Διαβάζω κάποια σχόλια και αναλύσεις για το Κυπριακό, είτε σε εφημερίδες, είτε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ειλικρινά διερωτώμαι πώς σκέφτονται, ή τί πραγματικά θέλουν ορισμένοι σχολιαστές. «Να ξεκαθαρίσει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης τί θέλει», «να πει αν αποδέχεται το πλαίσιο Γκουτέρες», «να αποδείξει ότι θέλει επανάληψη των συνομιλιών», «να επιδιώξει την άμεση επανάληψη των συνομιλιών», με άλλα λόγια να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας…
Επικρίνουν και υποτιμούν κάθε του κίνηση. «Απέτυχε να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να διορίσει απεσταλμένο για το Κυπριακό», «ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών είναι διαστακτικός να διορίσει απεσταλμένο λόγω των εκ διαμέτρου αντίθετων θέσεων των πλευρών» και πάει λέγοντας. Αποφεύγουν, όμως, να πουν ποιες είναι οι θέσεις των δύο πλευρών και ποια έχει ξεφύγει από το συμφωνημένο πλαίσιο. Δεν έχει φαίνεται σημασία γι’ αυτούς.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει πει εκατοντάδες φορές, ακόμα και προτού εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα, ότι είναι έτοιμος να προσέλθει σε συνομιλίες στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου για την επίτευξη συμφωνίας με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Τί δεν καταλαβαίνουν οι επικριτές του; «Να πει αν αποδέχεται το πλαίσιο Γκουτέρες και την εκ περιτροπής προεδρία», λένε. Μα, το πλαίσιο Γκουτέρες, ΔΕΝ είναι σχέδιο λύσης. Είναι προτάσεις προς συζήτηση πάνω στα έξι βασικά θέματα του Κυπριακού. Δηλαδή, αναμένουν από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη να αρχίσει να κάνει παραχωρήσεις και υποχωρήσεις προτού αρχίσει ο διάλογος; Στις διαπραγματεύσεις, δίνεις και παίρνεις. Αναλόγως του τί παίρνεις, δίνεις, σε μια προσπάθεια να βρεις την όσο το δυνατόν εξισορροπημένη λύση και συμφωνία.
Κάποιοι, εραστές της όποιας λύσης, της λύσης να’ ναι και ό,τι νά’ναι, ζητούν, με τον τρόπο τους, να κάνει η δική μας πλευρά όλες τις υποχωρήσεις. Επικρίνουν τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη για το καθετί, αλλά προσπερνούν χωρίς κανένα σχόλιο τις συνεχείς αξιώσεις Ερντογάν και Τατάρ για δύο κράτη. Κατακεραυνώνουν συνεχώς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά δεν βλέπω και κάποιο επικριτικό σχόλιο, είτε για τον Ερντογάν, είτε για τον Τατάρ. Τα πυρά τους κατευθύνονται πάντοτε εναντίον του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Μέχρι και τις συναντήσεις του στη Νέα Υόρκη τις επέκριναν. Ολίγον τους ενδιαφέρει ότι συναντήθηκε με σημαντικές προσωπικότητες που μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις, όπως τους ανώτατους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τους εκπροσώπους των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και τη Βικτώρια Νούλαντ, την Αμερικανίδα βοηθό υπουργό Εξωτερικών αρμόδια για Πολιτικές Υποθέσεις. Για να ευχαριστηθούν ορισμένοι, έπρεπε να είχε συναντηθεί, αν όχι με όλους τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων που παρέστησαν στη Γενική Συνέλευση, τουλάχιστον με καμιά πενηνταριά από αυτούς.
Μερικοί μάλιστα, είτε από άγνοια, για την οποία δεν δικαιολογούνται, είτε σκόπιμα, χρησιμοποιούν όρους που υποβαθμίζουν την κρατική μας υπόσταση και το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και μόνο στις συνομιλίες προσέρχεται ως ηγέτης της Ελληνοκυπριακής πλευράς. Το να λένε και να γράφουν ορισμένοι ότι ο Γενικός Γραμματέας θα δεχθεί ξεχωριστά τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων είναι τεράστιο πολιτικό και διπλωματικό λάθος. Στην πολιτική και στη διπλωματία η κάθε λέξη έχει τη δική της βαρύτητα. Ο ΓΓ είδε το Νίκο Χριστοδουλίδη ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης, εξ’ ού και η σημαία της χώρας μας στη συνάντηση. Είδε τον Ερσίν Τατάρ, ως ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ΜΕΤΑ την ολοκλήρωση των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης. Η κάθε λεπτομέρεια έχει και την πολιτική της σημασία.
Αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένοι δεν έχουν χωνέψει ακόμα το γεγονός ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι τόσο έντονη η αντιπάθειά τους προς το πρόσωπό του, που δίνουν την εντύπωση ότι τον μισούν. Αρνούνται να δουν κάτι θετικό στις προσπάθειες που καταβάλλει για επανέναρξη των συνομιλιών και τον επικρίνουν συνεχώς, ενώ αφήνουν στο απυρόβλητο τον Ερντογάν και τον Τατάρ. Για όλα λοιπόν φταίει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης.
*Πολιτικός Επιστήμονας/Δημοσιογράφος
