Ο Ερμής Τσιατίνης γράφει για την πραγματική ισότητα των φύλων, η οποία ακόμη αργεί.
Το 2018 θα γίνουν εορτασμοί για τα 100 χρόνια από τότε που οι άνδρες (το Κοινοβούλιο) έδωσαν το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες στη Βρετανία. Η Βρετανία δεν ήταν η πρώτη ανεξάρτητη χώρα που έδωσε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Πρώτη η Νέα Ζηλανδία το 1893, ακολουθούν Αυστραλία και σκανδιναβικές χώρες κ.λπ. Τώρα μετά από σχεδόν 100 χρόνια πάρθηκε απόφαση για άγαλμα της γνωστής πρωτοπόρου της κίνησης Suffragette, Millicent Fawcett. Και αυτό έγινε κατορθωτό μετά από μαζικές κινήσεις γυναικείων οργανώσεων. Το πρώτο λοιπόν άγαλμα γυναίκας στο Parliament Sqare μεταξύ εννέα ανδρών!
Ίσως και οι γυναίκες της Κύπρου που ανήκουν στις διάφορες κομματικές οργανώσεις να κάνουν και διάφορες τελετές για την επέτειο των 100 ετών. Η γενναιόδωρος προσφορά τότε της ανδροκρατούμενης βρετανικής Βουλής δεν ήταν άσχετη με την προσφορά των γυναικών για τη νίκη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έδωσαν ιδρώτα και κόπους, έχασαν παιδιά, πατέρες και συζύγους. Το 1918 όμως πήραν μεν την ψήφο οι Βρετανίδες… αλλά δεν έγιναν «ίσες» με τους άνδρες. Από το 1918 όλοι οι άνδρες άνω των 21 ετών είχαν δικαίωμα ψήφου. Οι γυναίκες έπρεπε να είναι άνω των 30 ετών, να είναι ιδιοκτήτες κατοικίας -ή να είναι σύζυγοι με ιδιοκτήτες κατοικίας- και να είναι απόφοιτοι βρετανικών πανεπιστημίων. Αποτέλεσμα όλων αυτών των «ισοτήτων» μόνο 40% των γυναικών είχε δικαίωμα ψήφου! Αγώνας ακόμη 10 ετών για πλήρη δικαίωση το 1928.
Στην Κύπρο για να γίνει κράτος το 1960 πολέμησαν στο πλευρό των ανδρών οι γυναίκες, μπήκαν στις φυλακές, έχασαν τα παιδιά τους, τους συζύγους τους, τους πατεράδες τους και απέδειξαν ότι άντεχαν τα βασανιστήρια και τις κακουχίες των Άγγλων καλύτερα από τους άνδρες.
Στο τέλος του αγώνα οι γυναίκες, οι Ελληνίδες της Κύπρου, κατάλαβαν -μάλλον έπρεπε να καταλάβουν- από νωρίς πόσο ίσες ήταν με τους άνδρες. Οι άνδρες που πολέμησαν με τις γυναίκες δημιούργησαν την 1ην Απριλίου του 1960 μια κίνηση-κόμμα, το Ενιαίο Δημοκρατικό Μέτωπο Αναδημιουργίας (ΕΔΜΑ). Στο ιδρυτικό συνέδριό τους εξέλεξαν μιαν επιτροπή από 16 άτομα. Έκαναν την τιμή σε μια γυναίκα να είναι ανάμεσα στους 16!
Μερικούς μήνες μετά, τον Αύγουστο του 1960, έγιναν οι βουλευτικές εκλογές -μάλλον παρωδία εκλογών. Τριάντα πέντε οι Ελληνοκύπριοι βουλευτές. Καμία γυναίκα. Ούτε καν γυναίκα υποψήφιος. Σήμερα, 57 χρόνια μετά, 11 γυναίκες σε μια Βουλή από 56. Μάλιστα βρήκαν και μια γυναίκα που κρίθηκε από τον Πρόεδρο ως κατάλληλη να γίνει υπουργός!
Με αυτούς τους ρυθμούς η πραγματική ισότητα θα έλθει σε μερικούς αιώνες και οι γυναίκες θα συνεχίσουν να περιμένουν τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του εκάστοτε Προέδρου και υπουργού. Υπάρχει ίσως η ελπίς ότι οι γυναίκες του σήμερα θα τιμήσουν τις μανάδες και γιαγιάδες τους που θυσίασαν πολλά για να έχουμε σήμερα κράτος και να αφήσουν τα κόμματα και κάνουν τη δική τους Κίνηση. Έχουν και την ικανότητα να σώσουν αυτόν τον τόπο… εάν θέλουν και δεν ανησυχούν μήπως θυμώσουν οι άνδρες.
