Το επαναλαμβάνουμε μέχρι να καταστεί εσαεί κτήμα στον άνθρωπο: Η οικονομία, είτε αναφερόμαστε στον πρωτογενή, είτε στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα, από την αρχαιότητα, είναι ο πατήρ των πάντων. Οι τρεις οικονομικοί τομείς όταν προοδεύουν, γεωργία, κτηνοτροφία (πρωτογενής τομέας), βιομηχανικές επιχειρήσεις και εταιρείες (δευτερογενής τομέας), παροχή υπηρεσιών (τουρισμός, ρεύμα, επικοινωνίες χρηματιστηριακές επιχειρήσεις) και τόσα άλλα, σε κάθε τομέα, διά της φορολογίας γεμίζουν με χρήματα τα ταμεία του κράτους, που όταν τους γίνεται σωστή διαχείριση, τα χρήματα επιστρέφουν, υπό μορφή κοινωνικών επιδοτήσεων, στους χαμηλόμισθους πολίτες. Και δημιουργείται εξελικτικά το κράτος προνοίας.
Ο τουρισμός υπήρξε ανέκαθεν πηγή πλούτου. Η δίψα του ανθρώπου να ταξιδεύει ήταν προαιώνια. Ο Οδυσσέας έγινε το μεγάλο ιδανικό των Νεοελλήνων γιατί “πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνων”. Το φαινόμενο της περιήγησης, που ονομάζουμε τουρισμό, είναι πανάρχαιο. Σήμερα, με τον εμπλουτισμό των μεταφορικών μέσων, αλλά κυρίως λόγω ανόδου του βιοτικού επιπέδου, ο τουρισμός πήρε παγκόσμιες διαστάσεις και πλέον γίνεται ομαδικά και οργανωμένα.
Ειδικά για την Κύπρο, λόγω της ηλιοφάνειας, του μεσογειακού κλίματος, των καθαρών παραλιών, των πολυτελέστατων ξενοδοχείων, αλλά κυρίως λόγω του άριστα εξειδικευμένου προσωπικού, μαγείρων, διευθυντικών στελεχών, καμαριέρων και γκαρσονιών, ο τουρισμός αφήνει τα περισσότερα χρήματα στο κράτος, σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο τομέα της οικονομίας.
Το παράδοξο είναι το γεγονός, πως ενώ υπάρχει και με το παραπάνω διαθέσιμο προσωπικό ξενοδοχοϋπαλλήλων, εντούτοις απουσιάζει από τους εργαζόμενους το ενδιαφέρον για εργασία. Οι γενικοί γραμματείς των τριών μεγαλύτερων συντεχνιών, ΠΕΟ, ΣΕΚ και ΔΕΟΚ, καταγγέλλουν τους ξενοδόχους ότι συντονισμένα και οργανωμένα πολεμούν τις συλλογικές συμβάσεις, επιβάλλοντας δικές τους, με απαράδεκτους όρους απασχόλησης, με χαμηλούς μισθούς, πρωί – βράδυ, γιορτές, Κυριακές, μηδενικό ενδιαφέρον προστασίας του περιβάλλοντος και σεβασμού των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Από το 2014 μέχρι το 2019 αυξήθηκε ο αριθμός αφίξεων των τουριστών σε 3,98 εκατομμύρια και των εσόδων σε 2,8 δισεκατομμύρια και ενώ παρατηρείται οργασμός στην ανάπτυξη νέων κλινών σε υφιστάμενα ξενοδοχεία, η ανεργία μαστίζει τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, ενώ το κράτος είτε ποιεί τη νήσσαν, είτε κρατεί ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους ξενοδοχοϊδιοκτήτες. Από την Αγία Νάπα στην Πάφο και Πόλη Χρυσοχούς και από τη Λεμεσό στη Λευκωσία και Λάρνακα, κάθε ιδιοκτήτης ξενοδοχείου έχει τη δική του ιστορία για το πώς έγινε ξενοδόχος και για τους λόγους που κόβει και ράβει στα μέτρα του κεφαλαίου και νεοφιλελευθερισμού τους αντεργατικούς του όρους, προς εκείνους που χύνουν τον ιδρώτα τους για να αυγατήσει τον πλούτο του ο ξενοδόχος και να θέτει αντιεργατικούς όρους εργοδότησης ακόμη και ενός γκαρσονιού! Αυτός είναι ο καπιταλισμός ξενοδοχοϋπάλληλε.
* Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.
