Η Κύπρος είχε μικρή παρουσία φέτος στο 11o Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Αλλά, όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια, αυτή η παρουσία ήταν σημαντική. Και συζητήθηκε περισσότερο από τα φθαρμένα … εθνικά συνθήματα!
Είχα συμμετάσχει πριν από δύο χρόνια ο «φρέσκος» Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης. Επέλεξε, ίσως επειδή αυτό τον συμβούλευσαν οι συνεργάτες του, να μιλήσει μόνος, όρθιος σε ένα πόντιουμ, για το Κυπριακό, χωρίς να ακολουθήσει διάλογος, ως είθισται, με τους πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους που παραβρίσκονται κάθε χρόνο στο Φόρουμ.
Κατανοητό, από τη μία. Ακατανόητο, από την άλλη, ότι το επιτελείο του, «οι άνθρωποι του Προέδρου», δεν του έκαναν ένα καλό μπρίφινγκ (ενημέρωση) για το πώς λειτουργεί το Φόρουμ αυτό.
Κατανοητό είναι επίσης ότι σε αυτήν την χρονική συγκυρία, τα πολλά και σημαντικά γεγονότα στην ταραγμένη περιοχή όπου είναι ριγμένο το χρυσοπράσινο φύλλο της Κύπρου, μάλλον δεν επέτρεψαν στον Πρόεδρο να είναι στους Δελφούς. Σημειώνω, επίσης, ότι δεν γνωρίζω εάν προσεκλήθη καν.
Την Κύπρο, πάντως, εκπροσώπησε ο Επίτροπος για την Αλιεία και τους Ωκεανούς Κώστας Καδής.
Η συζήτηση, που πράγματι είχε ενδιαφέρον και περιεχόμενο, ξεκίνησε με αναφορά στις έντονες γεωπολιτικές εξελίξεις. Μίλησε για «πολύ σοβαρή κατάσταση» ο Επίτροπος. Τονίζοντας ότι και αυτή, ο πόλεμος δηλαδή, έχει επιπτώσεις στον αλιευτικό κλάδο.,
Ανέφερε συγκεκριμένα ότι το κόστος των ορυκτών καυσίμων είναι το κύριο λειτουργικό κόστος της αλιείας της Κύπρου. Και υπογράμμισε ότι και άλλα κράτη-μέλη έχουν αναστείλει τις δραστηριότητές τους στην αλιεία, λόγω «μειωμένης βιωσιμότητας». Πολύ απλά, όλη αυτή η τρέλα του πολέμου, δυσκόλεψε τους αλιείς. Μη πω ότι ίσως να φόβισε και τα ψάρια!
Ευτυχώς, και αυτό επαινέθηκε στο Φόρουμ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ενεργοποιήσει μηχανισμό κρίσης για την στήριξη του τομέα, επισημαίνοντας ότι «τα μέτρα πρέπει να είναι στοχευμένα και να έχουν χρονικό ορίζοντα».
Καίρια και ενδιαφέρουσα ήταν επίσης η συζήτηση για το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τους Ωκεανούς, το οποίο, όπως εξήγησε ο Επίτροπος, φιλοδοξεί να ενοποιήσει όλες τις θαλάσσιες πολιτικές κάτω από ένα συνεκτικό στρατηγικό πλαίσιο.
«Όταν αναφέρομαι σε αειφορία, αναφέρομαι και στους τρεις πυλώνες της», σημείωσε, εξηγώντας ότι η στρατηγική περιλαμβάνει πάνω από 90 συγκεκριμένες δράσεις που καλύπτουν από την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος μέχρι την ενίσχυση της γαλάζιας οικονομίας και τη στήριξη των παράκτιων και νησιωτικών περιοχών.
Παράλληλα, ο κ. Καδής είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να ενισχυθεί η επιστημονική γνώση για τους Ωκεανούς. Παρουσίασε μάλιστα την πρωτοβουλία με ονομασία «Ocean Eye», το Μάτι του Ωκεανού. Και σε αυτό, είπε ότι «γνωρίζουμε λιγότερο από το 5% του θαλάσσιου περιβάλλοντος», και γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει διεθνής συνεργασία και ανάπτυξη δικτύων παρακολούθησης των ωκεανών. Στο ίδιο πλαίσιο υπογράμμισε και τον ρόλο της Ελλάδας, σημειώνοντας ότι «από την Ελλάδα αντλούμε παραδείγματα», ενώ έκανε λόγο για «άριστη συνεργασία με τις ελληνικές αρχές».
Ήταν, πραγματικά, μια συζήτηση που παρακολούθησα ως εντελώς αδαής περί της αλιείας, και λιγότερο αδαής για τον θαλάσσιο χώρο. Που κάποτε, και αυτός «πολιτικοποιήθηκε» ως «ελληνο-τουρκική διαφορά». Και ακόμα «καλά κρατεί».
Η ωραιότερη και εξυπνότερη αντίδραση σε αυτήν την «πολιτικοποίηση», ήρθε στη δεκαετία του 2000 περίπου, όταν αναρχικοί γέμισαν σχεδόν όλους τους τοίχους της Αθήνας με το σύνθημα «Το Αιγαίο Ανήκει στα Ψάρια του».
