«Είμαι λίγο θυμωμένη όπως αντιλαμβάνεσαι. Μ’ εμένα. Διότι θα έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτα».
Κική Δημουλά
Ξεκινώ το συνειρμό μου με το πιο κάτω απόσπασμα από τη Κική Δημούλα , αφού το τελευταίο διάστημα με εκφράζει απόλυτα , γιατί είμαι και εγώ θυμωμένη που ακόμα απορώ …
Απορώ γιατί σε μια κοινωνία που καθημερινά κάποιοι παλεύουν για ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα , καταξιωμένοι νέοι στερούνται το βασικό δικαίωμα στη διεκδίκηση του μέλλοντος που αξίζουν, γιατί δεν στάθηκαν τυχεροί να βρουν πλάτες να αναρριχηθούν ή δεν προέρχονται από εύπορες οικογένειες. Σε αντίθεση βλέπουμε μετριότητες σε ακαδημαϊκή και κοινωνική μόρφωση να αναλαμβάνουν θέσεις κλειδιά με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν.
Απορώ γιατί σε μια κοινωνία που κραυγάζει για την σημασία της οικογένειας το να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να συνεχίσει προς αυτήν τη κατεύθυνση είναι σχεδόν ακατόρθωτο με τους μισθούς και την ακρίβεια. Οι νέοι άνθρωποι της Κύπρου του σήμερα έχουν περιθωριοποιήσει τα όνειρα τους στο βωμό της πάλης για επιβίωση. Πως μπορεί ένας νέος άνθρωπος να προσφέρει το κάτι περισσότερο στην κοινωνία του όταν ξυπνά και κοιμάται με την έγνοια της απόκτησης των βασικών;!
Απορώ γιατί δεν έχουμε ακόμα βρει τη χρυσή τομή για να μην πετάμε σε γηροκομεία τους ανθρώπους που μας ανέθρεψαν και αποτελούν το βασικό συστατικό για το τι είναι η σημερινή Κυπριακή κοινωνία. Τους ανθρώπους που με κόπους και τίμιο ιδρώτα έβαλαν το λιθαράκια στα ήθη , έθιμα και παραδόσεις αυτού του τόπου.
Απορώ γιατί βρίσκουμε ανθρώπους αποξενωμένους και παραμελημένους γιατί δεν είναι ‘’το φυσιολογικό’’ που έχει ο μέσος πίθηκος στο μυαλό του. Ανθρώπους να μεταναστεύουν για να έχουν την βασική αποδοχή και στην χειρότερη να καταλήγουν με αντικαταθλιπτικές θεραπείες η σε ψυχιατρικές μονάδες.
Απορώ γιατί δεν δίνουμε την ανάλογη στήριξη στην τέχνη και τους ανθρώπους της , που είναι το μόνο μέσο για να εξευγενίσουμε το κτήνος μέσα μας. Στους ανθρώπους που προσπαθούν μέσω των τεχνών να μας αποκαλύψουν την πραγματική ομορφιά της ψυχής μας αλλά και του τόπου μας, τους οποίους περιθωριοποιούμαι ή και δίνουμε ψίχουλα για το θεαθήναι.
Απορώ γιατί ακόμα κάποιοι θεωρούν τη γυναίκα μηχάνημα παραγωγής απογόνων και οτιδήποτε άλλο δημιουργεί το γυναίκειο φύλο θεωρείται ανούσιο . Της γυναίκας στης οποία το όνομα και πρόσωπο μόνο εξαιρετικά επιτεύγματα έχει δει ο τόπος μας! Τα παραδείγματα πολλά.
Απορώ γιατί το να έχεις καλό χαρακτήρα τρόπους, συμπεριφορά, παιδεία και κοινωνική μόρφωση αντικαταστάθηκε με κοιλιακούς και πλαστικές παραινέσεις παντός είδους. Σε μια κοινωνία του φαίνεσθαι κάποιοι ακόμα κραυγάζουμε για το είναι!
Το ξέρω δεν θα έπρεπε να απορώ , αλλά απορώ και θυμώνω και πεισμώνω και αυτό ίσως είναι η κινητήριος δύναμη για να μην σταματήσω ποτέ να παλεύω για να δω ένα καλύτερο τόπο.
Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και θέλουμε να τον αλλάξουμε το τόπο μας , να τον κάνουμε καλύτερο. Μόνοι μας όμως δεν μπορούμε και έχουμε κουραστεί να κραυγάζουμε εις ώτα μη ακουόντων.
Η κυβέρνηση και οι θεσμοθέτες αυτού του τόπου πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να εθελοτυφλούν!
Ο λαός τους έδωσε την εντολή για να φτιάξουν μια πιο υγιή καθημερινότητα για όλους τους πολίτες. Αντί αυτού βλέπουμε συμπολίτες μας να στερούνται τα βασικά και απολύτως απαραίτητα. Πόσο μάλλον σε πιο εξειδικευμένα ζητήματα.
Κύριοι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε την δουλεία σας ούτε να σας υποδεικνύουμε τον τρόπο βέβαια. Αν δεν μπορείτε ας δώσετε τα ηνία να τα αναλάβουν όσοι μπορούν. Είναι σκληρός ο δρόμος της προσωπικής ευθύνης , είναι όμως και αυτός που κάθε ηθικός άνθρωπος θα έπρεπε να ακολουθεί για να έχει την συνείδηση του καθαρή. Αυτονόητο για εμάς , ψιλά γράμματα για κάποιους! Είναι καιρός να ποιήσουμε και λίγο ήθος!
Ίσως τότε… Ίσως ! Να μπορέσουμε με τα κατάλληλα άτομα στις κατάλληλες θέσεις , να φτιάξουμε την κοινωνία που αξίζουμε και να σταματήσουμε να απορούμε …
