Μια από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές του Σατιρικού Θεάτρου τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει στον Κάτω Χώρο από τις 28 Μαρτίου. Ο λόγος για το έργο του Έντουαρντ Μποντ «Λυτρωμένοι» (Saved) που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό, το 1965. Ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Μαρίας Κυριάκου.
 
Ο Μποντ, ένας από τους τελευταίους μύθους του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου, είχε ανατρέψει με το διασημότερο από τα συνολικά 50 έργα του την αντίληψη για τη θεατρική ψυχαγωγία. Ο Βασιλικός Λογοκριτής (Lord Chamberlain) Κάμερον Κόμπολντ είχε απαγορεύσει τη δημόσια παράστασή του κι έτσι ξέσπασε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία του αγγλικού θεάτρου. Μια σκηνή λιθοβολισμού ενός μωρού στο καροτσάκι του από αγριεμένους νέους αναστάτωσε τότε τη Βρετανία κι έγινε αφορμή να αλλάξει (προς το καλύτερο) η νομοθεσία για τη λογοκρισία.
 
Το έργο αποδείχτηκε εξαιρετικά προφητικό και επίκαιρο αφού διερευνά τη διάβρωση και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις, που προκαλεί σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις ο «καρκίνος της βίας». Η παραγωγή του Σατιρικού χρησιμοποιεί τη μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη, που είχε χρησιμοποιήσει το 2001 το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Στην Αθήνα, ιστορική θεωρείται η παράσταση του 1990 από τον Θίασο Μορφές στο Θέατρο Εμπρός, σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Τάσου Μπαντή.
 
Η Μαρία Κυριάκου ευτυχεί να έχει στη διάθεσή της μια σπουδαία ομάδα συντελεστών. Τα σκηνικά και κοστούμια υπογράφει ο Χάρης Καυκαρίδης, την επιμέλεια κίνησης ο Αλέξης Βασιλείου, τη μουσική επιμέλεια ο Πάνος Μπάρτζης και τον σχεδιασμό φωτισμού ο Βικέντιος Χριστιανίδης. Πρωταγωνιστούν οι Αντωνία Χαραλάμπους, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Άρης Καλλέργης, Πόπη Αβραάμ, Παντελής Άντωνας, Αντώνης Καλογήρου, Θέμις Ππόλου, Μικαέλλα Κάσινου, Ανδρέας Δανιήλ, Γιώργος Νικολάου και Αλέξανδρος Μαρτίδης.
 
Πρεμιέρα: Τετάρτη 28 Μαρτίου, Κάτω Σκηνή Σατιρικού Θεάτρου. Παραστάσεις: 29, 30, 31 Μαρτίου & 1, 13, 14, 15, 20, 21, 22, 27, 28, 29 Απριλίου, στις 8.30μ.μ. 22312940

Το έργο
 
Το «Saved» δεν παρέμεινε στο φως της δημοσιότητας μόνο για τη συμβολή του στην κατάργηση της λογοκρισίας. Είναι ένα έργο με έντονο το πολιτικό στοιχείο, που στόχο έχει να συμβάλει στην κοινωνική αλλαγή φέροντας ταυτόχρονα ένα ελπιδοφόρο μήνυμα. Τον Μποντ τον απασχολεί έντονα το πρόβλημα της βίας στη σύγχρονη κοινωνία, καθώς και η αδικία που μαστίζει τις εργαζόμενες τάξεις όχι μόνο στη δημόσια ζωή αλλά και στην ιδιωτική και οικογενειακή σφαίρα.
 
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Λονδίνο της δεκαετίας του ‘60 και πραγματεύεται το θέμα της φτώχειας (υλικής και πολιτισμικής) και τις τάσεις βίας που αυτή προκαλεί στους νέους που μεγαλώνουν στις εργατικές κατοικίες υποβαθμισμένων περιοχών. Ο Λεν και η Παμ είναι οι βασικοί χαρακτήρες του έργου και οι δύο κοντά στα είκοσι. Μετά από περιπέτεια μιας νύχτας, ο Λεν μετακομίζει στο σπίτι όπου η Παμ ζει με τους γονείς της, τη Μαίρη και τον Χάρι, ένα ζευγάρι κοντά στα 60 χωρίς καμία προσωπική επικοινωνία. Με τον καιρό η Παμ χάνει το ενδιαφέρον της για τον Λεν και συνάπτει σχέσεις με τον Φρεντ, έναν νταή που φαίνεται να ανήκει σε ομάδα νεαρών παραβατών. Από τη σχέση αυτή η Παμ μένει έγκυος και γεννά ένα μωρό. Ο Φρεντ χάνει το ενδιαφέρον του για αυτήν, σε αντίθεση με τον Λεν που συνεχίζει να τη φροντίζει. Στην προσπάθειά της να προσεγγίσει ξανά τον Φρεντ, η Παμ αφήνει το μωρό μαζί του, το οποίο γίνεται αντικείμενο βίας στα χέρια των φίλων του Φρεντ.
 
Σύμφωνα με τον ίδιο τον συγγραφέα, το έργο αυτό ποτέ δεν σκόπευε να σοκάρει με την έννοια με την οποία συνήθως είναι κατανοητή η λέξη. «Υπάρχει πολύ περισσότερη βία στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση και ήδη υπήρχε και τότε. Δεν πιστεύω ότι η κινηματογραφική και η τηλεοπτική βία σοκάρουν, απλώς σε αηδιάζουν ή, αν έχεις πωρωθεί από αυτήν ή από θυμό, σε ικανοποιούν. Η “γνώση της βίας” είναι κάτι διαφορετικό από την εμπειρία της. Στην πραγματικότητα, η πρώτη είναι πιο τρομακτική, πιο απαιτητική, πιο φοβερή». Ο ίδιος πίστευε ότι οι άνθρωποι μπορεί να «σοκάρονται» επειδή φοβούνται: «είναι ο φόβος που τους αναστατώνει».

Ο Έντουαρντ Μποντ
 
Ο Έντουαρντ Μποντ γεννήθηκε το 1934 στο Χόλογουεϊ, στο βόρειο Λονδίνο, γόνος μιας εργατικής οικογένειας με τέσσερα παιδιά. Οι γονείς του έφυγαν από την επαρχία και εγκαταστάθηκαν εκεί τη δεκαετία του 1930 για να βρούνε δουλειά. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο Μποντ μεταφέρθηκε στην Κορνουάλη και μετά τους βομβαρδισμούς στη νήσο Ήλυ με τους παππούδες του.
 
Δεν έγινε δεκτός στο γυμνάσιο επειδή κρίθηκε κακός μαθητής. Έτσι, οεγκατέλειψε το σχολείο και έκανε διάφορες δουλειές -μπογιατζής, μεσίτης ασφαλειών, εργάτης σε εργοστάσιο για αεροπλάνα- ως το 1953 που κλήθηκε να υπηρετήσει. Στάλθηκε στη Βιέννη με το συμμαχικό στρατό κατοχής, όπου έμεινε δυο χρόνια. Εκεί έγραψε το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ένα μυθιστόρημα που δεν σώζεται.
 
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 ξεκινά η συνεργασία του με τη συγγραφική ομάδα του Royal Court Theatre, όπου είχε προτείνει δύο νεανικά του έργα, τα «Klaxon in Atreus Place» και «The Fiery Tree», τα οποία ωστόσο δεν ανέβηκαν. Το 1962 παρουσιάστηκε το πρώτο του θεατρικό έργο, «The Pope’s Wedding» (Οι γάμοι του Πάπα), ένα σύγχρονο νατουραλιστικό δράμα που εκτυλίσσεται στο Έσσεξ· δόθηκε μία μόνο παράσταση χωρίς σκηνικά. Η διένεξη που ξεκινά με το «Saved» συνεχίζεται μέχρι το 1968, όταν ανεβαίνει το έργο του «Early Morning» (Νωρίς το πρωί) και οδηγεί στην κατάργηση της θεατρικής λογοκρισίας στην Αγγλία, η οποία ίσχυε από τον 18ο αιώνα.
 
Εκτός από τα σχεδόν 50 θεατρικά, ο Μποντ έχει γράψει και κινηματογραφικά σενάρια, ενώ απέδωσε στα αγγλικά τους διαλόγους από το θρυλικό «Blow up» του Αντονιόνι. Έγραψε επίσης σενάρια για την τηλεόραση, λιμπρέτα όπερας κι έχει κάνει διασκευές ή μεταφράσεις ξένων έργων κι έχει γράψει πολλά ποιήματα. Αρκετά από τα έργα του των τελευταίων χρόνων προορίζονται για σχολικές παραστάσεις με μαθητές.
 
Έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος πολλά από τα έργα του και έχει διευθύνει εργαστήρια υποκριτικής για ηθοποιούς και ερασιτέχνες, αναπτύσσοντας παράλληλα έναν ευρύτατο θεωρητικό στοχασμό πάνω στη θεατρική τέχνη μέσα από άρθρα, σημειώσεις, προλόγους και αλληλογραφία. Το 2000 δημοσίευσε το βιβλίο «The Hidden Plot» (Η κρυμμένη πλοκή), με τις σκέψεις του για τη λειτουργία του θεάτρου σε σχέση με την ανθρώπινη φύση και την καπιταλιστική κοινωνία.

Πηγή: philenews