Ασφαλώς, είναι σε όλους μας γνωστό ότι, με τα σημερινά δεδομένα, ο ΔΗΣΥ είναι το μεγαλύτερο κόμμα της πατρίδας μας, με την εκλογική του δύναμη να κυμαίνεται γύρω στο 28%, και αυτό εξάγεται από τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να λέμε το καθετί με τ’ όνομά του, πρέπει να ομολογήσουμε ότι στους κόλπους του ενυπάρχουν δύο διαφορετικά ρεύματα ιδεολογικής κατεύθυνσης. Με άλλα λόγια, πολλά μέλη και οπαδοί του εν λόγω κόμματος δεν συμφωνούν και δεν ενεργούν με βάση την επίσημη γραμμή και τις οδηγίες της κομματικής τους ηγεσίας, προπαντός όσον αφορά στο θέμα της αντιμετώπισης του εθνικού μας θέματος.
Αυτή η διχοστασία άρχισε να εκδηλώνεται από τη στιγμή που η ηγεσία του κόμματος επέλεξε να ακολουθήσει την πολιτική του αποκληθέντος συνετού ρεαλισμού ή, πιο σωστά, την πολιτική των συνεχών υποχωρήσεων και παραχωρήσεων προς την τουρκική πλευρά, άλλως την τακτική του καλού παιδιού, με την ψευδαίσθηση ότι μόνο έτσι θα ήταν δυνατή η εξεύρεση βιώσιμης λύσης του εθνικού μας θέματος. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι, σταδιακά, έφτασαν στο σημείο να αποδέχονται την οποιαδήποτε λύση. Για τους ηγέτες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, λύση να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι!
Με την ίδρυση του ΔΗΣΥ, οι ηγέτες του κατόρθωσαν να εγκλωβίσουν μεγάλες και αγνές μάζες του λαού, και αυτό τόσο με ποικίλες υποσχέσεις όσο και με πάμπολλες πατριωτικές κορώνες και ηχηρά συνθήματα. Αράδιαζαν, δηλαδή, στους οπαδούς τους λόγια μεγάλα και ψεύτικα, που ούτε οι ίδιοι δεν τα πίστευαν, για πατρίδα και Ελλάδα, για αγώνα και απελευθέρωση, για δημοκρατία και δικαιοσύνη. Πωλούσαν, εν γνώσει τους, φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες στους δικούς τους ανθρώπους. Και όταν επέστη ο χρόνος, και αφού στο μεταξύ περδούκλωσαν μεγάλο αριθμό από αυτούς, αποκάλυψαν στη συνέχεια το πραγματικό τους προσωπείο ως προς την ακολουθητέα γραμμή επίλυσης του Κυπριακού. Ένα προσωπείο που είναι το ίδιο ακριβώς και απαράλλακτο με αυτό του ΑΚΕΛ! Και ας κοκορεύονται οι ηγεσίες των δύο κομμάτων, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, ότι η διαφορά μεταξύ τους εξικνείται ώς τον ουρανό. Δυστυχώς, πρόκειται για μια παράσταση που επαναλαμβάνεται από καιρού εις καιρόν, προπαντός κατά τη διάρκεια προεκλογικών περιόδων, όπως τη σημερινή, και αυτό προς φανατισμό και προσήλωση των οπαδών στα κόμματά τους αλλά και παραμονή των ηγετών στις θέσεις τους.
Στο δημοψήφισμα του 2004 για αποδοχή ή απόρριψη του σχεδίου Ανάν φάνηκε σε όλο της το μεγαλείο η ύπαρξη των δύο διαφορετικών ιδεολογικών προσανατολισμών στον ΔΗΣΥ και η υπερίσχυση αυτών που τάχθηκαν εναντίον του σχεδίου, μολονότι η ηγεσία του κόμματος κίνησε γη και ουρανό, για να πείσει τους οπαδούς της να το αποδεκτούν. Τι είπαν και τι δεν είπαν για να προωθήσουν την απόφασή τους! Αναφέρθηκαν σε καταστροφή, που θα ήταν μεγαλύτερη από τη μικρασιατική, και για κεραμίδια που θα έπεφταν από τον ουρανό και θα πλάκωναν τα κεφάλια μας. Κι όμως! Ουδέν τούτου αναληθέστερον, όπως φάνηκε στη συνέχεια!
Και φτάνουμε στις μέρες μας, περίοδο προεκλογικής εκστρατείας για ανάδειξη νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτή τη φορά, τα δύο διαφορετικά ιδεολογικά ρεύματα του ΔΗΣΥ οδηγούνται σε διάσταση. Από τη μια, οι υποστηρικτές του λεγόμενου συνετού ρεαλισμού ή, πιο σωστά, της οποιασδήποτε λύσης, οι οποίοι συντάσσονται με τον Αβέρωφ Νεοφύτου, σε αντίθεση με όσους ιδεολογικά ταυτίζονται με τους οπαδούς του κεντρώου χώρου ως προς την επίλυση του Κυπριακού, και που συντάσσονται με τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Ασφαλώς, η διγλωσσία ουδέποτε καταλήγει σε αίσιο αποτέλεσμα. Δεν θέλουμε να γίνουμε μάντεις δεινών, όμως δεν απαιτούνται ξεχωριστές ικανότητες για να προβλέψει κανείς ότι τα δύσκολα έρχονται για το κόμμα του ΔΗΣΥ. Και αυτό θα φανεί την επομένη των εκλογών! Μέχρι τότε θα αναμένουμε!
*Φιλόλογος
