Ο Ντίμης Κοκκουπάρης, εκτοπισμένος από την επαρχία Κερύνειας και τώρα στον Άγιο Παύλο Λευκωσίας, γράφει για τον ιστορικό συνδικαλιστή ηγέτη.
Στις 3 Ιουνίου 1997 ο αείμνηστος Ανδρέας Ζιαρτίδης εγκατέλειπε τα γήινα. Κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, υπήρξε ο πιο σημαντικός Κύπριος που γέννησε η Κύπρος τον 20ό αιώνα. Αυτό δεν είναι αστήρικτο και ατεκμηρίωτο. Αν κάποιος κοιτάξει πίσω, πριν έρθουν οι «κομμωτές» των Βρυξελλών και του Δ.Ν.Τ. για να μας ευπρεπίσουν το Μάρτη του 2013 και αμέσως μετά τις «όμορφες κομμώσεις» που μας χάρισαν, τότε θα καταλάβει του λόγου το αληθές.
Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης εξαφάνισε κυριολεκτικά από τους δρόμους της Κύπρου τους επαίτες και τους τρωγλοδύτες. Έδωσε απέραντη αξιοπρέπεια στους ανθρώπους του μόχθου. Έδωσε ψωμί και σιγουριά σ’ αυτούς που δούλευαν γέννημα-βούττημα του ήλιου. Έδωσε, μέσα από τη σοφία του, στον κόσμο μας Ταμεία Προνοίας, γιορτές και αργίες που πληρώνονται. Έδωσε τα Συντεχνιακά Ιατρεία. Αλήθεια, πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος τη δεκαετία του 1940-1950 από το «Γιοφύρι της Άρτας» που λέγεται ΓεΣΥ; Έδωσε την Κοινωνική Ασφάλιση με όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από τις σχετικές εργατικές νομοθεσίες. Έδωσε και κατοχύρωσε με τρόπο θαυμαστό την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή.
Αλήθεια, πού είναι τώρα όλα τα πιο πάνω; Όλες αυτές οι κατακτήσεις φέρουν την υπογραφή του. Ο ίδιος ποτέ δεν οικειοποιήθηκε τα πιο πάνω. Δήλωνε συχνά σε φίλους και συνεργάτες του ότι στάθηκε πολύ τυχερός γιατί, αν και ο αείμνηστος Μιχαλάκης Ιωάννου, πρώην Γενικός Γραμματέας της ΣΕΚ βρισκόταν σε αντίθετο πολιτικό στρατόπεδο, ήταν αρκετά οξυδερκής και συνεπής και έτοιμος για να αντιληφθεί έγκαιρα ότι η κοινή δράση και η ενότητα των εργαζομένων έπρεπε να διαφυλάσσεται ως κόρην οφθαλμού. Επίσης, ο αείμνηστος Ζιαρτίδης θεωρούσε εξαιρετικά σημαντική την παρουσία δύο πολύ αξιόλογων προσώπων στα συνδικαλιστικά πράγματα του τόπου μας, οι οποίοι υπήρξαν άριστοι και συνεπείς συνεργάτες του για να φθάσει το χέρι του εκεί που έφθασε. Αυτοί ήταν ο Γιώργος Ιακώβου της ΠΑΣΥΔΥ και ο Γιώργος Μιχαηλίδης της ΕΤΥΚ. Αυτό το σκηνικό της ενότητας και της συνεργασίας κράτησε για δεκαετίες μέσα από διαφωνίες και τριβές. Όμως, ο Α.Ζ. έκανε τα πάντα για να βγαίνουν οι εργαζόμενοι του τόπου κερδισμένοι.
Ποιος νουνεχής άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το μεγαλοφυές σχέδιο της οργανωμένης υποχώρησης των εργαζομένων από τα κεκτημένα τους μετά το θρήνο και την ολοκληρωτική καταστροφή του 1974; Αυτή η ενέργεια αποτέλεσε τη ραχοκοκκαλιά του οικονομικού θαύματος της αναστήλωσης της προδομένης πατρίδας.
Πολλά μπορούν να λεχθούν και να γραφτούν για τον Ανδρέα Ζιαρτίδη. Θα περάσουν χρόνια μέχρι που οι ερευνητές και οι ιστορικοί να κατορθώσουν να αποκρυπτογραφήσουν το πολυσχιδές έργο του.
Είναι γεγονός ότι πλείστοι όσοι μεγάλοι της ιστορίας το έργο τους αναγνωρίστηκε μετά θάνατον. Αυτό δεν έγινε με τον Ανδρέα Ζιαρτίδη. Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης δεν χρειάζεται κανένα μικρόψυχο και επαίτη της ιστορίας και της κοινωνίας, κανένα αποτυχημένο ανθρωπάκι να σταθεί μπροστά του και να του κρεμάσει «σιδεράκια» στο στήθος.
Ο Ζιαρτίδης αυτά τα πήρε με τα χέρια και το μυαλό του, ένα μυαλό διαλεκτικό, ικανό να προβλέπει και να κτίζει, να λάμπει και να καθοδηγεί με σιγουριά τη φτωχολογιά και τον κάθε Κύπριο εργαζόμενο εκεί που του αξίζει. Ο Ζιαρτίδης δεν είναι μια μαύρη ή σχισμένη σελίδα της ιστορίας μας, είναι εκεί μπροστά μας, με σήμα κατατεθέν τα τεράστια οικήματα της ΠΕΟ και των ιατρείων της και τις παρακαταθήκες του για συνεχή διάλογο και έντιμο συμβιβασμό.
Αλήθεια, ποιος γνωρίζει ότι (o Ζιαρτίδης) είναι και ο πατέρας της μεθόδου λύσης του Κυπριακού προβλήματος; Είναι ο πρώτος που είπε ότι το πρόβλημά μας θα λυθεί μέσα από διάλογο. Είναι ο πρώτος που είπε ότι δεν θα παν όλοι πρόσφυγες στα σπίτια τους και ξεσηκώθηκε θύελλα τότε.
Θα κλείσω με το εξής: Γράφω στην αρχή ότι ο Ανδρέας Ζιαρτίδης υπήρξε ο πιο σημαντικός Κύπριος του 20ού αιώνα. Ξέρω ότι θα ξεπεταχθούν κάποιοι και θα μου πουν: Καλά, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Μιχαλάκης Καραολής; Απαντώ σ’ αυτά και δεν θα επανέλθω ποτέ σ’ αυτό το θέμα. Οι πιο πάνω ήρωες δεν ανήκουν στην Κυπριακή Δεξιά, δεν ανήκουν στην Κύπρο δεν ανήκουν στην Ελλάδα. Ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα, όπως ο Μπελογιάννης και ο Τσε Γκεβάρα. Όπως και αυτοί που τους ύμνησαν: Μπερνάρ Μπριάμ, Ρίτσος Π. Νερούντα, Θεοδωράκης και τόσοι άλλοι μεγάλοι, που τους έδωσαν στα έθνη του κόσμου και στους λαούς για να τους έχουν σαν καθοδηγητικό φως στους διαχρονικούς τους αγώνες. Ας μην κάμνουν σύγκριση, λοιπόν, γιατί οι πιο πάνω ανήκουν αλλού, ενώ ο Ανδρέας Ζιαρτίδης ανήκει στην Κύπρο.
