Ο Χαράλαμπος Μερακλής γράφει για τη σημερινή κατάσταση στην ανθρωπότητα.
Παρά το γεγονός ότι η ανθρωπότητα και κάθε λαός πέρασε μέσα από πολέμους αποτυχίες, αυταπάτες, ήττες, κοινωνική εξαθλίωση, ανελευθερία, καταστροφή, αλλαγή κοινωνικό-οικονομικών συστημάτων και ιδεολογιών, εντούτοις η ιστορία δεν διδάσκει, παρόλο που με τις εμπειρίες που αποκτήσαμε έχουν πλούσια διδαχή και εκτιμήσεις ούτως ώστε να λαμβάνονται οι σωστές αποφάσεις για την περαιτέρω πορεία μας. Σήμερα η εποχή μας είναι αρκετά αποκαλυπτική και αρκεί να συντονισθούμε για να ανατρέψουμε την εικόνα με την οποία μας παρουσιάζεται.
Η κατεδάφιση της οικονομίας, του εθνικού εισοδήματος των επιχειρήσεων, η εκτίναξη του χρέους και της ανεργίας θεωρούνται ως ενθαρρυντικά αποτελέσματα που οφείλονται στα εξυγιαντικά προγράμματα που εφαρμόζονται και αιτιολογούνται σαν επιτυχία.
Ο ιστορικός της οικονομίας Χάρολντ Τζέημς αποκαλύπτει πως «η επίσημη ιστορία είναι ένα κουβάρι από ψεύδη και μόνον η μυστική ιστορία είναι αληθινή».
Η παγκόσμια κρίση που ήλθε στο φως από την «καχεξία» της αμερικανικής οικονομίας είχε ως τελικό αποδέκτη τη γηραιά ήπειρο με στόχο τη βιωσιμότητα του ευρώ και την οικονομία της.
Η οικονομική κρίση του 2008 εξαπλώθηκε λόγω του γεγονότος ότι η οικονομία παραδόθηκε στην καθαρή κερδοσκοπία πέρα από τον έλεγχο του λεγόμενου «εικονικού χρήματος» χωρίς να λαμβάνονται μέτρα για την πραγματική οικονομία.
Οι συνταγές των νομπελιστών οικονομολόγων δεν απαντούν στην καπιταλιστική κρίση παρόλο που θεωρούνται ανεφάρμοστες αλλά συστήνονται ως λυτρωτικές για τον καπιταλισμό και την άρχουσα ιδεολογία.
Στο βιβλίο του για τη λιτότητα ο Mark Blyth εξηγεί πως «η πολιτική της λιτότητας είναι μια τιμωρία που καταστρέφει χωρίς να εξασφαλίζει μέλλον» αλλά συνάμα 1) καταρρακώνει το ηθικό των οικονομικών συντελεστών 2) αναστέλλει κάθε επενδυτική πρόθεση, 3) επιβαρύνει τα χρέη αντί να τα ελαφρύνει, 4) καθυστερεί την επανεκκίνηση της οικονομίας, 5) διευρύνει τις ανισότητες και 6) αποξενώνει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη ενώ τις επιδεινώνει ακόμη περισσότερο.
Εννέα χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008, το χρήμα, οι τράπεζες, τα χρηματιστήρια θριαμβεύουν, οι κοινωνικοί αποκλεισμού πολλαπλασιάζονται και οι νέοι είναι οι κατ’ εξοχήν τα θύματα της κρίσης σε όλες τις χώρες.
Όλα αυτά έρχονται να επιβεβαιωθούν από το «economist» σε έκδοσή του τον περασμένο Μάη όπου τονίζονται τα ακόλουθα:
1. H τάξη των καπιταλιστών συγκροτείται όλο και περισσότερο από τους προδοσοθήρες (rent seekers).
2. Τώρα ο καπιταλισμός γίνεται όλο και περισσότερο συγκεντρωτικός.
3. Αυτός κυριαρχείται από τη χρηματική οικονομία και όχι από τους παραγωγούς πλούτου, η οποία χαρακτηρίζεται από ανευθυνότητα και κρίσεις με επώδυνες συνέπειες.
4. Επίσης αυτός οδηγά σε εξαθλίωση τα φτωχότερα στρώματα και τους νέους στην ανεργία και χωρίς εκπαίδευση και σιγουριά για το μέλλον.
Παρόλο που ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται, ορθό και πρέπον είναι να τεθεί σε πλαίσια θεσμικά και πολιτικά και στις συντεταγμένες της ελευθερίας, της οικονομίας της αγοράς και στο δικαίωμα της παρέμβασης του κράτους, στον ανταγωνισμό, στις ρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις και στην λήξη αντιμέτρων προς όφελος της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των πολιτών και κοινωνιών.
Γι’ αυτό η Δεξιά θα πρέπει να μελετά προσεκτικά τον Μαρξ και τον Κέυνς και να μη τους θεωρά εχθρούς της γιατί ωθούν θεραπευτικές αγωγές μέσω των συγγραμμάτων τους που βοηθούν να αρθούν οι κοινωνικές αντιφάσεις και να αρθούν οι αγοραίες αδικίες, ασυμμετρίες και ανακολουθίες που απαιτούν και χρειάζονται τη διαρκή συστηματική παρέμβαση του κράτους.
Το ίδιο ισχύει και για την Αριστερά που θα πρέπει να διδαχθεί από την Ιστορία και να διαχωρίσει τη θεραπεία από την ιδεολογία προσερχόμενη με θετικές προτάσεις για να συγκρατηθεί η κρίση με στόχο να διευκολύνονται οι αναγκαίες αλλαγές που θα προσφέρουν προστασία στους κοινωνικά αδύναμους και στον κόσμο της εργασίας για να μην παρατηρούνται τα φαινόμενα που σημειώνονται σε Νότο, Βορρά, Βενεζουέλα και αλλού.
