Σε αυτή την προεκλογική, τα έχουμε δει όλα, αν και υπάρχει ακόμη χρόνος μέχρι την Κυριακή. Το τι παρακολουθούμε, είναι μια παράσταση με θεατές, πολίτες, σε απελπισία. Και όλα όσα ακούμε/ παρακολουθούμε, από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ και όλο το 24ωρο μέσα από τα ΜΚΔ, ενισχύουν αυτό το αίσθημα. Απελπισίας και απόγνωσης.
Γιατί φθάσαμε στο σημείο αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία. Μια πορεία λαθών, παραλείψεων, αλαζονικών συμπεριφορών, υπόγειων συναλλαγών, διαφθοράς και διαπλοκής. Και φθάνει η κοινωνία στο διά ταύτα: Από την μια το απαξιωμένο– δικαιολογημένα σε μεγάλο βαθμό- κομματικό σύστημα και από την άλλη, το τσίρκο και οι φωνακλάδες «υπερασπιστές» του δικαίου. Όπου το δίκαιο είναι το αυστηρά προσωπικό τους και της παρέας τους. Η δημοκρατία είναι προσαρμοσμένη στη δική τους αντίληψη. ‘Ο,τι συμφέρει είναι δημοκρατικό… Ακόμη και το ΕΛΑΜ κατηγορεί τους αντιπάλους του για φασισμό!
Είναι μια προεκλογική των γραφικών υποψηφίων αλλά και των πολλών μεταγραφών. Από το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ στο Άλμα, από τους Οικολόγους, οι δυο βουλευτές των οποίων αναδείχθηκαν ως οι πιο εργατικοί, παραγωγικοί, στο ΒΟΛΤ, από τον ΔΗΣΥ στο ΕΛΑΜ κλπ. Γαντζωμένοι με τις καρέκλες της εξουσίας, είδαν… αλλού το φως και κτύπησαν την πόρτα για ένα καλύτερο μέλλον. Το δικό τους μέλλον.
Σε αυτή την προεκλογική δεν παρακολουθήσαμε μόνο την απαξίωση των πολιτών έναντι ενός κομματικού, πολιτικού συστήματος, αλλά και προσπάθεια απαξίωσης δημοσιογράφων επειδή κάνουν τη δουλειά τους. Και απαξιώθηκαν επειδή «δεν συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις». Έτσι αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία κάποιοι.
Το θέμα δεν είναι πως η Κυριακή είναι κοντά και θα περάσει κι αυτή η προεκλογική. Γιατί ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Με το κλείσιμο της κάλπης, την καταμέτρηση των ψήφων, δεν κλείνουν τα φώτα και πέφτει η αυλαία. Γιατί η μια παράμετρος είναι το αποτέλεσμα, το οποίο θα καθορίσει το νέο τοπίο και η δεύτερη είναι η επόμενη ημέρα. Και η επόμενη μέρα είναι εξίσου σημαντική καθώς πέραν από την εκλογή Προέδρου της Βουλής, το ζητούμενο, το μείζον, είναι πώς θα λειτουργεί το κοινοβούλιο μέσα από τις θεσμοθετημένες διαδικασίες.
Δεν υπάρχει, βέβαια, κανένας λόγος να κινδυνολογούμε και να προβάλλεται το αφήγημα ότι επειδή θα υπάρξει κατακερματισμός δυνάμεων δεν θα λειτουργεί η Βουλή. Η λειτουργία εξαρτάται από τη συμπεριφορά των βουλευτών, των κομματικών σχηματισμών, που θα συμμετάσχουν. Υπάρχει, ασφαλώς, μια ανησυχία με τα όσα παρακολουθούμε στην προεκλογική, αλλά πρέπει να εδραιωθεί η αντίληψη σε όλους, ότι στη δημοκρατία δεν πρέπει να υπάρχουν αδιέξοδα.
Είναι σαφές πως η μέρα της κρίσης είναι η Κυριακή 24 Μαΐου. Και πρέπει να γνωρίζουν όλοι πως μετά από την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Κι όμως υπήρξαν κι αυτοί!
Για όσα παρακολουθούμε στην προεκλογική και μια επιβαλλόμενη υπενθύμιση: Την περασμένη Δευτέρα στο κρατικό κανάλι ( εκπομπή «Εμείς και ο κόσμος μας», του Λουκά Χάματσου), ο καλός συνάδελφος δημοσιογράφος, ερευνητής, Νίκος Παπαναστασίου, μίλησε για τη θυσία των Καραολή και Δημητρίου. Κυρίως για τη γενναιότητα που αντιμετώπισαν τους κατακτητές αλλά και για τη δύναμη αμφοτέρων απέναντι στο θάνατο. Την επομένη το πρωί, στο «Ράδιο Πρώτο», ο Λάζαρος θύμισε το τελευταίο γράμμα του Ανδρέα Ζάκου προς τον αδελφό του:«Αγαπητέ αδελφέ, όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό θα έχω φύγει για πάντα. Υπάρχει κανείς που θα μείνει; Η ώρα του θανάτου πλησιάζει μα στη ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την ηρωϊκή συμφωνία του Μπετόβεν (…) Νομίζω όμως ότι μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος κι αθάνατος…».
Τότε και σήμερα. Ο χρόνος άλλαξε τα πάντα και πέρασε ως οδοστρωτήρας, κι ας μεσολάβησε πραξικόπημα και εισβολή και συνεχίζεται η κατοχή.
