Υποθέσεις εξαφανίσεων ανήλικων που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη παραμένουν μέχρι σήμερα άλυτες στην Ελλάδα, με παιδιά να χάνονται χωρίς εξήγηση και τις οικογένειές τους να ζουν επί χρόνια με την αναμονή και ένα αναπάντητο «γιατί», καθώς όσο δεν δίνονται απαντήσεις, οι φάκελοι των χαμένων παιδιών δεν κλείνουν ποτέ.
Η πρώτη υπόθεση που απασχόλησε έντονα τον Τύπο ήταν εκείνη της μικρής Αννας Τριανταφυλλίδου. Στις 19 Αυγούστου 1982, μόλις δυόμισι ετών έπαιζε στην παραλία Άγια Βαρβαρα, στο Σκουταρι Λακωνίας.
Μέσα σε λίγα λεπτά το παιδί εξαφανίστηκε. Η μητέρα της, η οικογένεια και οι αστυνομικές αρχές «χτένισαν» την περιοχή χωρίς να βρεθεί ούτε ένα ίχνος. Τα επικρατέστερα σενάρια εκείνης της εποχής μιλούσαν για απαγωγή ή για θανατηφόρο τροχαίο με απόκρυψη του σώματος σε δύσβατη περιοχή της Μανης. Καμία εκδοχή, όμως δεν αποδείχθηκε ποτέ.
Έντεκα χρόνια αργότερα, στις 24 Ιουνίου 1992, ο εφιάλτης επαναλήφθηκε στην ορεινή Γορτυνία. Ο 10χρονος Γιώργος Παρασκευόπουλος βρισκόταν στο χωριό Δήμητρα για καλοκαιρινές διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά του. Εκείνη την ημέρα συνόδευσε τον παππού στο βουνό σε μια γνώριμη διαδρομή. Ο παππούς τον άφησε για λίγο σε μια πηγή ώστε να γεμίσει τα παγούρια με νερό. Όταν επέστρεψε το παιδί είχε εξαφανιστεί.
Ακολούθησαν έρευνες από αστυνομία, εθελοντές ακόμη και από ειδική ομάδα από την Ελβετία. Σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες, λίγες ημέρες αργότερα βρέθηκε η τσάντα του με τα παγούρια σε δύσβατο μονοπάτι. Οι γονείς του δεν σταμάτησαν ποτέ να τον αναζητούν και να απευθύνουν εκκλήσεις μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές.
Στις 25 Ιουνίου 1985 χάθηκε ο 6χρονος Μιχάλης Μήτρου. Βρισκόταν με την οικογένεια του στη στάνη τους, όταν ξέφυγε για λίγο από την προσοχή όλων. Το παιδί δεν βρέθηκε ποτέ παρά τις έρευνες που ακολούθησαν.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 14 Αυγούστου 1989 εξαφανίστηκε ο 7χρονος Νεκτάριος Κορδος από το χωριό Κάτω Αμπελόκηποι Μεσσηνίας. Είχε πάει με την οικογένεια του στα κτήματα. Κάποια στιγμή στο δρόμο και τα ίχνη του παιδιού έχουν χαθεί από εκείνο το καλοκαίρι.
