Ο Χαράλαμπος Μερακλής αναφέρεται σε κοινωνικές στρεβλώσεις.
Όπως είναι γνωστό, ο φιλελευθερισμός σέβεται, προστατεύει και επιδιώκει την αύξηση της ελευθερίας που κατά τον Αδαμάντιο Κοραή «η απόκτησή της είναι έργο ανδρείας και πολλές φορές απελπισίας, αλλά η απόλαυση και φυλακή της είναι έργο αρετής». Αυτή εμφανίστηκε πολύ πριν από τις φιλελεύθερες ιδέες.
Στην αρχαία Αθήνα η ελευθερία είχε βαθύ νόημα και περιεχόμενο γιατί επεκτεινόταν στην αυτοδιοίκηση, τα ατομικά δικαιώματα, την αυθαιρεσία του κράτους κ.λπ.
Ο φιλελευθερισμός αρχίζει όταν κάποιοι φωτισμένοι διανοούμενοι αποφασίζουν να λυτρώσουν τον άνθρωπο από τον σκοταδισμό και να αντιμετωπίσουν το άτομο ως ξεχωριστό ον από την πολιτική κοινότητα στην οποία ζει και να το βοηθήσουν να σταθεί απέναντί της ως ενεργό άτομο. Αυτοί οι διανοούμενοι έγιναν η πρώτη ασπίδα για τα ατομικά δικαιώματα.
Αυτός γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και είναι ιδεολογία της νεωτερικότητας και συνδέεται με τον Διαφωτισμό. Σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία του φιλελευθερισμού είναι ο Τζον Στιούαρντ Μιλ ενώ πατέρας του είναι ο Τζον Λοκ.
Θα πρέπει να σημειώσουμε πως η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες φιλελεύθερες δημοκρατίες στον κόσμο. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης του 1821 αποφασίστηκε στην Α’ Εθνοσυνέλευση να οργανωθεί το νέο ελληνικό κράτος με το πνεύμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ακραία εκδοχή του φιλελευθερισμού και στοχεύει στην πλήρη κυριαρχία της αγοράς και διακρίνεται από τον άκρατο οικονομισμό.
Η παρακμή του φιλελευθερισμού ξεκινά μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τη μεγάλη οικονομική κρίση και ύφεση του Μεσοπολέμου που έπληξε τη Δύση.
Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ολοκληρωτισμός κυριαρχούσε στην Ευρώπη και η ήττα του Άξονα οδήγησε την Ευρώπη σε δυο ιδεολογικά ρεύματα.
Από τη δεκαετία του 1980 τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν και στα δυο ιδεολογικά στρατόπεδα με πρωταγωνιστές στον δυτικό κόσμο τους Ρίγκαν και Θάτσερ που προωθούσαν την ιδέα της ελεύθερης αγοράς και οικονομίας, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη τα πρώτα δειλά βήματα έκανε ο Γκορμπατσόφ για φιλελευθεροποίηση της Σοβιετικής Ένωσης.
Με αυτά τα γεγονότα, που κορυφώθηκαν το 1989, ήρθε και το τέλος της οργάνωσης των σύγχρονων κοινωνιών.
Παρά το γεγονός ότι υπάρχει ένα στεγανό πληροφόρησης, εντούτοις, οι κυβερνήσεις δεν έπαψαν να παραβιάζουν τα βασικά δικαιώματα των πολιτών χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, πέραν των καταχρήσεων της εξουσίας.
Σε μια σειρά κράτη γίνονται παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε συνανθρώπους μας που ξεπερνούν τα 2,6 δισεκ., ενώ άλλα δισεκατομμύρια άνθρωποι υφίστανται συνέπειες από έλλειψη τροφίμων, νερού κ.λπ.
Τα προβλήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας προέρχονται από τις εγγενείς παθογένειες της ελεύθερης αγοράς, της οικονομικής ανισότητας και της διαπλοκής της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Οι αναφερόμενες πηγές προβλημάτων δεν έφεραν τον υποσχόμενο παράδεισο πάνω στη Γη αλλά περισσότερη δυστυχία. Γι’ αυτό όλοι ας στραφούμε στη δημοκρατική αρχή και στην πραγματική συναίνεση για να λυθούν τα προβλήματα των χωρών και λαών.
