Είναι αλήθεια ότι 50 χρόνια μετά την καταστροφή του 1974, θα ανέμενε κανείς ότι θα ακούγαμε
περισσότερες ιστορικές αλήθειες για το πώς καταλήξαμε να ζούμε σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα.
Είναι, όμως, ευχάριστο το γεγονός ότι ακούσαμε κάποιες σημαντικές ιστορικές αλήθειες από τον άνθρωπο που τυγχάνει αυτή τη στιγμή να κρατά το πηδάλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, ο οποίος σε δυο συνεντεύξεις που έδωσε στο ΡΙΚ και στον ΑΛΦΑ, με αφορμή την μαύρη επέτειο της Τουρκικής Εισβολής, ανάφερε πολλά και σημαντικά.
Πρώτη ιστορική αλήθεια. Πράγματι σωστά ανάφερε ο Πρόεδρος, ότι ως ελληνοκυπριακή πλευρά δεν είχαμε σταθερότητα στόχων. Είναι αλήθεια ότι το 1955 ξεκινήσαμε έναν Αγώνα για Ένωση αλλά τελικά οι συνθήκες μας οδήγησαν να αποδεχτούμε την Ανεξαρτησία και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ή οποία ήταν δικοινοτικό κράτος και όχι ελληνικό, συνεταιρικό μάλιστα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Εδώ έρχεται η δεύτερη ιστορική αλήθεια του Προέδρου της Δημοκρατίας, ότι αυτήν την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν την αγαπήσαμε ούτε εμείς ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Μάλιστα, όπως σωστά είπε, πολλοί την είδαν ως μεταβατικό στάδιο. Πράγματι και οι δύο κοινότητες θεωρούσαν ότι ο τελικός τους στόχος δεν επιτεύχθηκε. Για τους Ε/κ ήταν η Ένωση και για τους Τ/κ η διχοτόμηση. Έτσι λοιπόν αν και υπογράψαμε την Ανεξαρτησία, τρία χρόνια μετά επιστρέψαμε και επίσημα στον στόχο της Ένωσης. Την ίδια περίοδο οι ελληνικές κυβερνήσεις φλέρταραν με τη διπλή ένωση ή την ένωση με ανταλλάγματα στην Τουρκία και στη συνέχεια οι Ε/κ χωρίστηκαν ανάμεσα στο εφικτό της Ανεξαρτησίας και στο ευκταίο της Ένωσης. Όλα αυτά φανέρωναν και την αστάθεια στους στόχους μας. Η αποτυχημένη αυτή τακτική της ε/κ πλευράς συνέχισε και μετά το 1974, ανάλογα με τη φιλοσοφία του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας με την ενότητα να είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Μια τρίτη ιστορική αλήθεια από στόματος Προέδρου, ήταν και η, πράγματι, λανθασμένη απόφαση της διεθνούς κοινότητας να φέρει σε δημοψηφίσματα ένα σχέδιο λύσης του κυπριακού, το Σχέδιο Ανάν, μόλις μια βδομάδα πριν η Κύπρος γίνει μέλος της ΕΕ αλλά και η αποδοχή της επιδιαιτησίας τότε.
Μια τέταρτη ιστορική αλήθεια είναι η καταγραφή των λαθών που έγιναν το 1978 ως προς την τακτική μας, όταν κατατέθηκε το Αμερικανοβρετανοκαναδικό Σχέδιο.
Μια άλλη, πέμπτη, ιστορική αλήθεια, είναι οι διαφορές και οι κακές σχέσεις που είχαμε κατά καιρούς ως κυπριακή κυβέρνηση με την ελληνική κυβέρνηση.
Μια έκτη, πολύ σημαντική αλήθεια, από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, είναι το γεγονός ότι τα διάφορα κράτη και ειδικά οι μεγάλες δυνάμεις, καθορίζουν την πολιτική τους από τα συμφέροντά τους και όχι κατ’ ανάγκη από το διεθνές δίκαιο.
Είναι αλήθεια ότι σ’ αυτές τις συνεντεύξεις, ο Πρόεδρος είπε και άλλα, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη πολιτική ωριμότητα σε συνδυασμό με κόκκινες γραμμές, ως προς το μέλλον του κυπριακού
προβλήματος, κάτι που δε θα μπορούσε να πει κανείς πως είχαμε ζήσει από προηγούμενους Προέδρους. Πάντως κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, αποτελεί προτέρημα για ένα λαό να έχει ως επικεφαλής έναν ηγέτη, που αν μη τι άλλο, ξέρει ιστορία.
*Ιστορικός
