Ο χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Ομάδας Μπαλέτου Φιλιππινών, Mikhail Martynyuk, συστήνεται στην Κύπρο στο πλαίσιο της διεθνούς του περιοδείας του, με δύο έργα που ενσωματώνουν έντονα την προσωπική και πολιτισμική του ταυτότητα, συνδυάζοντας την κλασική τεχνική του μπαλέτου με μια σύγχρονη χορογραφική έκφραση.

Τιμημένος Καλλιτέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κάτοχος του Vaganova Prix, του Χρυσού Μεταλλίου στον Διεθνή Διαγωνισμό Μπαλέτου στην Αστάνα και του βραβείου Soul of Dance, ο Μιχαήλ (Μίσα) Μαρτινιούκ έχει διαμορφώσει μια καλλιτεχνική πορεία που γεφυρώνει την κλασική παράδοση με τη σύγχρονη χορογραφικής έκφραση. Με τα έργα «Panaginip», μια βαθιά προσωπική κατάθεση για τις Φιλιππίνες, τη χώρα που έγινε πατρίδα του, και το «Alice in Wonderland», που αναπτύσσεται ως ένα ονειρικό πεδίο μεταμορφώσεων, αφήνοντας τη λογική να υποχωρεί και τη φαντασία να αποκτήσει  σωματική υπόσταση, ο Μαρτινιούκ ανυπομονεί να ανακαλύψει πώς θα συνομιλήσουν με το κοινό της Κύπρου.

-Πώς θα περιγράφατε το χορογραφικό σας ύφος και πώς έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου;  Η χορογραφική μου προσέγγιση συνδυάζει το κλασικό μπαλέτο με τη σύγχρονη σωματικότητα και τη θεατρική αφήγηση. Όσον αφορά στην εξέλιξή της, με την πάροδο του χρόνου, έχει γίνει πιο μινιμαλιστική, πιο συμβολική και πιο βαθιά ριζωμένη στην πολιτισμική ταυτότητα.

-Ποιες επιρροές, πολιτισμικές, μουσικές ή προσωπικές, έχουν διαμορφώσει την καλλιτεχνική φωνή; Είμαι επηρεασμένος από τον φιλιππινέζικο πολιτισμό, τις τελετουργίες και τη μυθολογία, καθώς και από τη μουσική, τη φύση και προσωπικές εμπειρίες εκτοπισμού και ταξιδιών.

-Το έργο Panaginip (Όνειρο), αποτελείται από δύο ανεξάρτητα έργα. Πώς προέκυψε η ιδέα να ενωθούν κάτω από το κοινό θέμα των ονείρων; Η ιδέα ξεκίνησε από την αντίληψη των ονείρων ως μια γέφυρα που συνδέει διαφορετικές ιστορίες, χρόνους και ταυτότητες σε ένα ενιαίο συναισθηματικό ταξίδι.

-Τι σημαίνει για εσάς το «όνειρο» — είναι μια απόδραση ή μια εσωτερική αναζήτηση; Το όνειρο, για μένα, είναι μια εσωτερική αναζήτηση. Είναι το σημείο όπου συναντιούνται η μνήμη, η ταυτότητα και η επιθυμία. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να διατηρήσω την αυθεντικότητα, μεταφράζοντας την παραδοσιακή κίνηση στη «ακαδημαϊκή» γλώσσα του μπαλέτου χωρίς να χαθεί το πνεύμα της.

-Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη μεταφορά παραδοσιακών στοιχείων στη γλώσσα του κλασικού μπαλέτου;  Εστίασα σε βασικά σύμβολα και αρχετυπικές μορφές από κάθε περιοχή, χρησιμοποιώντας τους θρύλους ως μια ενωτική γλώσσα που μπορεί να είναι ταυτόχρονα τοπική και οικουμενική. Το έργο λειτουργεί ως αντανάκλαση των Φιλιππίνων ως μιας χώρας πολυεπίπεδης, ποικιλόμορφης και ποιητικής—μιας χώρας μνήμης, ανθεκτικότητας και φαντασίας.

-Το Panaginip έχει χαρακτηριστεί ως η προσωπική σας δήλωση για τις Φιλιππίνες. Τι θέλατε να εκφράσετε μέσα από αυτό το έργο;  Η ζωή και η εργασία εκεί έκαναν την τέχνη μου πιο ειλικρινή, πιο γειωμένη και πιο συνδεδεμένη με την κοινότητα και την ιστορία. Το κοινό μπορεί να ερμηνεύει το έργο με διαφορετικούς τρόπους, αλλά το συναίσθημα παραμένει παγκόσμιο και αυτό είναι που το ενώνει.

-Πιστεύετε ότι το κοινό από διαφορετικές χώρες «διαβάζει» το έργο με διαφορετικό τρόπο; Ελπίζω οι θεατές να αποκομίσουν μια αίσθηση ανακάλυψης, που αφορά τόσο την κουλτούρα όσο και κάτι προσωπικού μέσα τους.

-Η δική σας εκδοχή της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» ανατρέπει ένα βασικό στοιχείο της ιστορίας — η Αλίκη μικραίνει αντί να μεγαλώνει. Τι σας οδήγησε σε αυτή την καλλιτεχνική επιλογή; Στόχος μου ήταν αυτή η αντιστροφή της ιδέας της ανάπτυξης σε «σμίκρυνση»  να εκφράζει την ευαλωτότητα ως μια διαδικασία απώλειας της βεβαιότητας. Με αυτό τον τρόπο θεωρώ πως μπορεί να ανακαλυφθεί ένα βαθύτερο εσωτερικό «εγώ».

-Η παράσταση απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες. Πώς ισορροπείτε το παραμυθένιο στοιχείο με τη βαθύτερη, φιλοσοφική διάσταση του έργου; Ισορροπώ αυτή τη διττότητα μέσα από δύο επίπεδα αφήγησης. Πρώτα με την οπτική ιστορία για τα παιδιά και στη συνέχεια την μεταφορά και τον υπονοούμενο συμβολισμό για τους ενήλικες.

-Για την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» επιλέξατε μουσική του  Κλοντ Ντεμπισί, η οποία δεν θεωρείται «παραδοσιακή» μουσική μπαλέτου… Ναι, γι’ αυτή την παραγωγή επέλεξα αποκλειστικά τη μουσική του Κλοντ Ντεμπισί. Τα έργα του είναι γεμάτα λεπτές αποχρώσεις, μυστήριο και ποιητικές εικόνες, γι’ αυτό και μου έδωσαν ένα ευρύ δημιουργικό πεδίο. Ακολουθώντας εν μέρει το αρχικό λιμπρέτο και τη λογική του παραμυθιού, μετέτρεψα τους ήχους σε κίνηση και τη μουσική σε γλώσσα του χορού. Κάθε σκηνή του μπαλέτου έχει τη δική της μικρή ιστορία, την ατμόσφαιρα, τα συναισθήματα και τους χαρακτήρες της.

-Πώς επηρέασε αυτό τη χορογραφική σας γλώσσα και την ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης παράστασης; Μέσα από το πρίσμα της μουσικής του Ντεμπισί, επιδίωξα να ενσαρκώσω τις βασικές μορφές, αναδεικνύοντας την ατομικότητα και τον εσωτερικό τους κόσμο. Για παράδειγμα, στη μουσική της Αλίκης αποτυπώνεται η περιέργεια και η ανοιχτότητά της, στον χαρακτήρα της Βασίλισσας των Καρδιών η εξουσία και η δραματικότητα, ενώ στις σκηνές με τα χαρτιά κυριαρχεί η παιχνιδιάρικη διάθεση και η ειρωνεία. Με αυτόν τον τρόπο, η μουσική του Ντεμπισί λειτουργεί όχι μόνο ως συνοδεία, αλλά κυρίως ως πραγματικός συνδημιουργός της παράστασης, καθορίζοντας τον ρυθμό, τη διάθεση και τη σωματική πλαστικότητα της κίνησης.

-Η Κύπρος φιλοξενεί αυτή την παραγωγή στο πλαίσιο μιας μεγάλης διεθνούς περιοδείας. Τι σημαίνει για εσάς η παρουσίαση αυτού του έργου σε ένα νέο κοινό;  Η παρουσίαση του έργου στην Κύπρο μοιάζει με άνοιγμα ενός νέου διαλόγου. Είναι μια ευκαιρία να μοιραστούμε την πολιτισμική μας φωνή σε έναν χώρο όπου δεν έχει παρουσιαστεί ξανά και να συνδεθούμε μέσα από την τέχνη πέρα από γεωγραφικά όρια. Για μένα αποτελεί ταυτόχρονα ευθύνη και προνόμιο να εκπροσωπώ το έργο σε διεθνές επίπεδο και να ανακαλύπτω πώς αντηχεί σε ένα νέο κοινό.

  • ΙΝFO «Panaginip/ The Dream»: Λεμεσός, Δημοτικό Κηποθέατρο Μάριος Τόκας, 10 Μαΐου, 7.30μ.μ. «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»: Λεμεσός, Παττίχειο Θέατρο 12–13 Μαΐου, 6.30μ.μ. Εισιτήρια: SoldOut Tickets

Ελεύθερα, 24.06.2026