“Ποια πτώση επίκειται τώρα/ συνολικά πόση πτώση υπολείπεται;”. Τυχαία έπεσαν στα χέρια μου χθες οι στίχοι του σπουδαίου Μόντη. Λες και ήθελε ο ποιητής να συμμετάσχει στο έγκλημα των ημερών με τον αποκεφαλισμό του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Αμέσως μετά, κι άλλοι στίχοι του ιδίου: «Είδαμε πως του κάκου προσπαθούσαμε τόσα χρόνια…/ να οργανώσουμε τον θίασό μας/ γιατί οι ηθοποιοί ήταν δικοί τους/ το ρεπερτόριο ήταν δικό τους/ οι σκηνοθέτες ήταν δικοί τους/ τα σκηνικά ήταν δικά τους/ οι στολές ήταν δικές τους/ τα χειροκροτήματα ήταν δικά τους».

Ήθελε να με προσγειώσει στην ωμή πραγματικότητα ο ποιητής. Δείχνοντάς την με τον πλέον απαισιόδοξο τρόπο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να με ωθήσει να αναλογιστώ την σκληρή αλήθεια την οποία περιγράφει στους στίχους του. Δυστυχώς, για σένα αξιοσέβαστε Κώστα Μόντη, μεγάλωσα με φάρο κάποιον άλλον τεράστιο λογοτέχνη. Με ανάγκασες να θυμηθώ τις ρήσεις του Καζαντζάκη: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!». Και αυτήν: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου, θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Στην προκειμένη περίπτωση, δεν είμαι καν μόνος. Το έγκλημα κατά του Οδυσσέα έχει προκαλέσει σεισμό στην κοινωνία. Η δικαστική απόφαση λειτούργησε σαν πυροδότηση έκρηξης ηφαιστείου. Θα το επαναλάβω, ο Οδυσσέας τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν το οξυγόνο του λαού. Η καρατόμησή του, υπό άλλες συνθήκες, θα νέκρωνε το λαό. Οδηγώντας τον σε αδράνεια και απραξία.

Σε αυτή την περίπτωση, όμως, λειτούργησε αντίστροφα. Λες και τον τροφοδότησε με υπερβολική ενέργεια. Η φλόγα της ελπίδας αντί να σβήσει, θέριεψε. Μεγάλη μερίδα της κοινωνίας δείχνει να ενστερνίζεται πλέον, την άλλη βροντερή νουθεσία του Καζαντζάκη: «Σήμερα που σαπίζει ο κόσμος και που η ατιμία και ο συμβιβασμός εξευτελίζουν και τις πιο γενναίες ψυχές, μια μονάχα τακτική είναι πρακτική και συμφέρει, να είσαι ανένδοτος».

Αυτό ήταν μέχρι την τελευταία στιγμή του αποκεφαλισμού ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης: Ανένδοτος! Αυτό τον έκανε ξεχωριστό, ότι δεν δίστασε μπροστά σε κανέναν. Ούτε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ιεραρχούσε ως ύψιστης σημασίας ακόμη και το τελευταίο σεντ του φορολογούμενου πολίτη, παρά ακόμη και το να εισέλθει στην κρεβατοκάμαρα της κυρίας Καρσερά, όπου οι ένοικοι του Προεδρικού τον κάλεσαν να μπει για να ελέγξει τα έργα που είχαν γίνει δημοσία δαπάνη.

Ανένδοτος ακόμη και όταν οι επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας επιχειρούσαν να του φράξουν το δρόμο στον έλεγχο. Ακόμη και όταν τον απειλούσαν να τον καρατομήσουν. Βλέπω πολλούς σήμερα να σχολιάζουν λέγοντας ότι έπρεπε να ήταν προσεκτικός ώστε να μην έτρωγε το κεφάλι του. Μα δεν έχουμε ακόμη καταλάβει πού ζούμε; Δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμη ότι η διαφθορά έχει σκεπάσει ολόκληρη την επικράτεια της Κύπρου μας; Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ποια εικόνα επικρατεί για τη μικρή αλλά λατρεμένη πατρίδας μας στο εξωτερικό; Ένας ανένδοτος, ένας «ανάρμοστος», ένας αδιάφθορος ήταν επιτακτική ανάγκη για να άνοιγε ο πόλεμος με τη διαφθορά.

Διαβάζω τα σχόλια διαφόρων που επικαλούνται την ανάγκη σεβασμού προς τα δικαστήρια. Ποιος λέει το αντίθετο βρε άνθρωποι; Από πότε, όμως, ο σεβασμός συνεπάγεται και απαγόρευση της διαφωνίας; Από πότε συνεπάγεται τυφλή αποδοχή της κάθε απόφασης; Τον μεσαίωνα έχει κάποιους αιώνες που τον αφήσαμε πίσω… Άλλωστε, υπάρχει σωρεία δικαστικών αποφάσεων, που στην πορεία αποδείχτηκαν λανθασμένες και άλλαξαν. Η διαφορά στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι δεν υπάρχει άλλο σώμα να ελέγξει τους «8», που πήραν ένα κεφάλι γιατί έγραφε στο Τουίτερ!

Είναι θλιβερό και συνάμα εξοργιστικό όταν διαπιστώνεις πως ανάμεσα σε αυτούς που προτάσσουν την απόφαση του Δικαστηρίου σαν την Ιερά Βίβλο, συγκαταλέγονται πολλοί από εκείνους, που είχε στήσει στον τοίχο ο Οδυσσέας για μικρές ή μεγάλες ματασαράγκες. Όπως για παράδειγμα τον Χάρη Γεωργιάδη, τον οποίο έβλεπα στην τηλεόραση να γελάει περιχαρής. Μικρά ανθρωπάκια…

Είναι και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι καλούν όσους στηρίζουν με σθένος τον Οδυσσέα, να μην είναι προσωπολάτρες. Υπάρχουν κι άλλοι έντιμοι ελεγκτές λένε. Τουλάχιστον, αυτή η στήλη το τελευταίο πράγμα για το οποίο μπορεί να κατηγορηθεί είναι για προσωπολατρεία. Ούτε Προέδρους, ούτε βασιλιάδες θεώρησε ποτέ ανώτερους.

Όλοι αυτοί οι φωστήρες, αδυνατούν να δουν την ωμή πραγματικότητα; Έντιμοι υπήρχαν και προ Οδυσσέα. Δεν τολμούσαν όμως. Δεν συγκρούονταν με την εξουσία για σπατάλες και σκάνδαλα. Έχωναν αρκετά σε μια ογκώδη έκθεση τέλος του χρόνου και σιωπούσαν. Χωρίς συνεχή ρήξη με το κατεστημένο, πώς θα νικηθεί η διαφθορά βρε αθεόφοβοι;

Έντιμοι υπάρχουν κι άλλοι. Να διαθέτουν, όμως, παπάρια ώστε να συγκρούονται με το σαθρό κατεστημένο υπάρχουν; Ακόμη και αν υπάρξει άλλος, πώς θα τολμήσει πλέον, γνωρίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί κάποιος κάτω του μετρίου εισαγγελέας, που θα τον σύρει στο δικαστήριο για αποκεφαλισμό;

Ούτε ίχνος προσωπολατρίας δειλά ανθρωπάκια. Γνώση είναι. Του μεγέθους της διαφθοράς σε αυτό τον τόπο. Ο πολυμήχανος Οδυσσέας επιχείρησε με τόλμη να καθαρίσει τον στάβλο του Αυγεία. Δεν τα κατάφερε. Για επανάληψη του άθλου απαιτείται κάποιος με τη δύναμη του Ηρακλή. Η μόνη οδός είναι να μετατραπεί ο Οδυσσέας σε Ηρακλή. Το 2028, λοιπόν, μπορεί οι κοινοί θνητοί να του δώσουν τέτοια ηράκλεια δύναμη.

Αρκεί να μας καθοδηγήσει η σπουδαία αξία του μεγάλου Καζαντζάκη: «Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος -αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος- σκληρός κι απαραβίαστος: Το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται».