Ο Α. Χατζηαντώνης θυμάται τα μαθητικά χρόνια στην Κερύνεια.
Ο άνθρωπος είναι πλασμένος, ή ας πούμε, προγραμματισμένος από τον Δημιουργό του, να είναι καλός. Να αγαπά, να στηρίζει τον αδύνατο συνάνθρωπο του. Αφορμή για το σημερινό μου σημείωμα, κάποιες αναμνήσεις από την μαθητική ηλικία και την ζωή στον Στρατό. Να σημειώσουμε ότι, ο γράφων, σωματικά δεν είναι ιδιαίτερα δυνατός, μυώδης, γυμνασμένος κ.λπ.
Θυμάμαι λοιπόν, στο Γυμνάσιο Κερύνειας, 14χρονα παιδιά, βάζαμε συναγωνισμό μεταξύ μας, σε διάφορα αθλήματα, είτε ομαδικά, ή δυό-δυό. Μια μέρα θυμάμαι, με προκάλεσε ένας ταχύτατος στα πόδια, συμμαθητής μου, να παραβγούμε στο τρέξιμο. Πιθανόν, εκνευρίστηκε, επειδή είχα πάρει 20, άριστα στην έκθεση, ενώ αυτός-που εθεωρείτο καλύτερος γενικά σε όλα τα μαθήματα-βαθμολογήθηκε με 18…
“Λάβετε θέσεις, έτοιμοι, ΜΠΡΟΣ”. Και σαν άνεμος,ριχτήκαμε μπροστά, αρχίσαμε να τρέχουμε… Τρέξαμε μια απόσταση 100 μέτρων, στο γήπεδο του σχολείου, και όπως αναμενόταν , ήρθα 2ος και…καταϊδρωμένος, ασθμαίνοντας ως παλιά ατμομηχανή…!
Παρόλα αυτά, δεν θα ξεχάσω τις φωνές υποστήριξης κάποιων συμμαθητών μου: “Τρέξε Αντώνη, σφίξε…Έλα, δυνατά…!”.Αυτό, άσχετα αν έχασα τον αγώνα, με γέμισε χαρά διότι είχα την ηθική υποστήριξη αρκετών συμμαθητών.Ένιωσα χαρούμενος…
Μερικά χρόνια αργότερα, 1977, νεοσύλλεκτος, ΚΕΝ Γεροσκήπου. Στην μεγάλη αίθουσα του εστιατορίου. Ένας μπρατσαράς, πολύ μυώδης συνάδελφος-τόχε σκάσει δυό φορές από το στρατόπεδο γιατί ήθελε να καταταχθεί στα ΟΥΚ-με προκαλούσε, να “βάλουμε χέρι”.Το γνωστό bras de fer.Αποδέχθηκα την πρόκληση, άνκαι γνώριζα εκ των πρωτέρων το αποτέλεσμα…Πράγματι, όση δύναμη και να έβαλα, η αντίσταση του χεριού μου, άντεξε μερικά δευτερόλεπτα…Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, είχα την συμπαράσταση όλων όσων ευρίσκονταν εκεί…”Έλα Αντώνη, κράτα, άντεξε φίλε..Μπορείς!”.
Αυτές οι αναμνήσεις έρχονται λοιπόν τώρα, συμπτωματικά στο μυαλό μου, αυτές τις μέρες.Δεν ξέρω γιατί.Αλλά, και για να επανέλθω στην εισαγωγή μου,τα δύο παραδείγματα, δείχνουν, πως ο άνθρωπος, έχει την τάση να συμπαρίσταται στον αδύνατο.Διαπνέεται από μια έμφυτη καλοσύνη.”Ουδείς εκών, κακός”, που αποδίδεται στον Σωκράτη(Πρωταγόρας 358d).Είναι αλληλεγγύη προς τον πιο αδύναμο, είναι η καλή “πάστα” του Κύπριου, δεν ξέρω.
Αυτό που μπορούμε να συνάγουμε όμως,ως συμπέρασμα ή ηθικό δίδαγμα, είναι η σημασία της προσπάθειας. Μόνο το γεγονός, ότι είχα-και στις δύο περιπτώσεις-το θάρρος να αντιμετωπίσω την πρόκληση του φανερά ισχυρώτερου, πράγμα που ασφαλώς δεν θα το τολμούσαν όλοι, προκάλεσε την συμπάθεια των υπολοίπων που υπήρξαν μάρτυρες στα δύο περιστατικά… Μην το βάζετε κάτω λοιπόν!Έστω και αν ο αντίπαλος είναι πολύ πιο δυνατός…
