Το μεγάλο θέμα είναι πώς θα σταθεί αυτή η πονεμένη ιστορία, μετά από το πρώτο σοκ, τις πρώτες δονήσεις. Οι εικόνες των ερειπίων από την τραγωδία στη Λεμεσό και τον άδικο χαμό δύο συνανθρώπων μας, ήταν φυσικό να προκαλέσουν ένα ξέσπασμα οργής και θυμού. Αλλά και βαρύγδουπες υποσχέσεις για «μαχαίρι που θα φθάσει στο κόκκαλο». Οι ανακοινώσεις και αναγγελίες γι’ αυστηροποίηση ελέγχων και νομοθετικών ρυθμίσεων, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Ο μεγαλύτερος φόβος, όμως, πέραν από την επαρκή αντιμετώπιση και διαχείριση των όποιων στατικών προβλημάτων των κτηρίων, είναι περισσότερο η λήθη. Αυτή κι αν παραμονεύει σε κάθε στροφή.
Είναι γεγονός ότι και εδώ αναπτύσσουμε ως τόπος μια, κατά τα άλλα, ζηλευτή επίδοση. Μια ιδιότυπη ανοσία, στις περιπτώσεις γεγονότων που συνιστούν τραγωδίες. Το σκηνικό γνώριμο και οικείο. Μας προλαβαίνουν τα γεγονότα, ξεσπά ως είθισται δημόσια κατακραυγή και ντόρος, με επίκεντρο τα μέσα ενημέρωσης, που σπεύδουν κάθε φορά ν’ αναδείξουν διαχρονικές παραλείψεις, με όλες τις συνεπακόλουθες δεσμεύσεις αρμοδίων και μη για ριζικές τομές και όλα τα κουφά που αμολούν. Μετά, ακόμα πιο γνώριμο το σκηνικό. Η επικαιρότητα μας προσπερνά, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες παραμένουν αθάνατες και σχεδόν όλα παραπέμποτνται, με συνοπτικές μάλιστα διαδικασίες, σε ελληνικές καλένδες…
Η θανατηφόρα γάγγραινα των γερασμένων και επικίνδυνων οικοδομών, δεν είναι τωρινή. Πρόκειται για μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του οικοδομήματος της ασφάλειας των πολιτών, η οποία, ωστόσο, αφήνεται να ξεγλιστρά ως μια άλλη λεπτομέρεια, μπροστά στα όσα σοβαρά μάς απασχολούν και μας προκύπτουν στην καθημερινότητα. Όλες οι υποσχέσεις, τόσο βαρύγδουπες, παραμένουν χωρίς κανένα, μα κανένα, αντίκρισμα. Γιατί έτσι απλά αφορούν στην ίδια την αξιοπιστία μας και προπάντων στη δυνατότητα ανάληψης ευθυνών.
Ατέρμονες οι συζητήσεις εδώ και χρόνια για το πρόβλημα των γερασμένων και ετοιμόρροπων οικοδομών. Ωστόσο, η αδιόρθωτη νοοτροπία μας, στη λογική του «δεν βαριέσαι…», βασιλεύει και τη ζωή μας κυριεύει. Εύκολη λύση στην προκειμένη και η γνωστή μετάθεση ευθυνών μεταξύ κράτους, τοπικών αρχών, ιδιοκτητών, η οποία προ πολλού αναγορεύτηκε σε επιστήμη. Το πιγκ πογκ εδώ ανάγεται σε εθνικό άθλημα με ιδιαίτερες διακρίσεις… Τα όποια πιστοποιητικά καταλληλότητας βρίσκονται κι αυτά καταχωνιασμένα ως λεπτομέρεια, η υποχρεωτική συντήρηση παραμένει ένα απλό ευχολόγιο και κυρίως το πολιτικό κόστος, αφήνει τη ζωή να είναι τόσο ξεκρέμαστη…
Αν σε λίγους μόνο μήνες, αν όχι και βδομάδες, η τραγωδία στη Λεμεσό θεωρείται και πάλι ως μια «παλιά είδηση», τότε το μέγεθος της ανευθυνότητας θα ξεπερνά κατά πολύ και το ύψος των πύργων που φροντίζουμε τώρα με τόση επιμέλεια ν’ ανεγείρουμε. Εξίσου μεγάλη τραγωδία από το θάνατο κάτω από τα ερείπια θα είναι η λήθη όταν η σκόνη θα κατακαθίσει και ο θόρυβος θα καταλαγιάσει… Αν επιτρέψουμε και πάλι να ξεχαστούν τα γεγονότα, απλώς θα μετράμε αντίστροφα για την επόμενη φορά. Και βέβαια τότε θα έχουμε πλήρως αποδεχτεί τη μοίρα μας…
