Ο ξεσηκωμός των φοιτητών του Πανεπιστημίου Κολούμπια και άλλων αμερικανικών και  ευρωπαϊκών πανεπιστημίων ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, που διαπράττεται εδώ και εφτά μήνες από το Ισραήλ, με τη στήριξη και την ανοχή των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  είναι ένα φωτεινό κι ελπιδοφόρο μήνυμα στη σκοτεινιά και την απανθρωπιά του σύγχρονου κόσμου.

Οι νέοι, φοιτητές και φοιτήτριες, εργαζόμενοι και άλλοι πρωτοστατούν διαχρονικά, ανά την υφήλιο, σε όλες τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες των λαών για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων για όλους τους λαούς, χωρίς καμιά διάκριση. Τους είδαμε τον Μάη του 1968 στο Παρίσι, στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στις κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο του  Βιετνάμ. Τους είδαμε το 1973 στην Αθήνα στο Πολυτεχνείο και όπου αλλού η δημοκρατία, η ελευθερία και η ισότητα υποσκάπτονται και οι λαοί ταλανίζονται και δυσπραγούν. 

Και τους βλέπουμε και σήμερα να κινητοποιούνται ως όφειλαν ενάντια στην πολεμική παράνοια, που θέλει τους λαούς να αλληλοσκοτώνονται καθημερινά για να αυγαταίνουν οι υπερατλαντικές και άλλες πολεμικές βιομηχανίες, που λιπαίνονται με το αίμα των λαών. Την αναγκαιότητα για την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη διεκδίκησαν πρόσφατα, τη μέρα της πρωτομαγιάς, μέσα από σωρεία εκδηλώσεων, κινητοποιήσεων και διαμαρτυριών, και οι όπου γης εργαζόμενοι: οι νέοι, οι φοιτητές, άντρες και γυναίκες, σ’ Ανατολή και Δύση, σε Νότο και Βορρά, που παλεύουν για έναν κόσμο καλύτερο, ειρηνικό, ανθρωπινότερο και δικαιότερο! Ενάντια στην ασύμμετρη καταπίεση και καταδυνάστευση των κάθε λογής εξουσιαστών, που επικαλούμενοι τη «δημοκρατική νομιμότητα» φιμώνουν κάθε αντίθετη φωνή και άποψη, φυλακίζουν τους φοιτητές, τους εργάτες και τους αγρότες, που διεκδικούν τα αυτονόητα, στον υπερσύγχρονο «αναπτυγμένο» και «πολιτισμένο κόσμο» του απόλυτου χάους, της ρατσιστικής βίας, της απροκάλυπτης καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ασύγγνωστης πολεμικής παράνοιας και αναλγησίας.

Μιας αναλγησίας που στη γειτονική χειμαζόμενη Παλαιστίνη έχει μετεξελιχθεί σε γενοκτονία και έγκλημα πολέμου, υπερβαίνοντας  τα όρια της απόλυτης βαρβαρότητας, που μόνο με τις θηριωδίες των ναζί μπορεί να συγκριθεί. Κι ενώ οι νέοι ξεσηκώνονται στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, την Ισπανία, στο ίδιο το Ισραήλ ακόμα και όπου αλλού υπάρχει ακόμα ευαισθησία, ενσυναίσθηση, ελπίδα και όραμα για ένα καλύτερο αύριο, μόνη θλιβερή παραφωνία εξακολουθούν να παραμένουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες που έχουν μετατραπεί σε πιόνια στη σκακιέρα των υπερατλαντικών αφεντάδων. Κι είναι πια οι μεγάλοι ένοχοι και συνένοχοι μαζί με τον θλιβερό παραπαίοντα πλανητάρχη στο επονείδιστο έγκλημα πολέμου που συντελείται μπρος στα απαθή τους βλέμματά στη Γάζα. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο δεν έχουν καταδικάσει το απροκάλυπτο έγκλημα της γενοκτονίας ενός ολόκληρου λαού, αλλά στηρίζουν και εξοπλίζουν τον μακελάρη της Γάζας και το ακροδεξιό εγκληματικό συνδικάτο που κυβερνά σήμερα το Ισραήλ.

Κι ανάμεσά τους πρώτοι και καλύτεροι ο Μητσοτάκης και ο δικός μας ανερμάτιστος πρόεδρος-ο κολλητός του μακελάρη της Γάζας, που η όλη στάση του μας παραπέμπει, δυστυχώς, στη γνωστή κυπριακή παροιμία: «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι». Το μήνυμα που εκπέμπεται από το μεγάλο έγκλημα της Γάζας δεν είναι άλλο από το αναντίλεκτο γεγονός ότι δεν μπορούν να έχουν πια καμιά τύχη οι μικροί και ανυπεράσπιστοι λαοί σ’ έναν κόσμο τόσο αμοραλιστικό, σκληρό και ανάλγητο, όπου το δίκαιο του ισχυρού όχι μόνο πρυτανεύει και υπερισχύει, αλλά κάνει πια κουμάντο στις ζωές μας, με ό,τι αυτό μπορεί να συναπάγεται και να σημαίνει για το δύσμοιρο και μοιρασμένο εδώ και μισό αιώνα νησί μας. Είναι αυτός ο κόσμος και αυτή η Ευρώπη που θέλουμε και οραματιζόμαστε;