To Top
20:01 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ωμότητα στην παιδική δυστυχία
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ωμότητα στην παιδική δυστυχία
  26 Φεβρουαρίου 2020, 9:48 πμ  
Θυμάσαι την ανεμελιά. Το ξεφάντωμα στις αλάνες. Το παιγνίδι στο σπίτι. Το κυνηγητό στη γειτονιά. Τις λάσπες στα ρούχα σου. Αναλογίζεσαι τον εαυτό σου παιδί. Θυμάσαι τον χειμώνα να μαστιγώνεις τον αέρα με ξερόκλαδα και το καλοκαίρι να πετάς πέτρες στη θάλασσα. Αυτό οφείλει να είναι η παιδική ηλικία. Απλή, ξέγνοιαστη και χαρούμενη. Ωστόσο, δεν είναι πάντοτε. Πριν λίγες ημέρες δημοσιεύτηκαν δύο διαφορετικά βίντεο με μικρά παιδιά, αβάσταχτα σκληρά. 

Στη μία περίπτωση επρόκειτο για ένα κοριτσάκι γύρω στα πέντε του χρόνια. Ήταν μαζί με τον πατέρα του σε μια εμπόλεμη περιοχή της Μέσης Ανατολής, η οποία και βομβαρδιζόταν. Ωστόσο, οι δυο τους δημιούργησαν ένα παιγνίδι. Κρυμμένοι στο σπίτι τους, συμφώνησαν ότι στην αμέσως επόμενη έκρηξη που θα ακουστεί θα γελάσουν δυνατά. Θα διασκεδάσουν που γλύτωσαν μια ακόμη φόρα από τον θάνατο, που μόλις τον είχαν ξεγελάσει. Η αγριότητα ακουγόταν στον κρότο πίσω τους, φαινόταν στην ανάσα που πάγωνε και στον τρόμο που περνούσε βιαστικά από το βλέμμα τους. Σε εκείνον τον πόλεμο, οι δυο τους έδιναν τη δική τους σκληρή μάχη. 

Στη δεύτερη περίπτωση πρόκειται για ένα εξίσου σκληρό περιστατικό. Αυτή τη φορά ήταν ένα αγόρι εννέα ετών μαζί με τη μητέρα του. Οι δύο τους είναι ιδιαίτερα αναστατωμένοι. Από την όψη του παιδιού είναι ξεκάθαρο ότι αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες (πιθανόν και προβλήματα στην υγεία του), καθώς είναι ένα άτομο με νανισμό. Η μητέρα, λοιπόν, περιγράφει ότι πήγε να παραλάβει το αγόρι από το σχολείο και ότι είδε ένα συμμαθητή του να το κοροϊδεύει για το ύψος του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το κλίμα στο σχολείο ήταν βαρύ για εκείνον. Το παιδί έκλεγε με σπαραγμό λέγοντας στη μητέρα του ότι θέλει να πεθάνει. Ότι χρειάζεται μόνο ένα μαχαίρι και θα το έκανε πράξη. 

Τα δύο περιστατικά διαδόθηκαν πολύ γρήγορα και αποτέλεσαν την απόδειξη στους ισχυρισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Unicef, ότι σε καμιά χώρα δεν προστατεύονται και δεν θωρακίζονται τα παιδιά. Ωστόσο, ο κόσμος φάνηκε συγκλονισμένος και κάποιοι έσπευσαν να βοηθήσουν. Αυτή η ευαισθησία ήταν το μόνο παρηγορητικό μπροστά στο γεγονός ότι σε κάθε άκρη της γης μεγαλώνουν δυστυχισμένα παιδιά. Ήταν, παράλληλα, και η ένδειξη ότι κινούμαστε προς τη λάθος κατεύθυνση. Ότι προτεραιότητα πρέπει να γίνουν τα παιδιά και σκοπός αυτά να παραμένουν ασφαλή και να χαμογελούν.

despina@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...