Κάθε που το μυαλό μου αρχινά να βασανίζεται από μια εικόνα ή έναν «λόγο» που απαρτίζεται από αραδιασμένες λέξεις που τελικά τρέπονται σε εικόνες μέσα στο βασανιστικά υπεραναλυτικό μου μυαλό, διεργασίες περίεργες με οδηγούν στο να γράψω. Αυτή τη φορά προσπάθησα να το κοιμίσω μέσα μου και να το χώσω κάπου βαθιά στο υποσυνείδητο μου, μιας και δεν ήξερα από που να το πιάσω, ή καλύτερα τι ακριβώς ήταν αυτό που «ενόχλησε» τη ροή μιας καθημερινότητας που σε αναγκάζει σε συμβιβασμούς επιβίωσης σε μια κοινωνία χωρίς αξίες.

Ας πάρω τα πράγματα όμως από την αρχή, γιατί κινδυνεύω να παρασυρθώ στα μονοπάτια μιας ανούσιας φλυαρίας. Βρίσκομαι στο προαύλιο της Ιεράς μονής Ταμασσού για να παρακολουθήσω τη συναυλία Γιώργου Νταλάρα και Άλκηστης Πρωτοψάλτη. Πρόκειται για δύο εξαιρετικούς καλλιτέχνες που αγαπώ και εκτιμώ ιδιαίτερα. Κάθομαι σε μια πλαστική καρέκλα, από τις πολλές αραδιασμένες στο χώρο. Η αναμονή για την έναρξη της συναυλίας μου έδωσε την ευκαιρία να περιεργαστώ το χώρο και με περίτεχνη περιέργεια να εστιάσω σε σημεία που πυροδότησαν τη ψυχική μου νιρβάνα. Η επιβλητικότητα των κτισμάτων σε συνάρτηση με τη χλιδή και την πολυτέλεια που τα επενδύουν, ήταν τα κύρια σημεία που για κάποιον περίεργο λόγο μου προκαλούσαν αναστάτωση και αντικρουόμενα συναισθήματα. Βρισκόμουν έξω από ένα ιερό ναό και τη μητρόπολη του, που υπόσχονται τη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής και την ταυτόχρονη πνευματική της κάθαρση. Η συναυλία ξεκίνησε, και οι σκέψεις μου πάγωσαν για λίγο. Και λέω για λίγο γιατί όσο τα τραγούδια που οι αοιδοί εκστόμιζαν δημιουργούσαν εικόνες γεμάτες ουσία και νόημα για πτυχές της ζωής που συνομιλούν σε κάθε ανθρώπινη ψυχή που ερωτεύεται, που διεκδικεί την κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και ισότητα, είχα χαθεί στη διάσταση μιας δικής μου κοσμοθεωρίας. Σε κάποια στιγμή όμως το πνευματικό μου ταξίδι διεκόπη, υπό τους ήχους μιας πιο χαλαρής μουσικής κουλτούρας («Bamboleo»), που δεν επέτρεπε βαθυστόχαστες σκέψεις αλλά τις μετέτρεπε σε ρυθμικό λίκνισμα του σώματος. Σώμα και πνεύμα, δυο διαστάσεις της ίδιας ύπαρξης που έχουν ταυτόχρονη ανάγκη να τραφούν και να επιβληθούν με τον τρόπο τους. Παρασυρόμενη από όλο αυτό το σκηνικό, και όντας μέρος του, το βλέμμα κολλάει σε ένα σύνθημα που κοσμεί το πάνω πίσω μέρος της σκηνής. «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» έγραφε… Πάγωσα τη στιγμή και βγήκα έξω από την εικόνα. Μια φράση με χίλια μύρια νοήματα, βαμμένη από το αίμα αθώων ανθρώπων και ποτισμένη από μια πολύπλευρη προδοσία που ακόμη παραπαίει η τιμωρία της, να ακολουθείται από ψυχές που δε μπορούν να ησυχάσουν από αυτή την ατιμωρησία. Μια φράση με ένα τόσο τεράστιο νόημα, που κατέληξε ένα απλό σύνθημα γραμμένο σε τοίχο, απέναντι από το οποίο άνθρωποι χόρευαν ανέμελα και χαχάνιζαν μεθυσμένοι από μια τηλερρυθμιζόμενη ευτυχία. Υπερβολική είμαι σκέφτηκα, και ζωντάνεψα αμέσως την παγωμένη εικόνα για να συνεχίσω να ζω τη στιγμή. Ήταν όπως φαίνεται οι πλανήτες μου ανάδρομοι, γιατί πολύ νωρίς οι κεραίες μου εστίασαν στα σκαλιά της εκκλησίας. Μιας εκκλησίας που η πνευματική της αποστολή κονταροχτυπιόταν ανελέητα με τη χρυσαφένια αστραφτερή επένδυση των επιβλητικών της θόλων. Στα σκαλιά λοιπόν της εκκλησίας συνεχιζόταν το μεθυσμένο χορευτικό παραλήρημα του ποιμνίου της.

Όλα βατά μέχρις εδώ. Στην απέναντι όμως πλευρά εκτυλισσόταν η συνέχεια του παραλόγου. Μικρές τέντες άφηναν τους καπνούς και τις αναθυμιάσεις τους να ανεβαίνουν στα ουράνια ως άλλο λιβάνισμα, ένεκα και του ιερού περιβάλλοντος. Άνθρωποι πωλούσαν φαγητά και ποτά στο προαύλιο του ιερού ναού στο πλήθος που ευφραινόταν από την όλη εκτυλισσόμενη κατάσταση. Τότε ξεπετάχτηκε η εικόνα του Ιησού Χριστού μέσα από το θολωμένο μου μυαλό να διαλύει με τη βέργα του τον ευτελισμό έξω από τον ναό του Σολομώντα.

Είναι που έχω μια περίεργη αίσθηση της πίστης και που με ενοχλεί αφάνταστα η εκμετάλλευση της από θεσμούς της εκκλησίας και του συνεργαζόμενου κράτους που επιτρέπουν από κοινού το οικονομικό κέρδος με αντίτιμο την υποσχόμενη πνευματική σωτηρία. Εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα που βρισκόμουν, ποιος ήταν ο ρυθμιστής όλων αυτών όσων βίωνα εγώ ο αμνός του Θεού ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, και αισθάνθηκα απογυμνωμένη και μόνη.

*Εκπαιδευτικός