Ο Α. Χατζηαντώνης, συνταξιούχος καθηγητής Αγγλικών, γράφει για την εποχή της χούντας.
Πενήντα ολόκληρα χρόνια, έκλεισαν αυτές τις μέρες από την ημέρα που οι ξενοκίνητοι πράκτορες, προδότες του Ελληνισμού και της δημοκρατίας, κατέλυσαν κάθε ελευθερία, κάθε δημοκρατική έκφραση, με την «επανάσταση», όπως αποκαλούσαν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 στην Ελλάδα. Χρησιμοποιώντας, οι άθλιοι, ως σύμβολο τον Φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του (τον θυμόμαστε όλοι στις τελευταίες σελίδες των σχολικών μας βιβλίων) και εκείνο το αμίμητο: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών…
Να μην αναφέρουμε τα γνωστά, ότι αυτή η ολέθρια ενέργεια έφερε τους Τούρκους στην Κύπρο, και ουδέποτε θα μπορέσουμε, όπως φαίνεται, να τους πετάξουμε στη θάλασσα… Με τις λανθασμένες πολιτικές των συνεχών υποχωρήσεων, που όχι μόνο δεν κάνουν τον Οθωμανό να λογικευτεί, αλλά τουναντίον, τον εξαγριώνουν περισσότερο!
Όταν ζούσα και εργαζόμουν ως εκπαιδευτικός στη μητέρα πατρίδα, είχα αρκετές συζητήσεις με γνωστούς και φίλους, ακόμη και με νοσταλγούς της επάρατης Χούντας. Μίλησα με άνθρωπο, αγρότη στο επάγγελμα, ο οποίος έφτασε στο σημείο να μου πει: «Μα η εθνική κυβέρνηση μάς χάρισε όλα τα αγροτικά δάνεια, το γνωρίζεις; Έκανε θεάρεστο έργο!». «Ναι…», του απάντησα. «Αυτά τα έκαναν,  για να εδραιωθούν στην εξουσία και να προωθήσουν τη διχοτόμηση της Κύπρου. Και, από πού βρήκαν και κάλυψαν το κόστος από το χάρισμα των δανείων που λες; Σίγουρα, θα έκαναν περικοπές από μισθούς, συντάξεις γερόντων ή άλλες κοινωνικές παροχές!».
Δεν περίμενα να με καταλάβει. Ήταν και άνθρωπος χαμηλής μόρφωσης. Τι μου απάντησε; «Ναι, αλλά η εθνική κυβέρνηση της επανάστασης έσωσε τη χώρα από το… τέρας του κομμουνισμού»! Δεν του απάντησα. Απλώς τον χαιρέτησα ευγενικά και αποχώρησα από το καφενείο. Το να λέμε ότι η Χούντα διέσωσε ή απάλλαξε την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο, αποτελεί, τουλάχιστον, άγνοια. Διότι ουδέποτε κινδύνεψε από αυτόν, η Ελλάς. Μετά τον εμφύλιο του 1946-1949, το  ΕΑΜ και ο  ΕΛΑΣ, που ήταν  το  στρατιωτικό τμήμα του ΚΚΕ, υπέστησαν ήττα από τον Στρατό, συνεπικουρούμενο και από τις Αγγλο-αμερικανικές δυνάμεις. Μετά τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, όπου χάθηκε η μάχη, οι Έλληνες αριστεροί υπέγραψαν τη Συμφωνία της Βάρκιζας, την 12η Φεβρουαρίου 1945, όπου εκ μέρους των ηττημένων υπέγραψαν οι Σιάντος, Ηλ. Τσιριμώκος και Παρτσαλίδης, ενώ στην κυβέρνηση ήταν τότε ο Πλαστήρας. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες αριστεροί, που έμειναν πιστοί στην ιδεολογία τους, μεταφέρθηκαν σε ξερονήσια, σε τόπους εξορίας, όπως η Μακρόνησος, η Γυάρος κ.ά.
Υπάρχει επικίνδυνη ημιμάθεια, εν πολλοίς πάνω σε αυτά τα ιστορικο-πολιτικά γεγονότα. Και εδώ στην Κύπρο, αλλά και στη μητροπολιτική Ελλάδα. Η επάρατη Χούντα της 7ετίας που έβαλε την Ελλάδα «στον γύψο», όπως έλεγε ο παρανοϊκός συνταγματάρχης Γ. Παπαδόπουλος, απέσυρε την πανίσχυρη Ελλαδική Μεραρχία το 1967 από τα χώματα της νήσου μας, αφήνοντας μας απροστάτευτους στο έλεος της τουρκικής θηριωδίας. Τα διδάσκονται αυτά οι νέοι μας; Ενημερώνονται για τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή της Κύπρου μας; Κύριοι της ΟΕΛΜΕΚ, τι πράττετε;