Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, βρίσκει νικητές τον Εμανουέλ Μακρόν και τη Μαρίν Λε Πεν να διεκδικούν την προεδρία της χώρας μέσα σ’ ένα κλίμα έντασης και με μια διάθεση αλλαγών για τις οποίες θα έλεγα πως η Γαλλία είναι έτοιμη όσο ποτέ.
Ο Μακρόν με το κεντρώο χώρου κόμμα του en marche που μετρά μόλις έναν χρόνο, στα μόλις 39 του χρόνια και με νέες ιδέες έρχεται να δώσει στον Γάλλο πολίτη την αλλαγή που ζητούσε. Έχει επικεντρωθεί μέσω της προεκλογικής του εκστρατείας στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αλλά και εκπροσωπεί επίσης σε έναν βαθμό και τη δυσαρέσκεια των σοσιαλιστών ψηφοφόρων για την όχι και τόσο φιλολαϊκή πολιτική γραμμή του σοσιαλιστικού κόμματος. Με την εμπειρία του στην κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ ως υπουργός Οικονομικών και με τις φιλικές προς τις μεσαίες επιχειρήσεις μεταρρυθμίσεις που έκανε, έδωσε στον Γάλλο πολίτη την ώθηση για το καινούργιο, για μια αλλαγή που θα επικεντρωθεί στη βελτίωση της καθημερινότητάς του.
Αυτό εξαργυρώθηκε με 23.90% το οποίο μεταφράζει την έντονη επιθυμία του πολίτη να περάσει σε πρόεδρο περισσότερο τολμηρό σε φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις και λιγότερο συντηρητικό σε φιλελεύθερου τύπου πολιτικές. Από την άλλη η Μαρίν Λε Πεν με το καθόλου ευκαταφρόνητο 21.42% και με τη σταδιακά ανοδική πορεία που έχει το ακροδεξιό κόμμα του Front National από το 2002 και μετά, δείχνει πως η γαλλική κοινωνία όλο και πιο πολύ αντιστέκεται σε οτιδήποτε μπορεί να αναστατώσει τον φιλήσυχο και πολιτισμένο τρόπο ζωής της ή να θίξει την εθνική της περηφάνια.
Ιδιαίτερα τα τελευταία 2 χρόνια στέλλουν ηχηρό μήνυμα στη νέα κυβέρνηση πως ουδεμία ανεκτικότητα δεν πρόκειται να υπάρξει στη βία και στην εξτρεμιστική ισλαμική κουλτούρα που απειλεί την Ευρώπη. Όσο η τρομοκρατία αυξάνεται, τόσο θα αυξάνονται και τα ποσοστά της Λε Πεν και αυτό καθιστά προειδοποίηση από τον ώριμα πολιτικά Γάλλο πολίτη, πως η κάθε κυβέρνηση πρέπει και οφείλει να έχει ως προτεραιότητά της την εθνική ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα. Η γαλλική κοινωνία δίνει παράδειγμα προς μίμηση και σε άλλα κράτη και στέλλει το μήνυμα πως ο πολίτης έχει βαρύ ρόλο και τον πρώτο λόγο στο μέλλον της χώρας του.
*Εκπαιδευτικός, διεθνολόγος
