Μπορεί η Κυβέρνηση να ευχόταν να μην πάρει διαστάσεις η κατάσταση στην Πύλα και να έκανε πως δεν συμβαίνει τίποτα από τότε (2023) που ο κατοχικός στρατός αντέδρασε σε έργα που γίνονταν εντός της νεκρής ζώνης, αλλά δεν θα θάβονταν κάτω από το χαλί οι τόσες παραβιάσεις για πάντα. Ο κατοχικός στρατός αναπτύχθηκε στη νεκρή ζώνη μεταξύ Άρσους και Πύλας, για να επιβληθεί και να ξεδιπλώσει τον στόχο του. Δηλαδή τη δημιουργία έντασης και τετελεσμένων, αλλά και τη διάνοιξη στρατιωτικού δρόμου προς την Πύλα.
Κι αντί να κινητοποιηθούν άπαντες και να καταγγείλουν τον τουρκικό φασισμό, η ΟΥΝΦΙΚΥΠ έσπευσε να δικαιολογήσει τον κατοχικό στρατό, σάμπως και υπάρχουν περιοχές στις οποίες δικαιούται να αναπτύσσει τεθωρακισμένα, και η Κυβέρνηση συνεχίζει να ικετεύει για συνομιλίες «από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά».
Εν ολίγοις, στην Πύλα εξερράγη -για χιλιοστή φορά- η πολιτική του κατευνασμού, που ακολούθησαν και ακολουθούν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις και τα κόμματα μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Κι ακόμα και σήμερα, μετά από τόσες κατάφωρες παραβιάσεις, εκβιασμούς και απειλές, αμφιβάλλουμε ότι έχουν αντιληφθεί πόσο θλιβερό και επικίνδυνο είναι να κάθονται σε τράπεζες διαπραγματεύσεων υπό τους όρους και στην παρουσία του τουρκικού κατοχικού στρατού.
ΑΛ.ΜΙΧ.
