Θα επισημάνω μόνον τρία ολέθρια σφάλματα που οδήγησαν στην καταβαράθρωση του Κυπριακού χωρίς να υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες στις οποίες πλειστάκις αναφέρθηκα στο παρελθόν.
Ανακήρυξη της Ένωσης εισηγείτο ο Γεώργιος Παπανδρέου (1964). Ενώ διεξάγονταν ακόμη στη Γενεύη διαβουλεύσεις από τον Ντιν Άτσεσον για διαμόρφωση του σχεδίου ώστε να γίνει αποδεκτό, ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας, Πέτρος Γαρουφαλιάς, έφτανε στις 20 Αυγούστου εκείνου του χρόνου στη Λευκωσία μεταφέροντας εισήγηση του πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου, όπως είχε διατυπωθεί σε σύσκεψη της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας με τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Η εισήγηση αφορούσε τη μονομερή ανακήρυξη της Ένωσης από τα κοινοβούλια Κύπρου και Ελλάδας.
Το σχέδιο τορπίλισε με διάφορες προφάσεις η πολιτική ηγεσία της Κύπρου, την συμπεριφορά της οποίας καταγράφει εν λεπτομερεία ο τότε Υπουργός Εθνικής Αμύνης Πέτρος Γαρουφαλιάς στο βιβλίο του «ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ». Τραγικά σφάλματα-ευκαιρίες που χάθηκαν -19 Φερουαρίου 1944 – 15 Ιουλίου 1965.
2. Απόσυρση Ελληνικής Μεραρχίας μετά τα γεγονότα της Κοφίνου της οποίας η παρουσία στην Κύπρο κατέστησε τη Νήσο μας απόρθητο φρούριο και κάθε τυχόν απόπειρα εισβολής της Τουρκίας ήταν καταδικασμένη να συντριβεί εξού και ουδέποτε επιχείρησε ένα τέτοιο εγχείρημα.
3. Μη υλοποίηση των αποφάσεων του Πολεμικού Συμβουλίου των Αθηνών που προέβλεπε αποστολή πολεμικών αεροσκαφών από την Κρήτη, υπερσύγχρονων υποβρυχίων τα οποία κινούνταν μεταξύ Ρόδου και Κερύνειας και βολές πυροβολικού στον Έβρο.
Εάν υλοποιούνταν οι εν λόγω αποφάσεις η τουρκική εισβολή θα είχε συντριβεί.
Δεν είναι του παρόντος να ασχοληθούμε με τις ευθύνες ποίων οφείλετο η ματαίωση όταν οι αποφάσεις του Πολεμικού Συμβουλίου θα οδηγούσαν σε πραγματικό ελληνικό θρίαμβο.
Όταν λοιπόν η Τουρκία εισέβαλε το 1974 και δημιούργησε τετελεσμένα πλέον γεγονότα η Κυπριακή πολιτική ηγεσία και το ούτω καλούμενο «Εθνικό Συμβούλιο» αντί να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός ενιαίου, αντικατοχικού, απελευθερωτικού εθνικού μετώπου με πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση την καλλιέργεια εθνικής συμφιλίωσης ως προϋπόθεση πραγματικής ενότητας έπραξε το αντίθετο.
Με τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες υψηλού επιπέδου» γνωστές ως «συμφωνίες κορυφής» απενοχοποίησε την Τουρκία και έθεσε τη θηλιά του σχοινιού γύρω από τον λαιμό του Κυπριακού Ελληνισμού και έδωσε την άλλη άκρη σε αυτή να δημιουργεί συνεχώς σχεδόν ανενόχλητη τετελεσμένα για εδραίωση της διχοτόμησης.
Στη συνέχεια με την υποβολή «χάρτη για το εδαφικό» στα πλαίσια της ούτω καλούμενης Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (Δ.Δ.Ο.) έχουμε αποδεχθεί και τη διχοτόμηση.
Έγινε μάλιστα λόγος και για Δ.Δ.Ο με σωστό περιεχόμενο!
Πού όμως υπάρχει τέτοιο καθεστώς όταν όλες οι διεθνικές και πολυεθνικές ομοσπονδίες διαλύθηκαν στα εξών συνετέθηκαν και κατέρρευσαν μέσα σε ποταμούς αίματος.
Τώρα λοιπόν, αφού καταβαραθρώσαμε το Κυπριακό, εκλιπαρούμε ξένους ηγέτες να εξασκήσουν την επιρροή τους και να «πιέσουν» την Τουρκία να εγκαταλείψει την «αδιαλλαξία» της.
Φαίνεται ότι αγνοούν τι λέει ο Διονύσιος Σολωμός στον «Ύμνον του προς την Ελευθερία». «Δεν είναι εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τις κουρταλεί».
Η Τουρκία λοιπόν δεν «πιέζεται» αλλά «πιέζει» και ουδέποτε απέκρυψε τις επιθετικές της προθέσεις για έλεγχο όχι μόνον της Κύπρου και του Αιγαίου αλλά ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου.
*Κουρταλώ: κτυπώ επίμονα και δυνατά.
*Πρώην συνδικαλιστής
