To Top
04:47 Σάββατο
18 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Aπό τα μπράβο στο γιουχάισμα
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Aπό τα μπράβο στο γιουχάισμα
  15 Δεκεμβρίου 2019, 10:10 πμ  
Δυσδιάκριτη η γραμμή που χωρίζει το ρυθμικό «μεγάλε» από το «ρε άσχετε» και λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο το παραβάν ανάμεσα στην αποθέωση και την αποδοκιμασία. Η κερκίδα έχει τους δικούς της κανόνες και όσο εύκολα δημιουργεί ήρωες τόσο εύκολα τους αποκαθηλώνει.
 
Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Η στρογγυλή θεά μοιράζει απλόχερα τους επαίνους: Ένα γκολ στο 90+ αρκεί για να καταχωρήσει το όνομα ενός ποδοσφαιριστή στις ένδοξες σελίδες του συλλόγου, αλλά ένα χαμένο πέναλτι στο κρίσιμο ντέρμπι γίνεται βαρίδι για μια ολόκληρη ζωή. Καλώς ή κακώς οι εναλλαγές της κερκίδας είναι ακαριαίες και πολλές φορές ακραίες. Τη μια μπορεί να είναι απερίγραπτα προστατευτική αλλά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα μπορεί να γίνει άκρως επιθετική.

Μόλις την περασμένη Κυριακή γράφαμε πως το ’χει η μοίρα των πολιτικών (και όσων ασχολούνται με την πολιτική) να τελούν υπό συνεχή κρίση και πολλές φορές να φεύγουν ταπεινωμένοι. Την ίδια μοίρα έχουν και οι προπονητές, ιδιαίτερα στη χώρα που πασκίζει να γίνει κανονική αλλά δεν τα καταφέρνει. Ήταν θέμα χρόνου ο Τόμας Ντολ να έχει την τύχη του Πάολο Τραμετζάνι και εκείνων που προηγήθηκαν. Πάουλο Σέρτζιο, Γιώργος Δώνης, Θόρστεν Φινκ, Γκουστάβο Μαντούκα, Μαρίνος Σατσιάς, Ζοζέ Πασιένσια, Τιμούρ Κετσπάγια, Τόμας Κρίστιανσεν, Μάριο Μπεν, Γιώργος Δώνης (δις) και Μπρούνο Μπαλταζάρ ανέλαβαν στη μετά Γιοβάνοβιτς εποχή αλλά για κακή τους τύχη η σύγκριση μαζί του έμοιαζε με τιμωρία.
 
Όλοι αυτοί, λοιπόν, μπήκαν στην αρένα με πολλές προσδοκίες και πλείστοι εγκατέλειψαν άρον άρον τον καυτό πάγκο που δεν ικανοποιείται με τίποτε λιγότερο από νίκες και μόνον νίκες γιατί εκεί είναι το χρήμα που μπορεί να καλύψει το budget, το οποίο είναι απαραίτητο για να έρθουν παίκτες για να φέρουν νίκες και τίτλους, που οδηγούν στους ομίλους και πάει λέγοντας. Πρόκειται για τον φαύλο κύκλο του σύγχρονου κυπριακού ποδοσφαίρου, γιατί ορισμένοι θεωρούν ως δεδομένη τη συμμετοχή «στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση του πλανήτη», όπως αρέσκονται να περιγράφουν οι αθλητικογράφοι για να τονίσουν την ιστορικότητα της στιγμής και να τονώσουν το οπαδικό ηθικό. Αυτός είναι ο λόγος που οι διοικούντες αλλάζουν προπονητές όπως τα πουκάμισα. Κάπως έτσι καταστράφηκαν αρκετές ομάδες στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στις τεράστιες απαιτήσεις ενός επιχειρηματικού μοντέλου που έχει πολύ μεγάλο ρίσκο.  

Ομάδες - μεγαθήρια της Ευρώπης επενδύουν στους προπονητές τους και τους ποδοσφαιριστές τους ακόμη και εάν αποβληθούν από τα ευρωπαϊκά σαλόνια. Στην Κύπρο όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι εδώ ο προγραμματισμός διαρκεί μέχρι παρακάτω και βλέπουμε: Μέχρι τον επόμενο αγώνα, μέχρι το επόμενο θύμα τροχαίου, μέχρι την καινούργια σχολική χρονιά, μέχρι τις επόμενες εκλογές και ο Θεός βοηθός.
 
Είναι βεβαίως θέμα νοοτροπίας αλλά και παιδείας: Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο συζητούν για τη νεαρή Πρωθυπουργό της Φινλανδίας εμείς συζητούμε για τη γυναίκα που την κατασπάραξαν τα σκυλιά αλλά το κράτος μας δεν βρήκε κανένα να τιμωρήσει γιατί δεν έχουμε μια ιατροδικαστική υπηρεσία της προκοπής. Μπράβο μας που έχουμε κράτος δικαίου αλλά τόσο πολύ δίκαιο δεν το αντέχουμε.
 
Υπομονή και έρχονται οι κάμερες στους δρόμους και στα γήπεδα. Μέχρι τότε προσοχή από τα Ροτβάιλερ και καλή τύχη.
 
Φιλgood, τεύχος 251
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...