Ο Ανδρέας Δράκος γράφει για την ανάγκη συμπαράστασης προς τους πρόσφυγες, οι οποίοι ξεσπιτώθηκαν λόγω της τουρκικής εισβολής και επωμίστηκαν το βάρος των συνεπειών της.
Όταν εμείς οι πρόσφυγες χάσαμε τους δικούς μας ανθρώπους στον πόλεμο του 1974, χάσαμε τα εδάφη μας, την αξιοπρέπειά μας, ήρθαμε στις ελεύθερες περιοχές και καταφέραμε με πολλή προσπάθεια να επιβιώσουμε.
Τώρα όμως βλέπουμε τους συμπατριώτες μας να μην μας συμπαραστέκονται, αντί αυτού να κάνουν διακοπές σε ξενοδοχεία στα κατεχόμενα. Οι αριθμοί από τις πληρωμές με βίζες μιλούν από μόνοι τους και επιβεβαιώνουν ότι ένας μεγάλος αριθμός συμπατριωτών μας προτιμούν τα ξενοδοχεία που λειτουργούν στα κατεχόμενα για τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Είναι κρίμα για μας τους πρόσφυγες αλλά και για όλους αυτούς που έχουν θυσιαστεί για τον τόπο μας.
Σύμφωνα με στοιχεία της JCC μόνο τον μήνα Ιούλιο έγιναν 1.589 πράξεις με πιστωτικές κάρτες για το ποσό των 361.101 ευρώ σε ξενοδοχεία στα κατεχόμενα, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια του 2017 δαπανήθηκαν 3,1 εκατομμύρια ευρώ για ξενοδοχεία.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ποσό που δαπανήθηκε στα κατεχόμενα φέτος και ακολουθούν οι δαπάνες στα καζίνο. Συγκεκριμένα, μέχρι τον Ιούλιο έγιναν οκτώ χιλιάδες πράξεις με βίζες για το ποσό των 485.625 ευρώ για καζίνο, ενώ μόνο τον Ιούλιο δαπανήθηκαν 220.000 ευρώ στα καζίνο από κάρτες Ελληνοκυπρίων.
Αυξημένες είναι και οι ηλεκτρονικές αγορές αεροπορικών εισιτηρίων για την Τουρκία μέσω κατεχομένων. Για το 2017 οι αγορές έφτασαν τις 283.000 ευρώ για αεροπορικά εισιτήρια από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου προς την Τουρκία. Μόνο τον Ιούλιο οι αγορές αυτές ανήλθαν στις 72.000 ευρώ.
Στην κοινωνία που ζούμε χρειαζόμαστε νέες προσεγγίσεις βασισμένες στη διαχρονικότητα των σταθερών αξιών, στην ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών και προάσπιση της κοινωνικής συνοχής. Στο σεβασμό των κανόνων δικαίου, μέσα στα πλαίσια ισονομίας αλλά και αξιοπρέπειας.
Έχοντας επίγνωση των αγωνιών και των δύσκολων καιρών που αντιμετωπίζει ο τόπος αλλά και ο προσφυγικός κόσμος, ελπίζω όλοι μαζί, που το επιβάλλει επιτακτικά και το εθνικό καθήκον, να πατάξουμε αυτά τα φαινόμενα και να στοχοποιήθουμε όλους αυτούς που ξοδεύουν τόσα χρήματα στα κατεχόμενα, γιατί η Κυπριακή οικογένεια η μικρή κοινωνία της γειτονιάς, το ανεπίσημο δίκτυο των φίλων ή συγγενών δεν ανέχονται τέτοια φαινόμενα. Το κράτος πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα για να περιοριστεί τουλάχιστον το φαινόμενο.
