«Σε κάποια φάση της ζωής μου, είχα για δύο χρόνια σοβαρή σχέση και σκεφτόμασταν να παντρευτούμε, αλλά ο πατέρας εκείνου, διέλυσε τον δεσμό μας γιατί δεν δεχόταν ο γιος του να παντρευτεί κόρη αγνοούμενου, με το σκεπτικό ότι ως κόρη αγνοούμενου, ήμουν «απροστάτευτη» και…«ξαπόλυτη», μου είπε η Δέσποινα Γρηγορίου, πρόεδρος της επιτροπής της «1619 Ομάδας Πρωτοβουλίας Παιδιών Αγνοουμένων».
Η Δέσποινα επεκτάθηκε στη πτυχή αυτή της έμφυλης διάστασης της τουρκικής εισβολής και των συνεπειών της, που μισό αιώνα μετά, παραμένει κρυμμένη κι ανεξερεύνητη. «Ως κόρες και σύζυγοι αγνοουμένων – πρόσθεσε – περάσαμε δύσκολα και από αυτή την άποψη…«Μη φορέσεις τόσο κοντό φουστάνι, γιατί θα λαλούν ότι η κόρη του αγνοούμενου… γυρεύκεται».
Η μάμα μου δούλευε τρεις δουλειές, πολλές ώρες κάθε μέρα, για να επιβιώσουμε…Έκανε λοιπόν μπάνιο και το πρωί και τη νύχτα μετά τη δουλειά…και ένας γείτονας γύρισε και της είπε, «γεναίκα αγνοουμένου, θέλει δυο φορές μπάνιο την ημέρα;». Η γιαγιά μου, έλεγε της μάμας μου, «μη μάθεις αυτοκίνητο, γιατί θα μας κατηγορούν ότι λείπει ο άντρας σου κι εσύ μαθαίνεις αυτοκίνητο;». Τότε ήταν σημαντικός, ο ρόλος του «προστάτη» της οικογένειας. Κι επειδή έλειπαν οι προστάτες, πολλές σύζυγοι δέχονταν καθημερινά, σεξουαλικές παρενοχλήσεις…».
