η μουσική της Βασιλικής Αναστασίου θα μπορούσε να είναι ένα ταξίδι. Μια μελωδική διαδρομή, με σταθμούς που τοποθετεί ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα, φτιάχνοντάς το με φωτεινά χρώματα και μαγευτικά τοπία.
Το ήθελες πολύ αυτό το άλμπουμ, έτσι; Α, ναι. Κι ήταν πολύ δύσκολο εγχείρημα, που δημιουργήθηκε μέσα από αρκετές δυσκολίες. Το δουλέψαμε για πάνω από ένα χρόνο. Έγινε, κι είμαι πολύ χαρούμενη πια γι’ αυτό. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια πρωτότυπα, όπως και διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών Ελλάδας και Κύπρου, με την μπάντα, αλλά και ακαπέλα από τη χορωδία. Επιστράτευσα πολλούς φίλους καλλιτέχνες για να ολοκληρωθεί. Μια συλλογική δουλειά με πολλά ονόματα, μουσικούς που θαυμάζω, όπως τον συνεργάτη μου για πάνω από δέκα χρόνια Ερμή Μιχαήλ και τους Άλκη Αγαθοκλέους, Ρόδο Παναγιώτου, Παύλο Καρβάλιο, Βερόνικα Αλωνεύτου, Στέλιο Ξυδιά, Νικόλα Τρύφωνος, Αντρέα Ροδοσθένους και Γιώργο Καλογήρου, που συναντήθηκαν αυτή την πολύ σημαντική για μένα στιγμή. Ευχαριστώ επίσης τους Λευτέρη Μουμτζή, Άντρεα Χατζηνικόλα και Άννα-Μαρία Χαραλάμπους.
Και πώς θα την περιέγραφες αυτή τη στιγμή; Τα τριάντα μου χρόνια σηματοδότησαν μια νέα αρχή, την πιο ωραία φάση της ζωής μου. Είμαι γεμάτη. Αισιόδοξη. Μου έχουν συμβεί υπέροχα πράγματα. Με αυτό το άλμπουμ νιώθω πως έχω πια μια μουσική ταυτότητα, η οποία έχει αποτυπωθεί σ’ αυτή τη δουλειά. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως στην πορεία δεν θα αναθεωρήσω κάποια πράγματα. Η δουλειά αυτή φωτογραφίζει το ποια είμαι αυτή την περίοδο δημιουργικά.
Το να ασχοληθείς με το είδος αυτό δεν ήταν απ’ την αρχή στα σχέδιά σου, έτσι δεν είναι; Οι σπουδές μου ήταν βασισμένες στο μοντέρνο τραγούδι, ποπ, ροκ, σόουλ, τζαζ. Στο μεταπτυχιακό όμως χρειάστηκε να παρουσιάσω μια ταυτότητα. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω τι είναι αυτό που μου ταιριάζει. Το αγγλόφωνο και το ποπ τραγούδι μου αρέσει, αλλά δεν με εκφράζει πλέον απόλυτα. Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν που με οδήγησε σιγά σιγά στον δρόμο που βρίσκομαι σήμερα. Ήταν και οι επιρροές που είχα από την οικογένειά μου. Άκουγα παραδοσιακή ελληνική και κυπριακή μουσική λόγω του μουσικού πατέρα μου και της μητέρας μου με καταγωγή από τη βόρεια Ελλάδα, και τη μουσική παράδοση που είχε φέρει στο σπίτι, γεμάτη χορό και ρυθμό. Είχα εν τω μεταξύ δημιουργήσει μια ελληνική χορωδία στο Λονδίνο, που πέρα από Έλληνες και Κύπριους δεύτερης γενιάς, είχε και φιλέλληνες. Η τεράστια αγάπη που είχα για το τραγούδι πήρε άλλη διάσταση και άρχισα να εξερευνώ για τη χορωδία διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών βάσει του circle song, της χρήσης ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου. Θέλησα να βάλω το πάθος και τις γνώσεις μου, όσες είχα, για να κάνω κάτι που με εκφράζει απόλυτα.
Και αυτή η τεράστια αγάπη έγινε πραγματικότητα; Σιγά σιγά όλο αυτό οδηγήθηκε στο Μουσικό Χωριό Φέγγαρος, για να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν πολλά άτομα που απολαμβάνουν αυτό που αρέσει και σε μένα. Εκεί το 2014 ξεκίνησε και η χορωδία η οποία ονομάστηκε Αmalgamation Choir, για τον λόγο ότι αισθητικά ήταν ένα με το Project. Έπειτα, με τη στήριξη της Λουβάνας Δίσκοι και του Αντρέα Τραχωνίτη δημιουργήσαμε τα τέσσερα βίντεο της χορωδίας που την έκαναν γνωστή στο ευρύ κοινό.
Πώς θα ήθελες να εξελιχθεί όλο αυτό; Το Amalgamation Project λειτουργεί πια σαν μια ομπρέλα κάτω από την οποία βρίσκεται και η γυναικεία χορωδία, η οποία λειτουργεί και ανεξάρτητα. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να μπορούν οι δύο ομάδες να συνυπάρχουν, να υπάρχει αυτή η μεγάλη μπάντα με πολλές φωνές, κρουστά, χορό. Εκεί θέλω να καταλήξω. Σε πιο πολλές συναυλίες με ολόκληρο το σύνολο. Το κάναμε στον Μπρέγκοβιτς, ανεβήκαμε στη σκηνή 17 άτομα, και ήταν υπέροχα. Απλά δυστυχώς στην Κύπρο, πέραν των φεστιβάλ, δεν υπάρχουν πολλοί χώροι που να μπορούν να φιλοξενήσουν τόσα άτομα επί σκηνής.
Η φωνή μεταλλάσσεται σε μια χορωδία; Σίγουρα, γίνεσαι ένα με το σύνολο. Διαθέτει μια ιδιότητα μαγική το ομαδικό τραγούδι. Αυτό το ζούμε με τη χορωδία κυρίως στις πρόβες, αλλά και στις εμφανίσεις μας. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι εγωιστικά. Η χορωδία δίνει το κατάλληλο σχήμα, τη συγκεκριμένη μορφή, και όχι ο ένας. Αν υπάρχει κάποιος που πεισματικά είναι εγωιστής και που δεν τον ενδιαφέρει η ομάδα, δεν θα μπορεί να δέσει μαζί της, να ακούσει, να αναπνεύσει. Γι’ αυτό ναι, μεταλλάσσεται, και έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλιώς υπάρχει πρόβλημα. Με τη χορωδία αυτή την περίοδο συλλέγουμε νανουρίσματα από τις ακτές της Μεσογείου, για να τα διασκευάσουμε και να τα παρουσιάσουμε μέσα από τη «φωνή» μας σε ένα εξ ολοκλήρου ακαπέλα άλμπουμ, το 2018.
Ένα από τα επόμενά σου σχέδια είναι και η συμμετοχή σου στον «Άμλετ»… Ο ρόλος μου στον «Άμλετ», την καινούρια παραγωγή της Fresh Target Theatre Ensemble, έχει να κάνει με τη διδασκαλία τραγουδιών στον χορό (chorus) και τους ηθοποιούς. Έχω τη γενική επιμέλεια της μουσικής της παράστασης, σε συνεργασία με τον μουσικό που θα παίζει ζωντανά στις παραστάσεις, τον Αντρέα Ροδοσθένους. Θα ανέβει μέσα Οκτωβρίου στο Σπούτνικ.
Η μουσική θα έλεγες πως είναι πια η ζωή σου; Ναι. Απόλυτα.
Info: Το άλμπουμ «Vasiliki Anastasiou – Τhe Amalgamation Project» μπορείτε να βρείτε: online στο cdbaby-Vasiliki Anastasiou, στο καφενείο Καφενέυ (Γενεθλίου Μιτέλλα 34, Λεμεσός), στο Music Moments Studio (Ισοκράτους 4, Στρόβολος, Λευκωσία), ταχυδρομικώς από amalgamationproject@outlook.com. Ηχογράφηση και μίξη: Eleven63 – Αντρέας Τραχωνίτης. Μastering: Sweetspot productions, Αθήνα.
