Εμπνέομαι από την ίδια τη ζωή, την εποχή που ζω, τις ανάγκες της, από τους ανθρώπους γύρω μου. Προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους.
Τι σας σπρώχνει να αρχίσετε κάθε φορά το γράψιμο; Κάτι που θα δω, θα ακούσω. Κάτι που θα με κάνει να συγκινηθώ ή να θυμώσω… Ουσιαστικά, τα συναισθήματά μου είναι που με σπρώχνουν κάθε φορά στο γράψιμο. Χείμαρρος γίνονται μέσα μου και προσπαθούν να βρουν διέξοδο! Οπότε είναι μονόδρομος η γραφή για μένα. Κι είναι η ανάσα μου.
Και αυτή τη φορά; Ποια ήταν η αφορμή; Σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου, εντυπωσιάστηκα από ένα πολυτελέστατο γιοτ που άραξε στο λιμάνι κι έκανε τα βλέμματα όλων να στραφούν πάνω του. Δίπλα στο γιοτ, στην προκυμαία, έπαιζαν ξυπόλητα παιδάκια, παιδιά προσφύγων… Ξαφνικά είδα μπροστά μου την απόλυτη χλιδή και την απόλυτη εξαθλίωση. Κι αυτό ήταν!
Είστε αντικειμενική όταν γράφετε; Δηλαδή, σας επηρεάζουν οι προσωπικές σας αντιλήψεις, απόψεις για την κοινωνία, την πολιτική; Προσπαθώ να παρατηρώ τα πάντα γύρω μου, εικόνες, συναισθήματα, λέξεις, να συνδυάζω τη φαντασία με τις εμπειρίες μου. Παλεύω να βιώσω τα συναισθήματα των άλλων, να μην είμαι εγωίστρια, να ανοίγω την καρδιά και τον νου στο κάθε τι, να τα μετουσιώνω με τη γραφή μου. Παλεύω να είμαι αντικειμενική, να μη με επηρεάζουν οι προσωπικές μου αντιλήψεις. Κι ακολουθώ όσα είπε ο λατρεμένος Καζαντζάκης. Δεν τελεύω το μεροκάματό μου, δεν μαζεύω τα σύνεργά μου χωρίς να προσπαθήσω να ακουμπήσω έστω κι ένα λιθαράκι για να χτιστεί πάνω στην άβυσσο ένα νησί…
Στο νέο σας βιβλίο καταπιάνεστε με πολλά διαφορετικά θέματα: υιοθεσίες, προσφυγικό, έρωτες. Ένας συγγραφέας πρέπει να αφουγκράζεται την εποχή του; Μου αρέσει να γράφω κοινωνικό μυθιστόρημα. Εμπνέομαι από την ίδια τη ζωή, την εποχή που ζω, τις ανάγκες της, από τους ανθρώπους γύρω μου. Προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους. Η ίδια η καθημερινότητά μας είναι που με εμπνέει, η κρίση, αυτά τα δύσκολα για όλους χρόνια. Παλεύω γράφοντας να βρω το πραγματικό νόημα της ευτυχίας και το ανακαλύπτω πολλές φορές στη χαρά της προσφοράς. Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη από τη χαρά να δίνεις, όπως λέει και ο Γιάννης Ρίτσος. Σε μια συννεφιασμένη εποχή που δύσκολα πια χαμογελάμε, αξίζει να προσφέρουμε χαμόγελα στους συνανθρώπους μας. Αποκτάει νόημα η ζωή μας έτσι. Δεν έχω πρόθεση να ωραιοποιήσω τη ζωή. Έχω όμως απόλυτη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, προσπαθώ να χαρίζω χαμόγελα καρδιάς, έχω απόλυτη ανάγκη να μου χαρίζουν και μένα.
Ποιο είναι το αγαπημένο κομμάτι της ιστορίας σας; Η τελευταία σελίδα του βιβλίου μου. Βουρκώνω ακόμα κι όταν τη σκέφτομαι…
∆είτε τον εαυτό σας ως φάντασμα. Σε ποιου συγγραφέα την πλάτη θα θέλατε να έχετε σκύψει για να δείτε πώς δουλεύει; Σκύβω πάνω από τον μεγαλύτερο συγγραφέα και φιλόσοφο όλων των εποχών για μένα, τον Νίκο Καζαντζάκη. Εκεί όπου έγραφε, δίπλα στη σόμπα, με τη γατούλα του στον ώμο… «Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!» μου ψιθυρίζει.
Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που σας συνεπήρε και συστήνετε ανεπιφύλακτα; «Κάποτε στη Σαλονίκη», Μεταξία Κράλλη, εκδόσεις Ψυχογιός. Γιατί με έκανε να γίνω ένα με τους ήρωες, να παλέψω μαζί τους, να ονειρευτώ…
«Θάλασσα Φωτιά», Εκδότης: Ψυχογιός, Επιμέλεια: Κατερίνα Λελούδη, Σελίδες: 544
Ρένα Ρώσση Ζαΐρη
Η Ρένα Ρώσση Ζαΐρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των φερώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός, αλλά και ως υπεύθυνη εκδόσεων.
Έχει γράψει 14 βιβλία για ενηλίκους και πάνω από 150 παιδικά βιβλία. Το 2015 της απονεμήθηκε το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας», για το μυθιστόρημά της «Δίδυμα Φεγγάρια», το οποίο προβάλλεται σε τηλεοπτική σειρά.
