Η μεροληψία όταν υπάρχει, είναι αναμφίβολα σε βάρος κάποιου. Δημιουργεί άνισους όρους, στρεβλώνει την ισορροπία του διαλόγου, προκαλεί αίσθημα αδικίας. Όμως, το να σταματά εκεί η συζήτηση είναι μια βολική απλοποίηση. Διότι σε έναν δημόσιο διάλογο -και ιδίως σε ένα ντιμπέιτ- ο καλεσμένος δεν κρίνεται από το αν ο δημοσιογράφος του χαϊδεύει τα αυτιά, αλλά από το τι λέει, πώς το λέει και αν αντέχει να το υπερασπιστεί.
ΑΚΟΜΑ, κι αν ο ή η δημοσιογράφος μεροληπτεί δεν θα έπρεπε να απασχολεί τον καλεσμένο που έχει κρυστάλλινες θέσεις. Ένα άτομο άμεμπτο, αδιάφθορο, με καθαρό λόγο και ξεκάθαρη πολιτική ή θεσμική στάση, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια δύσκολη ή ακόμη και «άδικη» αντιμετώπιση. Αντίθετα, έχει να κερδίσει. Διότι η καθαρότητα και το άμεμπτον του ατόμου, αναδεικνύεται ακριβώς μέσα από την πίεση.
ΜΑΡΧ
